Γιάννης Λειβαδάς: Απόκομμα

Τόσο άσχημα που δεν λέγεται αλλά γράφεται;
Τον λυμαίνονται.
Πάμε να γράψουμε βλακείες.
Σάββατο 21 Νοεμβρίου στο Μετς η λιακάδα σαν από τσίγκο. Το στρογγυλό μαρμάρινο τραπέζι έχει πάνω του κάνα δυο κουτσουλιές από τα περιστέρια, που τώρα έχουν μετακομίσει λίγο πιο πάνω μέσα στο άλσος του νεκροταφείου.
Τα κανόνια της μελαγχολίας. Το δωμάτιο τιγκαρισμένο από τυπωμένες σελίδες, εισπνέουν την ελαφριά μυρωδιά των πεύκων απ’ έξω. Και μόνο η αίσθηση πως πρόκειται να περιγράψω το πώς και το πού βρίσκομαι μού φέρνει έναν προειδοποιητικό πονόκοιλο.
Πέρασα κι ένα κρύωμα, από τις νυχτερινές μου κραιπάλες πριν από λίγες μέρες στην Θεσσαλονίκη. Επέστρεψα με το νυχτερινό τρένο πίνοντας και καπνίζοντας παρανόμως μέσα στην βρομερή του τουαλέτα, στην διάρκεια του μισού ταξιδιού• βοηθούσε εκείνο το μονίμως ανοιχτό παράθυρο που έμοιαζε με φεγγίτη. Εδώ και δύο μέρες πίνω δίκταμο, μαντζουράνα, τσάι και καφέδες. Και δεν ξαναφήνω μουστάκι γιατί φυτρώνει η λέξη Μοναξιά πάνω απ’ το στόμα μου – και δεν έχω καμία όρεξη να κυκλοφορώ στους δρόμους μ’ αυτήν την λέξη σαν διαφημιστικό μου.
Ο ήλιος έχει γυρίσει λιγάκι και όλα παίρνουν την απόχρωση μιας εικόνας που έχει κανείς κοιτάζοντας μέσα από σκονισμένα τζάμια. Πάω να το στρίψω. Για άλλο ξεκίνησα να γράψω και αλλού καταλήγω, μα εφόσον λέμε πως σήμερα γράφουμε βλακείες, θα αποδείξω περίτρανα το πόσο πικραμένος είμαι: λέω να πάω στην Κροατία γιατί μόλις έλαβα ένα τεύχος του Poezija με κάμποσα ποιήματά μου μέσα. Ξεσηκώνομαι για τους ανθρώπους που μπορεί να γίνουν φίλοι. Τα πιο φοβερά τοπία, οι πιο τρελές περιηγήσεις, είναι οι ίδιοι οι άνθρωποι. Φίλοι. Εν δυνάμει. Και ίσως μακάριοι.
Τα σπουργίτια τσιμπούν επιλεκτικά τα ψίχουλα της αγάπης που δεν έχω, περνώντας φίνα στο μπαλκόνι… Μην αρχίσουμε τους κλασικισμούς, αντιθέτως, πάμε να πάρουμε κεφάλια. Και είναι γνωστό σε όλους πως δεν χωρούν δύο κεφάλια σε μια μασχάλη.
Έχω ξεχάσει κάτι πλυμένα ρούχα στο σύρμα και μου θυμίζουν. Ένα παντελόνι, ένα πουκάμισο, ένα… δεν γυρνώ προς τα πίσω, το πριν έρχεται στο σήμερα υπενθυμίζοντάς μου εκείνα τα αδυσώπητα κύματα μοναξιάς• και πάνω από την κορυφή των κυμάτων οι κορυφές των κυμάτων. Στέκομαι πίσω από την τζαμόπορτα και καπνίζω παρατηρώντας από πάρα πολύ κοντά κάποια δαχτυλικά αποτυπώματα πάνω στο αριστερό φύλο της πόρτας. Από τα δάχτυλα μιας χάρης που δεν υπάρχει τώρα. Δείκτης, παράμεσος, ένα μεγάλο κομμάτι της παλάμης κοντά στον καρπό, όλα τους λεπτά και σε μια ιδανική διάταξη. Η διάταξη του να θυμίζουν πάντα πως η καρδιά…
Για πρώτη φορά νιώθω περίεργα ξένος μέσα στο δωμάτιο όπου ζω, γράφω, επιστρέφω και απ’ όπου θα ξαναφύγω. Πάλι χαζεύω τα χέρια μου. Όταν ζορίζομαι χαζεύω τα χέρια μου. Θα ήταν θείο δώρο αν μπορούσαν να βγάλουν από μέσα μου την καρδιά μου, λέω από μέσα μου, αλλά δεν το πιστεύω. Γονατίζω, κυριολεκτικά, στην αντηλιά, καπνίζω από τη στάχτη της πυράς μου ενώ πρόσωπα, όχι, πτυχές ενός ανείδωτου προσώπου που με περιπαίζει, περιστρέφονται γύρω μου και είναι χαλκομανίες των πιο σκοτεινών παράδρομων της συνείδησής μου. Πρέπει να μπορείς να γελάς. Να γυρίζεις πλευρό και να βασίζεσαι στο αύριο.
Το φως λοιπόν ίδιο και απαράλλακτο όπως στον σταθμό του Μπερσύ όταν το τρένο σου γυαλίζει έτοιμο να ξεκινήσει σε λίγα λεπτά, κι εσύ, δηλαδή εγώ, κατεβαίνω σχεδόν τρεμάμενος από συγκίνηση τέσσερις-πέντε φορές μέσα σε μόλις πενήντα δευτερόλεπτα, από το τρένο και χαζεύω τον σταθμό και όσα αφήνω πίσω μου, ο σιδηροδρομικός που κοιτάζει το ρολόι του είναι σίγουρος πως μου έχει στρίψει, ή τέλος πάντων δεν έχω αποφασίσει αν θέλω πράγματι να φύγω ή να μείνω – αλλά πετάω το τσιγάρο και κάθομαι στην θέση μου, το τρένο ξεκινά και ώρα μου καλή, με το ίδιο αυτό φως ώρα αφόρητη και καμένη που ακρωτηριάζω αυτές τις φράσεις πάνω στο χαρτί. Τα τρένα είναι κάτι παραπάνω για μένα: ο δρόμοι τους είναι φτιαγμένοι μόνο γι’ αυτά.
Ποτέ επαναλήψεις. Σεκάνς. Επαναφορές. Δοξασμένο το όνομα του αύριο, γιατί σήμερα πεθαίνω.