Αυτός που διαβάζει με όρους ανοχής μπορεί να με διαβάσει, αυτός που διαβάζει με όρους συμμετοχής όχι.
Γ.Λ.

The one that reads with terms of tolerance can read me, the one that reads with terms of attendance can not.

Y.L.

"Poetry is the only adventure that's worthwhile outside itself"
- Yannis Livadas


"Άτη" - Σκόρπια Ποιήματα 2001-2009.

"Άτη" - Σκόρπια Ποιήματα 2001-2009.
Κέδρος (Μάρτιος 2011) Κυκλοφορεί

.

.

Γιάννης Λειβαδάς: Δυόμιση μέρες στην Θεσσαλονίκη και ο "Τύπος του Βιβλίου" (ένα χαρούμενο απόσπασμα)

Έχω επιστρέψει από την Θεσσαλονίκη, πίνω καφέδες για να φύγει απ’ το κεφάλι μου ο νυχτερινός ύπνος του τρένου. Τελευταία για πολλοστή φορά• μ’ εκείνη την δροσιά μέσα στο στήθος που ανταριάζει. Μπορώ να το αφήσω να περάσει, αλλά προτιμώ να γράψω κάτι.
Χειλάκια των κοριτσιών φτιαγμένα απ’ τον Φα Πρέστο ή κάποιον που τον μιμείται περίφημα. Η πόλη ορθωνόταν μέσα από μαλλιά που κάποτε χάιδεψα. Οι καπνοί και η σιγανές κουβέντες στο ξενοδοχείο Πέλλα. Όπου δεν ξαναπήγα.
Είναι να αναρωτιέσαι για πράγματα αλλά και να μην αναρωτιέσαι. Όμορφα ποτήρια που διακοσμούνται από τα απομεινάρια του αφρού. Τα χέρια μου βαριά σαν ένα τάνκερ που προσεγγίζει του Μαγγελάνου το Πέρασμα. Συγκλίνοντες αποδεκατισμοί, γεροντότεροι και νεότεροι ποιητές.
Τα ξεχασμένα έχουν παραγίνει: όλες οι πέτρες κείτονται εκτός από ‘κείνες που παρατηρεί ο σκύλος να εκτοξεύονται από τα χέρια του αφεντικού του. Ο σκύλος δεν μπορεί να πετάξει πέτρες. Γίνονται τόσες πλάκες αλλά συμμετέχω μόνο στις ταφόπλακες.
Η ποίηση είναι δικαίωμα όλων, αλλά δεν υπάρχουν πια άνθρωποι με δικαιώματα. Αχανές ορνιθοτροφείο.
Είμαστε η αφίσα του χρόνου. Και ψεύδομαι ασύστολα που χρησιμοποιώ πληθυντικό. Καταλαβαίνεις φίλε μου; Η απουσία είναι έγκλημα που δεν θα συγχωρεθεί ποτέ: είναι σαν αυτό: η απουσία του Τσάρλι Πάρκερ στα εργοστάσια που κατασκευάζουν σαξόφωνα.
Το μήνυμα προς την Αθήνα για κάτι ακολουθεί λίγο πιο κάτω,: Είναι να είσαι συκοφάντης όσων σε καθιστούν μικρό και βγαίνεις μπροστά να τα πλασάρεις με μια υπογραφή που αξίζει όσο μια σβουνιά από ένα Γιάκ στα Ιμαλάια. Μιλήστε λοιπόν, μιλήστε και ευφραίνεστε με όλη την αυτοπάθεια του καθρέφτη και της άγνοιας που σας διακατέχει.
Στην Θεσσαλονίκη συνάντησα ανθρώπους που και μόνο η ανταύγεια του κεριού της ψυχής τους θα μπορούσε να φωτίσει μια ολόκληρη συνοικία.
Στην εκδήλωση για την Άπτερο Νίκη έγινε ακριβώς αυτό χρειαζόταν. Παροξυσμοί μηδέν. Είδα ανθρώπους που θα μπορούν να σέβονται και αν το θελήσουν να καταστραφούν δίχως να διατυμπανίσουν ένα κλαψιάρικο ξεφωνητό. Ξέρουν να υποφέρουν γιατί υποφέρουν κυρίως για τους άλλους.
Στο βιβλιοπωλείο Σαιξπηρικόν που καθόμουν εμφανίστηκε και μια φυλλάδα της αθηναϊκής υποκουλτούρας με ένα αφιέρωμα στους Μπιτ, «Γιατί να τους διαβάζουμε σήμερα», αλλά προς θεού, γράφουμε μια ανοησία να περάσει η ώρα, από αύριο ξανά στα καθ’ ημάς... Και ως κορωνίδα ένα αστείο κείμενο γραμμένο από ένα δύσμοιρο πόδι που έχασε για πάντα το όνειρό του να κάνει την πιρουέτα «ψαλίδι» σ’ ένα γαλλικό καν-καν… Έρχεται η αστική αντίδραση μιας νέας αριστεράς που έχει ως σπορ να συντηρεί την παραλογοτεχνία, και ανοίγει το στόμα της για να μας πείσει πως εκφράζει και κάτι παραπάνω από δευτερεύουσες σημασίες. Επί χάρτου όμως, και επί θεσμών: το μηδέν και ο έλεγχος.
Σήμερα έχω πέσει με τα μούτρα στο διάβασμα ενός δοκιμίου που έγραψε ο φούρναρης της γειτονιάς μου για την για τη μορφολογικές συνιστώσες των αξιακών διαμελισμών στην σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία. Κατέχει από πρώτο χέρι. Βέβαια κλέβει πάντοτε στο ζύγι και υποστηρίζει πως κατέχει καλά ακόμη και τις λύσεις για τα δεινά της κοινωνίας. «Οι συγγραφείς που μας πλασάρουν τα λαμόγια, έχουν πικρίσει ως και το ψωμί.»
Ευτυχώς που η Θεσσαλονίκη δεν φαίνεται να υποφέρει τόσο.
Πρέπει να ξέρεις mademoiselle πως εσύ έχεις ανάγκη την κουλτούρα, η κουλτούρα δεν έχει ανάγκη εσένα.
Είδα και ανθρώπους να γυρίζουν ηφαίστεια ανάποδα σαν ποτήρια και να καταπίνουν την λάβα.

Αναζήτηση στην αρχειοθήκη του ιστολογίου

Yannis Livadas: The Margins Of A Central Man

Yannis Livadas: The Margins Of A Central Man
Graffiti Kolkata, India (May 2010)