Αυτός που διαβάζει με όρους ανοχής μπορεί να με διαβάσει, αυτός που διαβάζει με όρους συμμετοχής όχι.
Γ.Λ.

The one that reads with terms of tolerance can read me, the one that reads with terms of attendance can not.

Y.L.

"Poetry is the only adventure that's worthwhile outside itself"
- Yannis Livadas


"Άτη" - Σκόρπια Ποιήματα 2001-2009.

"Άτη" - Σκόρπια Ποιήματα 2001-2009.
Κέδρος (Μάρτιος 2011) Κυκλοφορεί

.

.

Γιάννης Λειβαδάς - Αντω τι, Μούσα, προς μέσον λάλησον / Ελευθεροτυπία

http://www.enet.gr/?i=news.el.texnes&id=108133

Λέμε τόσα πολλά και καταλαβαίνουμε τόσα λίγα. Χωρίζουμε και χωριζόμαστε με άλλους, και με την ιστορία, με τα γραπτά. Με όλα. Και ο Ομηρος παραμένει ακλόνητος στη θέση του. Μετά απ' αυτόν λογαριαζόμαστε με τον Αρχίλοχο. Που ήταν ο πρώτος μοντέρνος ποιητής.

Και εδώ, για μας, ποιητές και μη, ο Αρχίλοχος είναι μια βαθιά χαραγμένη γραμμή ακριβώς στο όριο που το ελληνικό μας κενό χάσκει από την ανάγκη μιας συνέχειας μεγάλης και βαθιά ανθρώπινης. Λέμε πολλά και θα συνεχίσουμε να λέμε ακόμη περισσότερα. Δεν είχαμε εξάλλου ποτέ μας ασπίδα για να τη χάσουμε. Και γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο μπορεί κανείς, εξοστρακισμένος από τις δήθεν αγαθότητες μιας τραγικά μεγάλης και πνιγηρής αλαλίας αρκετών αιώνων, να κατανοήσει ξαφνικά τι; Πως κανένας δεν μπορεί δεν κάνει κάτι περισσότερο ή λιγότερο από αυτό για το οποίο είναι φτιαγμένος. Ας κάνουμε μια επαλήθευση στην πράξη αυτή λοιπόν.

Κάθομαι εδώ στο μικρό μου γραφείο και λέω στον εαυτό μου: «Ανθρωπέ μου, από τον Αρχίλοχο και ύστερα πέσαμε σε κενό αέρος, πιάσαμε ξανά πορεία (αν ήμουν άλλος θα έλεγα "με τον Σολωμό, τον Καβάφη", υπαρκτούς ποιητές, μα δεν είμαι...) με τον Γιώργο Μπάτη. Αυτόν τον τρομερό καλλιτέχνη. Και φαντάσου πως δεν είμαι και κανένας λάτρης του ρεμπέτικου».

Πώς μου ήρθε και τα είπα όλα αυτά;

Δεν πρόκειται να σας πω τι έγραψα στο σημειωματάριό μου, αυτό θα παραμείνει μυστικό μέχρι να πάρω επιτέλους μιαν ασπίδα όντας νεκρός. Προτιμώ να σταθώ πλάι σε όλα αυτά που σκέφτομαι και λέω σαν αναλφάβητος. Δεν γνωρίζω τίποτα, λοιπόν. Αδυνατώ, σε κάθε πεδίο και επίπεδο. Λυγίζω και ιδρώνω, κάμπτομαι και ύστερα από λίγο αναλαμβάνω. Αρνούμαι να δανειστώ αυτά που κατάλαβαν άλλοι πριν από μένα. Οι εξ αριστερών του Κυρίου καθώς και οι εκ δεξιών του αξίζουν μόνο την αδιαφορία - γιατί; γιατί πήγαν τάχα να ρίξουν φως στον Αρχίλοχο, καθώς και σ' αυτόν που πόνταρε τις αράδες του πάνω στο μπουζούκι. Λες και η ποίηση έχει ανάγκη από (του οποιουδήποτε) το φως. Μάλλον σκιές και σκοτάδι έχει ανάγκη. Και στο τέλος θα συμφωνήσεις, αγαπητέ μου άνθρωπε, όχι μόνο κατά βάθος αλλά και κατά ύψος - και θα πεις κι ένα τραγούδι: «Μηχανικός στη μηχανή / και ναύτης στο τιμόνι / κι ο θερμαστής στο στόκολο / με τις φωτιές μαλώνει / Αγάντα θερμαστάκι μου / και ρίχνε τις φτυαριές σου / μέσα στο καζανάκι σου / να φτιάξουν οι φωτιές σου / Κάργα ρασκέτα και λοστό / τον Μπέη να περάσω / και μες του Κάρντιφ τα νερά / εκεί να πάω ν' αράξω / Μα η φωτιά είναι φωτιά / μα η φωτιά είναι λαύρα / κι η θάλασσά μου τα 'κανε / τα σωθικά μου μαύρα».

Σηκώνομαι να χορέψω, αλλά δεν μπορώ. Χορεύει μέσα μου εκείνη και πιο μέσα χορεύω μέσα της εγώ. Πώς να μας φτάσουν τότε της δάφνης τα στεφάνια; Τόσοι πολλοί που είμαστε; Εκεί μέσα που είμαστε, εγκαταλελειμμένοι από τον ίδιο μας τον εαυτό, κατατροπωμένοι πριν καν γδυθούμε για τη μάχη. Και μετά λέμε πως αγαπάμε τάχα και τις γυναίκες και ξέρουμε να ερωτευόμαστε. Φευ!

Εάν γνωρίζεις πρέπει να κοπιάσεις για να ξεμάθεις. Αν γράφεις πρέπει να γράφεις πως δεν γίνεται να γράφεις. Αν αγαπάς μπορεί να χρειάζεται να φύγεις. Πηγαίνει κάπου ο νους σας θαρρώ...

Μα είμαστε όλοι φίλοι πάνω απ' όλα και μέσα σ' όλα. Αλλά αυτό μάλλον δεν θέλουμε να το καταλάβουμε όλοι. Είμαστε εξίσου και εχθροί, μα αυτό δεν μπορούμε να το καταλάβουμε όλοι. Μπορεί κανείς να διαπιστώσει και την αντιστροφή, είναι το ίδιο πράγμα.

Να και κάτι από το σημειωματάριο που κρατάω και μπορώ μαζί σας να το μοιραστώ: «Σου ζήτησα να χωρίσουμε, εγώ που έβαζα όλα τα στοιχήματα... καταργώ λοιπόν τα πάντα για το πιο μεγάλο στοίχημα απ' όλα... Σ' αγαπώ ως μέλλον». Μπροστά σου πάντοτε μια θάλασσα. Πάντοτε μεγαλύτερη και πιο επικίνδυνη απ' αυτήν που άφησες πίσω σου.

Τι να μας πουν λοιπόν όλα εκείνα τα ενδιάμεσα. Βαυκαλίδια. Αναχώματα. Ο φόβος υπάρχει, μα εντέλει είναι ο πορφυρός μανδύας της καρδιάς. Μπορεί να γίνει και σημαία. Είμαστε και δεν είμαστε. Ο Αρχίλοχος τινάζει σε μια γωνιά την πιτυρίδα του. Μετράει τα ψιλά του. Γράφουν άλλοι γι' αυτόν τα βιβλία του. Και δεν το ξέρουν. Το κείμενο κλείνει από μόνο του. Εχω ραντεβού με τους πιο άγριους εχθρούς μου. Οχι μόνο σε περίοδο ειρήνης άξιοι λοιπόν. Και όχι μόνον ειρήνη. Η μακαριότητα είναι η μισή αρχοντιά, όχι ολόκληρη.

Αν η ποίηση περίμενε μονάχα από τις λέξεις θα ήταν χαμένη...

Γιάννης Λειβαδάς

Αναζήτηση στην αρχειοθήκη του ιστολογίου

Yannis Livadas: The Margins Of A Central Man

Yannis Livadas: The Margins Of A Central Man
Graffiti Kolkata, India (May 2010)