Αυτός που διαβάζει με όρους ανοχής μπορεί να με διαβάσει, αυτός που διαβάζει με όρους συμμετοχής όχι.
Γ.Λ.

The one that reads with terms of tolerance can read me, the one that reads with terms of attendance can not.

Y.L.

"Poetry is the only adventure that's worthwhile outside itself"
- Yannis Livadas


"Άτη" - Σκόρπια Ποιήματα 2001-2009.

"Άτη" - Σκόρπια Ποιήματα 2001-2009.
Κέδρος (Μάρτιος 2011) Κυκλοφορεί

.

.

Γιάννης Λειβαδάς - Οι βρόντοι και οι άσσοι της ενάργειας.

Μοιάζει χειμώνας και λέω επιτέλους. Μετά τα μεσάνυχτα μπαίνω στο σπίτι και τινάζω από πάνω μου την βροχή που έξω πέφτει στριμωχτές βελόνες.
Το σπίτι μυρίζει λεμονόφλουδες (παραγγέλνω σχεδόν καθημερινά χοιρινές μπριζόλες οι οποίες συνοδεύονται πάντα από δυο μεγάλες φέτες λεμονιού). Αλλά είναι και μια μυρωδιά που λείπει. Ανάβω αμέσως ένα τσιγάρο και πηγαίνω στην μπαλκονόπορτα να χαζέψω την βροχή. Τις βελόνες. Χτυπούν τατουάζ σ’ όλη την άσφαλτο την αίσθηση του χαμού ολονυχτίς.
Δεν έχω λόγο για να γράψω, μα γράφω για την δικαιολογία του «γράφω», κάπως σαν να λέμε την δικαιολογία του «είμαι». Κάθομαι λοιπόν και το κάνω. Το μυαλό μου έγινε υδράργυρος. Από πότε… το τότε.
Οι φλέβες στα χέρια μου Σηκουάνες και Λίγηρες. Και απανωτά περάσματα του Γιβλαρτάρ όταν το πλοίο σκοντάφτει σε κάποια αχαρτογράφητη ξέρα συνείδησης, και τα λοιπά. Οι ρυτίδες κάνουν τον ανήξερο. Από τους στύλους του Ολυμπίου Διός ως το διαμέρισμα που μένω περνά σαν σίφουνας κάθε νύχτα κάποιος τελειωμός. Η άνεση που νιώθω όμως μες στα ρούχα μου μοιάζει ακατανίκητη. Κολόνια, μαύρο πουκάμισο όπως πάντα, μαύρο παντελόνι όπως πάντα, το στήθος πίσσα όπως πάντα, η ανάσα φύσηγμα για την ρότα του Μπουκενβίλ – κι έχει δρόμο ακόμα.
Δεν έχω να γυρίσω, εκτός κι αν είναι ανείδωτο μέλλον.
Ετούτος ο τόπος είναι δαγκωμένος άσχημα και με περνά για κοφτερό δόντι. Για τούτο και τα αίματα που φτύνω απανωτά.
Μετά από τόσα χρόνια συνειδητοποιώ πως έχω τόσα πολλά πράγματα. Τριγύρω μέσα στο σπίτι αφημένα, με τάξη και άτακτα. Είναι ήδη γεμάτο χωρίς εμένα. Με τον ίδιο τρόπο που τα πάντα συγκλίνουν στον απώτερο σκοπό τους χωρίς εμένα. Παρόλα αυτά έχω αφήσει αποτύπωμα. Με χέρια, με πόδια, με δόντια, με σωθικά.
Καταστρέφω την αυθόρμητη ροή της γραφής, κάνοντας μία παύση, δυο παύσεις, που αφορούν τα πάντα. Δεν έχω καμία όρεξη να πιαστώ στο δόκανο της γραφής. Υπερέχω ασήμαντα. Αυτό να ξέρεις. Και σε συμβουλεύω, τώρα που μιλώ απ’ έξω προς τα μέσα, να κάνεις κι εσύ το ίδιο. Το άδικο. Παράτα όλα τα πατρόν, και τραβήξου μέσα στην αναστάτωση – σε όλα, παντού.
Τελειώνω, όπως στην ζωή: απότομα.
Πάνω απ’ όλα επιθύμησα εσένΑ.

Αναζήτηση στην αρχειοθήκη του ιστολογίου

Yannis Livadas: The Margins Of A Central Man

Yannis Livadas: The Margins Of A Central Man
Graffiti Kolkata, India (May 2010)