Αυτός που διαβάζει με όρους ανοχής μπορεί να με διαβάσει, αυτός που διαβάζει με όρους συμμετοχής όχι.
Γ.Λ.

The one that reads with terms of tolerance can read me, the one that reads with terms of attendance can not.

Y.L.

"Poetry is the only adventure that's worthwhile outside itself"
- Yannis Livadas


"Άτη" - Σκόρπια Ποιήματα 2001-2009.

"Άτη" - Σκόρπια Ποιήματα 2001-2009.
Κέδρος (Μάρτιος 2011) Κυκλοφορεί

.

.

Ευχαριστώ θερμά για τα 214 μηνύματα...

Ευχαριστώ θερμά για τα 214 μηνύματα υποστήριξης που έλαβα στο e-mail μου σχετικά με την αντιπαράθεση που είχα με ορισμένους Αβδιρήτες στο Ποιείν.

Γιάννης Λειβαδάς: ΣΥΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

Poetry is the only adventure that's worthwhile outside itself
Γιατί τα ελληνικά ανήκουν μόνο στην παρανάγνωση
Όταν γελιέται κανείς γελιέται πολύ
Poetry is the only thing that has a side
Δίχως ακμές και άκρες
If you know me you know what I mean

Τώρα μαθαίνω τη γλώσσα του Κονγκό και αναρωτιέμαι
Αν θα προλάβω να την τελειώσω
Γιατί δεν είναι ίδιο ένας κόσμος χωρίς ποίηση
Κι ένα κράτος χωρίς ποίηση ένα έθνος
Δεν αντέχει το outside itself γιατί ναι
Οι ποιητές λένε πλέον μία άποψη ποτέ δύο
Αν και οι απόψεις δεν έχουν να κάνουν με την ποίηση

Αυτός που φοβάται φοβάται πολύ και πίνω στην υγειά του
Ετούτο το ποτήρι
Ευτυχώς που υπάρχουν οι γυναίκες that’s worthwhile
Η ακτή των αθανάτων είναι γεμάτη αλεξίπτωτα
Και τα βιβλία γεμάτα ξόρκια για λιτανείες κακομοιριά Μπαχάμες
You know what I mean

Είναι όλα συγκρατημένα από τη Δεύτερη και την Τρίτη θέση
Ακόμη και από την Τελευταία

Η Ελλάδα δεν έχει πια ποιητές παρά μόνο απόψεις
Και η άποψη είναι σαν την κωλοτρυπίδα
Όλοι έχουν από μία…

(Τρίτη 28/7/2009)

Paul Bowles – Ψηλά Πάνω Από Τον Κόσμο (Απόπειρα 2009)


Γιάννης Λειβαδάς: Πολ Μπόουλς – Ψηλά Πάνω Από Τον Κόσμο (Απόπειρα 2009)[μετάφραση: Χίλντα Παπαδημητρίου].

Ένα πολύ ιδιαίτερο βιβλίο σε εκπληκτική μετάφραση της Χίλντας Παπαδημητρίου.
Ο Πωλ Μπόουλς δεν χρειάζεται συστάσεις, αποτελεί στέλεχος της κορωνίδας των αμερικανικών, και όχι μόνον, γραμμάτων. Είναι μάλιστα ένας από τους συγγραφείς που θα μπορούσαν να «διδάξουν» τους έλληνες τι σημαίνει να γράφεις «από μέσα»…
Το «Ψηλά Πάνω από τον Κόσμο» είναι ένα από τα πιο εκλεκτά πεζά του συγγραφέα. Η υπόθεση του βιβλίου εξελίσσεται κάπου στην Κεντρική Αμερική ενός υπαρξιακού σκότους, το οποίο εμφανίζει πάμπολλες εκρηκτικές αποχρώσεις καθώς ο αναγνώστης εισχωρεί στο εσωτερικό που τον οδηγεί μονίμως στο «εκτός».
«… Στην ταράτσα ενός πολυτελούς διαμερίσματος, ένα τυπικό ζευγάρι Αμερικανών τουριστών, ο γιατρός Σλέιντ και η νεαρή γυναίκα του, απολαμβάνουν τη δύση του ήλιου με θέα την πρωτεύουσα…… οικοδεσπότης τους είναι ένας νεαρός ιδιαίτερα γοητευτικός με τη μικρή ερωμένη του. Το ζευγάρι των Αμερικανών φαίνεται να ζει το είδος της τυχαίας γνωμιμίας που κάθε ταξιδιώτης ελπίζει ενδόμυχα πως θα του συμβεί. Στην κουβέντα, ανάμεσα στις φιλοφρονήσεις, μια παρατήρηση του νεαρού οικοδεσπότη τους θα αποδειχθεί προφητική: “Δεν είναι αυτό ακριβώς που νομίζετε” ».
Ένας από τους πιο προικισμένους συγγραφείς του εικοστού αιώνα, ο Πωλ Μπόουλς, διύλισε τα τεταρτημόρια της γραφής δημιουργώντας περίτεχνες κλίσεις, αποδιαρθρώνοντας τον σκοπό της, αναδημιουργώντας τον τελικά σε μη-σκοπό, διατηρώντας έτσι ολοζώντανο τον χρησμό που οδηγεί πάντοτε από την γραφή στην Γραφή.

Συνέντευξη στο Νέστορα Πουλάκο / Αναδημοσίευση από το περιοδικό E-Bang (2008)

-Καλησπέρα, Γιάννη.

-Καλησπέρα Νέστορα.
 
-«Άπτερος Νίκη-Μπίζνες-Σφιγξ» (Ηριδανός, 2008), τίτλος της καινούργιας (έβδομης τον αριθμό) ποιητικής σου συλλογής. Περί τίνος πρόκειται; Έχεις να δείξεις κάτι καινούριο ή πρόκειται για μια θεματική συνέχεια των προηγουμένων ποιημάτων σου; Συμπεριλαμβάνει κάτι παραπάνω πλην των στίχων σου;
-Κατ’ αρχάς είναι η πέμπτη συλλογή, όχι η έβδομη. Οπωσδήποτε είναι κάτι καινούργιο, κάθε συλλογή είναι προχώρημα. Δεν επιστρέφω στα προηγούμενα ποιήματα, ούτε και βασίζομαι σ’ αυτά. Πρόκειται για ένα τρίπτυχο που αποτελείται από τρία εκτεταμένα ποιήματα, νέας πνοής, πλήρως χειραφετημένα από οτιδήποτε έχω γράψει στο παρελθόν. Στο τέλος αυτής της συλλογής υπάρχει κι ένα επίμετρο με δύο δοκίμιά μου περί ποίησης και κατάστασης, καθώς και μία συνέντευξη.
-Τόσο από τους «Κρεμαστούς στίχους της Βαβυλώνας» (Μελάνι, 2007) όσο και από τον «John Coltrane & 13 Ποιήματα για την Τζαζ» (Απόπειρα, 2007) τι εμπειρίες απόκτησες και τι εντυπώσεις αποκόμισες; Θεωρείς ότι πέτυχες το στόχο, που ενδεχομένως είχες βάλει; Κέρδισες το όποιο στοίχημα με τον εαυτό σου;
-Όλα τα στοιχήματα κερδίζονται όταν καταφέρεις να προχωρήσεις πιο πέρα από το σημείο στο οποίο βρισκόσουν. Οι «Κρεμαστοί Στίχοι» ήταν πράγματι η συλλογή που δημιούργησε κάποιον απόηχο. Η συλλογή με τα Τζαζ ποιήματα ήταν κάτι που χρωστούσα σε φίλους και στον εαυτό μου σαν ανάθημα. Η γενική αίσθηση που αποκόμισα ήταν εκείνη της εκτεταμένης ημιμάθειας όλων εκείνων που σπεύδουν να κατηγοριοποιήσουν και να ερμηνεύσουν το ποιητικό φαινόμενο. 
 
-Με προσθήκη δυο ποιημάτων το «John Coltrane & 15 Ποιήματα για την Τζαζ» θα κυκλοφορήσουν το καλοκαίρι στα αμερικανικά στο Σαν Φρανσίσκο. Θεωρείς ότι είναι σπουδαίο βήμα για έναν ποιητή να εκδίδεται μακριά από την πατρίδα του; Και, κυρίως, για σένα που «κατακτάς» μια συγκεκριμένη αγορά, συγκεκριμένης πόλης, που σου αρμόζει και ποιητικά και ιδιοσυγκρασιακά;
-Είναι πολύ σημαντικό πράγμα, κυρίως γιατί αισθάνεσαι να αποκτάς απ’ ευθείας επαφή με εκείνους που δημιούργησαν και υποστήριξαν την Τζαζ σαν καλλιτεχνικό κίνημα. Γενικότερα η δυνατότητα μίας έκδοσης με ποιήματά σου στην αλλοδαπή δεν θα πρέπει να σου πάρει τα μυαλά. Κόσμος εδώ, κόσμος κι εκεί. Άλλωστε η εμφάνιση ποιημάτων Ελλήνων ποιητών στο εξωτερικό δεν υποδηλώνει κάποια επιπλέον επιδοκιμασία.
 
-Μεταφράσεις, πολλές μεταφράσεις. Αίσθηση έχει προκαλέσει στην ελληνική αγορά η υψηλής, ποιοτικά, στάθμης σειρά βιβλίων για τον Μπουκόβσκι, τον Κέρουακ, άλλους μπιτ και Αμερικανούς ποιητές που μεταφράζεις τον τελευταίο χρόνο για τις Εκδόσεις Ηριδανός. Πιστεύεις ότι συμβάλλεις στη γνωριμία του ελληνικού αναγνωστικού κοινού με το άγνωστο έργο σημαντικών ξένων λογοτεχνών; Οι μεταφράσεις, αυτές, έχουν κάτι ξεχωριστό από τα άλλα έργα των συγκεκριμένων συγγραφέων , που έχουν βγει στα ελληνικά; Είσαι ευχαριστημένος από το αποτέλεσμα;

-Όλοι όσοι έχουν κατά καιρούς ασχοληθεί με σοβαρότητα έχουν προσφέρει. Οι ποιητές που μεταφράζω θεωρώ πως ήταν ιδιαίτερα επιδραστικοί και εμπνευσμένοι. Έκαναν, που λέμε, την διαφορά. Σίγουρα φροντίζω να αποκαθιστώ τα λάθη που έκαναν κάποιοι πριν από μένα. Όσο για το ελληνικό κοινό ελπίζω να εκμεταλλευθεί δημιουργικά όλη αυτή την προσπάθεια και να ξεφύγει από την στασιμότητα όσων γράφονται στην Ελλάδα κατά κόρον σαν ποίηση στις μέρες μας. Εάν αυτό συμβεί πράγματι θα νιώσω ευχαριστημένος. Στην πραγματικότητα δηλαδή θα το ευχαριστηθούμε όλοι, θα είναι ζωτικό για τα χρόνια που θα ακολουθήσουν, αν οι αναγνώστες καταφέρουν να αποτινάξουν την επιτήδευση, την μετριότητα και την ακαθόριστη μελαγχολία που έχει καθηλώσει την ποιητική παραγωγή στη χώρα μας.

-Όσον αφορά την «Ανθολογία Αμερικανικής Ποίησης του 20ου αιώνα», θεωρείς ότι ανταποκρίνεσαι στην πλήρη αξιολόγηση όλων των σημαντικών ποιητών του προηγουμένου αιώνα; Και στο ρωτάω αυτό, γιατί όλοι γνωρίζουμε πόσο δύσκολη και παρεξηγήσιμη είναι η «βρώμικη» και αμφιλεγόμενη δουλειά ενός επιμελητή ανθολογίας.
-Το μόνο που χρειάζεται κανείς σε τέτοιες περιπτώσεις είναι να είναι καλά διαβασμένος και να παίρνει την ευθύνη. Η αμερικανική ποίηση είναι ένα τεράστιο ζήτημα που πολλές από τις εκφάνσεις του χαρακτήρισαν, καθόρισαν την νεότερη ποιητική γραφή σε όλη σχεδόν την υφήλιο. Κατέγραψα σαν πλέον σημαντικούς εκείνους που υπηρέτησαν τον γνήσιο, κατά την άποψή μου, οργανικό και τολμηρό λόγο. Αυτούς που δεν βούλιαξαν στην συστολή και δεν υπέκυψαν στα προτάγματα και τις επιταγές τόσο της ανέκαθεν στείρας φιλολογίας όσο και των δήθεν προοδευτικών γραφιάδων που κόντεψαν να καταντήσουν την ποίηση αριθμητική. Κάτι ανάλογο χρειάζεται να γίνει και για την ελληνική ποίηση. Βλέπεις τι γίνεται με τις ανθολογίες που εκδίδονται.

-Η γνωριμία σου με την κινεζική ποίηση και την ποίηση της άπω ανατολής, σε βοήθησε στην εξέλιξη του δικού σου στίχου; Πρόκειται για ένα πανέξυπνο και αναβαθμισμένο στιχουργικό είδος, που έχει απήχηση στον κόσμο, αν και στην Ελλάδα δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό. Γιατί, νομίζεις;

-Με επηρέασε κυρίως η ιαπωνική ποίηση και όχι τόσο η κινέζικη. Πλέον καταφέρνω και την διαβάζω απ’ ευθείας σε μορφή romaji. Τελευταία, το χαϊκού κυρίως, έχει αρχίσει να αποκτά κάποια σημαντική φήμη. Η ποίηση της Άπω Ανατολής γενικότερα δεν νομίζω ότι θα καταφέρει να παραμείνει στο προσκήνιο για πολύ. Με το χαϊκού τα τελευταία χρόνια ασχολούνται πολλοί, κυρίως γιατί θεωρούν πως είναι εύκολο να το γράψει κανείς. Συμβαίνει όμως ακριβώς το αντίθετο. Σχετικά με αυτό έχω γράψει κάποια δοκίμια σε μία νέα Ανθολογία Ιαπωνικής Ποίησης που θα κυκλοφορήσει πολύ σύντομα από τις εκδόσεις Ηριδανός.

-Γιατί επέλεξες να αφοσιωθείς στο σύνολο του έργου σου, τα τελευταία 15 χρόνια δηλαδή, σε συγκεκριμένα είδη ποίησης, τόσο στο θέμα (αβάν-γκαρντ) όσο και στη χώρα προέλευσης (Αμερική, Ασία); Πιστεύεις στην εξειδίκευση και στην προσήλωση κάπου προς χάριν του καλού αποτελέσματος;
-Πιστεύω απόλυτα στην εξειδίκευση, όχι μόνο με τους όρους που προανέφερες μα και πιο πυρηνικά, στην σχέση που έχει ο ποιητής με την ίδια την ποίηση. Αυτές είναι αποφάσεις θανατηφόρες και απαιτούν πλήρη εναρμόνιση τόσο της διάνοιας όσο και του σώματος του ποιητή. Ο όρος «αβάν-γκαρντ» είναι μάλλον αστείος μα είναι ό,τι καλύτερο θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω για τον εαυτό μου. Δεν έχει καμιά σημασία. Αυτό που μετράει είναι η αυθεντικότητα και η πίστη στο βάθος του χρόνου.

-Είσαι ανοιχτός, γενικά, σε άλλα ποιητικά ή λογοτεχνικά ερεθίσματα;
-Όσο ανοιχτός είναι και ο καιρός. Η πραγματική λογοτεχνία σπανίζει όλο και περισσότερο. Αν εννοείς αν είμαι ανοιχτός σε όλη αυτή την παράτα των δειλών και των ημιμαθών που πιστεύουν πως παράγουν λογοτεχνία, όχι είμαι θεόκλειστος. 

-Αποδέχεσαι τους όρους «ποιητής της σύγχρονης αβάν-γκαρντ» και «έλληνας ποιητής της τζαζ», που σου είχαν προσάψει;
-Μόνο σαν λογοπαίγνιο. Μπορεί η σχέση μου με την Τζαζ να είναι βαθιά μα αυτό δεν σημαίνει τίποτα έξω από μένα. Για το ζήτημα της αβάν-γκαρντ, σου απάντησα προηγουμένως, προτίμησα να κάψω ο ίδιος αυτήν την υποτιθέμενη ιδιότητα. Λειτούργησε σαν δόλωμα για εκείνους που θα εμφανίζονταν, όπως και συνέβη, οι οποίοι πίστευαν πως θα ξεμπέρδευαν μαζί μου χαρακτηρίζοντάς με ειρωνικά «ποιητή της σύγχρονης αβάν-γκαρντ». Ο αναγνώστης δεν χρειάζεται να δώσει στον όρο καμιά σημασία.
 
-Ας αλλάξουμε θέμα. Θες να μου μιλήσεις για την εμπειρία και την ενασχόλησή σου ως εκδότης και βιβλιοπώλης στην Καλαμάτα (Εκδόσεις Άκρον); Το παράδειγμά σου δείχνει, ότι και στην επαρχία, αν υπάρχει όρεξη, γίνονται αξιόλογα πράγματα.
-Μάλλον δεν γίνεται τίποτα. Μπορεί η όρεξη που έχεις να αποδώσει σε μία πρώτη φάση αλλά μετά εμφανίζονται τα πραγματικά προβλήματα. Θεωρώ πως η ζωή στην ελληνική επαρχία γίνεται όλο και χειρότερη. Μπορείς βεβαίως να βγάλεις λεφτά, αν το παίξεις λίγο κουλτουριάρης, τόσο σαν βιβλιοπώλης όσο και σαν εκδότης, μα πρόκειται για γελοιότητα. Εδώ υποφέρει η Αθήνα, που είναι μάλιστα η πρωτεύουσα. Για την δημιουργία των εκδόσεων «Άκρον», νιώθω πραγματικά περήφανος, ήταν όμως κάτι που δεν σχετιζόταν με την παραμονή μου στην επαρχία, θα υλοποιούταν όπου κι αν ζούσα. 
 
-Αν έπεφτε, πάλι, ανάλογη επαγγελματική πρόταση «στο τραπέζι», θα επέλεγες να επιστρέψεις στο χώρο των εκδόσεων;
-Όχι, επουδενί. Γράφω και μεταφράζω όσο μπορώ με σύστημα. Δεν υπάρχει ούτε χρόνος ούτε όρεξη για κάτι τέτοιο σήμερα. 

-Πες μου τη γνώμη σου, για το χώρο, την ποιότητα και την συμβολή των ελληνικών λογοτεχνικών περιοδικών στα γράμματα της χώρας μας;
-Ω, τι να σου πω τώρα. Το βάρος πέφτει περισσότερο στη ζημιά που έχουν δημιουργήσει αποπροσανατολίζοντας ή λειτουργώντας περιοριστικά, παρά στο κέρδος, στην δημιουργική συνεισφορά. Αυτό το καταλαβαίνει κανείς πιο αισθητά κυρίως στους νεότερους αναγνώστες και τους φιλόδοξους ποιητές που αλλού πατούν και αλλού βρίσκονται. Για τους μεγαλύτερους η ζημιά έχει γίνει και δεν διορθώνεται με τίποτα. Λάθος άνθρωποι σε λάθος θέσεις. Αλλά και στην πλευρά των υποτιθέμενων «εναλλακτικών» περιοδικών ή επιθεωρήσεων ισχύουν παρόμοια πράγματα. 
 
-Θα αναλάμβανες ποτέ, το βάρος ενός περιοδικού εγχειρήματος;
-Όχι, κυρίως γιατί είναι βαρετό. Εκτός αυτού προτιμώ να κυκλοφορώ με τον τρόπο μου. Να ζω τη ζωή μου. Και η ζωή μου, δηλαδή οι απόψεις και η τέχνη μου μπορούν και μιλούν με τα ποιήματά μου για τον εαυτό τους, την σχέση τους με τους άλλους και να εκφράζουν τους σκοπούς τους για την υπαρξιακή συνθήκη όπως και όποτε θέλουν. 

-Σύγχρονες, φρέσκες ποιητικές φωνές στην Ελλάδα υπάρχουν; Με το έμπειρο μάτι σου, βλέπεις να κινείται κάτι;
-Κρίνοντας από τους νέους που τους εμφανίζουν επίσημα ως σημαντικούς, την έχουμε βάψει. Πρόκειται για βεβιασμένα συνοικέσια με τους Αβδηρίτες που έχουν αυτοανακηρυχθεί μέντορες της ποίησης. Μιλώ γι’ αυτό και στην συνέντευξη που βρίσκεται στην καινούργια συλλογή. Αν υπάρχουν σημαντικοί νέοι ποιητές, αυτοί βρίσκονται κάπου απόμερα. 

-Και από τους «παλιούς», αυτούς που βρίσκονται στο ποιητικό ζενίθ τους, περιμένεις κάτι σημαντικότερο; Ή ότι είχαν να πουν το είπαν;
-Εξακολουθώ να πιστεύω πως υπάρχει τρομερό έλλειμμα από τα τέλη της δεκαετίας του εβδομήντα και ύστερα. Πραγματικά καλούς θεωρώ μόνο κάποιους νεκρούς, με κορυφαίο τον Νίκο Καρούζο, αν και δεν είμαι αυτό που λέμε «Καρουζικός». 
 
-Πιστεύεις στις λογοτεχνικές παρέες; Ή, μάλλον, στις λογοτεχνικές φιλίες;
-Όχι. Δεν αρέσκομαι σε τέτοιες επαφές. Όπως έχω ξαναπεί, οι καλύτεροί μου φίλοι είναι άνθρωποι που ασχολούνται με άλλα πράγματα. Έχω φιλικές σχέσεις με ορισμένους μα συναντιόμαστε αραιά και αυτό που κάνουμε είναι να γελάμε, κυρίως με τους εαυτούς μας. Μέχρι εκεί. 

-Και, τέλος, ο «διάολος» που ονομάζεται διαδίκτυο μπήκε, πρόσφατα, και στη δική σου ζωή. Πως το αντιμετωπίζεις και πως σκέφτεσαι να επωφεληθείς από αυτό;
-Δημιούργησα ένα blog που λειτουργεί σαν προσωπική εφημερίδα. Δεν το ανανεώνω συχνά και δεν ασχολούμαι επισταμένα. Με τη χρήση του διαδικτύου άλλωστε δεν έχω κανένα πρόβλημα, αρκεί να μην σπαταλά κανείς τις ώρες του. Δεν είναι και τόσο σημαντικό όσο φαίνεται. Πρώτα απ’ όλα η ζωή. Η φυσική επαφή.

-Σε ευχαριστώ, Γιάννη, και καλή δημιουργική συνέχεια.
-Σε ευχαριστώ κι εγώ, τα λέμε.

Ποίημα: "Armabands Vited"


Η μέρα μαζί με το νυχτοπούλι
Όλες μου σκέψεις μια ανάμνηση
Η μοναξιά διαφημίζει τον εαυτό της
Κάθε φορά που η καρέκλα μου τρίζει
Η επιμέλειά μου πάνω σε κάποιο ταξίδι
Μέσα στο σπίτι μου χώμα και βρωμιά
Από χώρες που πέρασα έχουν στήσει
Μια ζώνη που αύριο από γελοία
Ταξιδιωτικά έντυπα θα γνωρίζουν όλοι.

Γ.Λ. 27/7/2009

Γιάννης Λειβαδάς - Καταραμένοι Ποιητές / Πρόλογος της υπό έκδοση μεγάλης Ανθολογίας Γαλλόφωνων "Καταραμένων" Ποιητών (Ηριδανός 2009)



Τι σημαίνει «Καταραμένος Ποιητής»; Απολύτως τίποτα. Οι ποιητές είναι σπουδαίοι ή τίποτα. Το δέος απέναντι στο θαύμα της απόλυτης ταύτισης της ζωής και του έργου είναι που δημιούργησε αυτό το σύνθημα. Σε κάποιες εξαιρετικές περιπτώσεις, ο αληθινός ποιητής μετετράπη σε ένα προκλητικό, φαινομενικά ιερόσυλο παιχνίδι. Αυτή η, «ανεξήγητη» σε κάποιους, δυνατότητα έφερε την Ποίηση πιο κοντά στο ανθρωπιστικό της κέντρο, και προέκτεινε απίστευτα τα πεδία της αισθητικής της. Παρόλα αυτά, μεγάλο μέρος της λογοτεχνικής κοινωνίας δεν έχει ακόμη καταφέρει να αντιμετωπίσει δημιουργικά το έργο τόσο σημαντικών ποιητών. Θα ήταν βαρετό και ανώφελο να αρχίσουμε να συζητάμε ξανά για «κολασμένους», «αυτοαναφορικούς» κτλ… Στα ιδρύματα εξακολουθούν να διδάσκουν πως ο «καταραμένος ποιητής» ευαγγελίζεται το σκοτάδι, είναι ένας ζοφερός μηνυματίας, κατοικεί σε μια αχλή περιορισμένης εξατομίκευσης. Πέφτουν έξω. Είναι η ψευδαίσθηση της συνεκτικότητας του υποτιθέμενου αναδημιουργημένου κόσμου, που δημιουργεί αυτές τις απόψεις. Ο φόβος και η αφέλεια μπροστά στο μνημείο της Ζώσας Τέχνης που κάνει τους περισσότερους να τρέχουν σαν τρωκτικά στα υπόγεια της φιλολογικής τους ειδικότητας. Η ποίηση είναι μόνον φάση του Ανέφικτου (Impossible). Ο ποιητής κατέχει όλα τα συστατικά για να το προσομοιώσει μέσα στην ζωή και πάνω στο χαρτί. Ο δημιουργός είναι διπλός πρωταγωνιστής. Παίζει στην ζωή, παίζει και στη γραφή. Τα «προβλήματα» που κοπιάζουν να καταδείξουν ορισμένοι δεν είναι παρά η αδυναμία απόδοσης συγκεκριμένου νοήματος λόγω της μόνον επί μίας διάστασης ερευνητικής τους προσπάθειας. Το «εις βάθος» απουσιάζει. Ή ακόμη χειρότερα, είναι μονάχα λίγα εκατοστά τρόμου μπροστά στο Έργο. Εξάλλου, ακόμη και οι «ιδιότητες του καταραμένου» δεν αποτελούν σε κάθε περίπτωση μέρος του ποιητικού ιδεώδους; Δεν πρόκειται για κατάρα, για τραγωδία μα ούτε και για τον Σίσυφο. Η δημιουργία είναι δίστομη, και στην περίπτωσή μας ασκούνται και χρησιμοποιούνται και οι δύο κόψεις. Τα περιθώρια λοιπόν ως προς την δυναμική και την κατάκτηση του έργου, όχι απλώς δεν λησμονούνται, αντιθέτως, επιστρατεύονται άρδην. Ο ποιητής δεν βιώνει την «τιμωρία» ή την «κόλαση», είναι εσωτερικό όργανο μιας υψηλής διαμάχης, απολύτως οργανικής, για την κατάκτηση του Όλου. Η ποίηση αυτή παρέχει απλώς την πιο εκτενή, την πιο ριζοσπαστική πιστοποίηση. Τα ποσοστά σκότους και φωτός στην αναζήτηση μιας πνευματικής πατρίδας παραμένουν άγνωστα ως την στιγμή που αποκαλύπτονται από το βίωμα της ίδιας της ποίησης. Είναι απολύτως συνταυτισμένα με τις δυνάμεις και τις ιδιότητες της γλώσσας. Ο «ατομικισμός», σ’ αυτήν την περίπτωση, δεν είναι έλλειψη αντικειμενικότητας ούτε μαρασμός, είναι η καθαρή έκφραση της ποιητικής Ευθύνης. Αυτό που από την σύγχρονη ποίηση περισσότερο λείπει: ελευθερία στην τέχνη και εγκατάλειψη των υπαρχουσών μορφών. Ο ποιητής επιστρέφει σαν μπούμερανγκ όλες τις εξισώσεις στο σημειολογικό αντικείμενο της ποίησης, στον άνθρωπο, αποδυναμωμένες και άχρηστες μπροστά στην μοναδική συνθήκη που αποδομεί τα πάντα: τον Θάνατο. Κάθε δημιουργός είναι η Αρχή και το Τέλος. Ο ποιητής λοιπόν είναι η αυτοθυσία προς όφελος της Ποίησης, δηλαδή της Αλήθειας.

Ιδού…

Review The Strange Hours Travelers Keep by August Kleinzahler (Wolf Magazine)

http://www.wolfmagazine.co.uk/7_review.php

The Strange Hours Travelers Keep by August Kleinzahler

[Faber and Faber]

I'm going to save you the hassle of glancing at the bottom paragraph for my flat out opinion of this book. It's the finest collection so far from one of America's most important living poets. Fans of Kleinzahler's detailed, high velocity, conversational poetry will find more of the same here. The found poems, gritty urban landscapes, grounded romances, sly cultural references are all present and correct, yet here they resound louder and deeper than ever.

Kleinzahler's poetry seems to be always on the move, each one buzzing with the full intensity and vitality of every slice of life that he serves us. While many poets aim for measured meditations on the world we live in from calm distant standpoints, Kleinzahler dives right in and gets dirty with the rest of us. A great example are the fragments of Montreal, where he describes the dust within the mattress he shags on as a miserable monster containing cat jism and perfume, while outside,A shriek hits the membrane/ that canopies the street, falls, / and the trough gets it. Sediment thickens with it, / the dust of voices, / the smoky penumbra around streetlights, / finally settling to the ground. Here is a poet shirking comfortable ideals and sentimental forms for the mess of particles, soundwaves, earth and orgasms. Hallelujah.

The sentiment of the title has already been broached in his previous collection Green Sees Things in Waves, where he wrote: The beauties of travel are due to / The strange hours we keep to see them. In the title poem he hitches a ride on an electron beamed by satellite from stock market to stock market and catches a city in its sleeping hours. The opening stanzas detail the rapidly travelling digital beams of information Pork bellies, titanium, winter wheat / Electromagnetic ether peppered with photons / ...Nebulae, incandescent frogspawn of information / Trembling in the claw of Scorpio/ Not an instant, then shooting away/ Like an enormous cloud of starlings.What I like about these opening verses is how, with the metaphors of starlings and frogspawn, Kleinzahler treats the stock market as a force of nature. We have no sentimental or moralistic sermons on the evils or benefits of capitalism, simply a depiction of an entity whose movements can never be predicted, though sometimes patterns emerge. This is demonstrated beautifully by the city scenes at the end of the poem as the reticent epistemologist parallel parks her car, Her ruminative frown / Ambiguity and Reason / Locked in a slow, ferocious tango / Of if not, why not.

I was not surprised to recently find out that Kleinzahler writes a regular music column. The Strange Hours Travelers Keep is threaded together by a sequence of poems called A History of Western Music. The first recalls a rowdy gathering of artists, their patrons and hangers on drinking outside a restaurant in Italy. Among them a sleazy English poet referred to as the Badger trying it on with a young mezzo soprano, and a horn player blowing a heavenly riff unruffled by everyone's awareness of his humungous hard-on. Kleinzahler sums this sorry bunch up with the lines: those orphans, those sorry deracinated ghosts– / the lot of them in the ruins of black tie. Suddenly, the mezzo starts singing and the whole group fall silent, ending their parlour games and come-ons to become hypnotised by the music. It's a beautiful way of expressing the power of art even though the artists that produce it can be flawed and base individuals. Throughout the subsequent poems in the sequence we witness a private beatification of Liberace, we enter the imagination of a man imagining himself dancing to an accompanying jazz band in Paris even though he's probably sitting on a train, or waiting at a bus stop while imagining it, we never learn where he actually is. Of course, this is an important part of Kleinzahler's poetry; the places in which we stand are not always as important as the times and places our imaginations travel to when we are standing there. In one of the poems we are placed in an elevator but listening to a 1950's jazz recording played through an overhead speaker as if poured through history's electrified sieve. He goes on to blur the boundaries even more at the end of the poem when he describes a photograph in a gallery of some jazz musicians and their entourage, They are waving to a photographer, / probably to a small crowd of fans, / and , unwittingly, even to us, / who stare back at them impassively/ from behind our screens.

By reading this book, the reader will find themselves embarking on many journeys; to foreign cities and townships that are more often hinted at than directly named, to moments dredged back from the attic of the past in all their unfiltered grit and detail. Some poems will strike out immediately because of their wit and urgency. Others tend to grow on the reader with repeated readings. The best ones seem to simply change with every reading. That's why I'm going to recommend that if this review convinces you to head out and by The Strange Hours Travelers Keep, it's worth shelling out a few extra quid on the hardback. These poems demand to be read more than once and may take quite a pummelling in your travel bag.

Niall O'Sullivan

Γιάννης Λειβαδάς - ΠΟΙΗΤΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ (Έλευσις 2007)


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ:

1. Σιτακάντ Μαχαπάτρα – Ο παλιάτσος
2. Σατί Κουμάρ – Ποίημα
3. Φίλιπ Λάρκιν – Πηγεμός στην εκκλησία
4. Τ.Σ. Έλιοτ – Πρελούδια
5. Τσόγκυαμ Τρούνγκπα – Έγκαιρη βροχή
6. Ντ. Τ. Ένραϊτ – Η γελαστή ύαινα του Χοκουσάι
7. Τζόυ Γουίσαρτ - Ποίημα
8. Τσαρλς Τόμλινσον – Περίπατος στους λόφους
9. Γεβγκένι Γεφτουσένκο – Ελεγεία της Νέας Υόρκης
10. << << - Χρώματα
11. Μίροσλαβ Χόλουμπ – Μονάδα εντατικής
12. << << - Το σκοτάδι
13. Ντύλαν Τόμας – Έρωτας στο άσυλο
14. << << - Στη γραφή μου ή στην ορφνή μου τέχνη
15. Μπάζιλ Μπάντινγκ – Κόντρα στου χρόνου τα τεχνάσματα
16. Γιοχάνες Μπομπρόβσκι – Πάντα να ονομάζεις
17. Καρλ Σάντμπουργκ – Όλοι θέλουν να παίξουν τον Άμλετ
18. Ρόμπερτ Κρήλυ – Όχι πολλά
19. << << - Nature Morte
20. << << - Χα χα
21. Άλλεν Γκίνσμπεργκ – Μπλουζ του πορθμού του Μπέρινγκ
22. Τζ. Π. Άνγκολντ – Ο γρίφος
23. Σινκίτσι Τακαχάσι – Ουράνιο τόξο της ακτής
24. Ζαν Ζοζέφ Ραμπεαριβέλο – Ποίημα από τις «Παραδόσεις της νύχτας»
25. Αντουάν Μπολάμπα – Πορτραίτο
26. Μπλεζ Σαντράρ - Αντιθέσεις
27. << << - Επικίνδυνη ζωή
28. << << - Στην καρδιά του κόσμου
29. Πιέρ Ρεβερντύ – Όταν κάποιος δεν ανήκει στον κόσμο αυτό
30. << << - Μια ράβδος γαλάζιου
31. Νικανόρ Πάρρα – Αυτοπροσωπογραφία
32. Λόρενς Φερλινγκέττι – Εκείνη τη μέρα στο πάρκο Γκόλντεν Γκέητ
33. Ρόμπερτ Γκρέηβς – Σκέτο ούζο
34. Αντρέι Βοσνισιένσκι - Γκόγια
35. Τζέημς Ράιτ – Βροχή
36. << << - Για την επέτειο του θανάτου μου
37. Κέννεθ Ρέξροθ – Βενζίνη ή Νοβοκαϊνη
38. Έζρα Πάουντ – Fratres Minores
39. << << - Φθινόπωρο
40. Τζιουζέπε Ουνγκαρέττι – Εις μνήμην
41. Νταν Φάντε – Φτάνοντας στον Δεκέμβρη
42. Μανουέλ Ντουράν – Νεκρή Φύση
43. Τζον Φλες – Πρωινό Ποίημα

JOHN FLES - ΠΡΩΙΝΟ ΠΟΙΗΜΑ (μεταφ. Γιάννης Λειβαδάς, από την συλλογή "ΠΟΙΗΤΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ" / Έλευσις 2007.


Το βρίσκω δύσκολο να προσαρμόζομαι στον καιρό
Φοράω ακόμα τα αναθεματισμένα καλοκαιρινά μου ρούχα και είναι φθινόπωρο

Σήμερα το πρωί, λόγου χάρη, τα πόδια μου είχαν παγώσει
(ομολογώ πάντως πως το κρύο προκάλεσε κάποια όμορφα όνειρα τη νύχτα)
ήμουν σκεπασμένος μόνο με μια κουβέρτα

ξαφνικά έπεσε χειμώνας
σαν παγοκολώνα στο κεφάλι μας
δεν είμαι προετοιμασμένος

ΓΙΑ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ή βγαίνω έξω ντυμένος βαριά και σκάω από τη ζέστη
Πόσο θα ήθελα να πάρω μια οποιαδήποτε απόφαση τέλος πάντων

Δεν πειράζει, ξαπλωμένος το πρωί στο κρεβάτι, όπως σήμερα το πρωί
Με το ραδιόφωνο χωμένο κάτω από τα σκεπάσματα στο κεφάλι μου κοντά
Για να φτάνω, μισοκοιμισμένος, το κουμπί…

Ακούω την Ώρα Των Αριστουργημάτων (παίζει Κάρλο Σάβεζ και Έκτωρ Βίλα Λόμπος)
Ένας ποιητής θα ονόμαζε αυτή την κατάσταση τέλος εποχής
Ένας φιλόλογος θα την ονόμαζε περίοδο μεταβατική

Ευλογημένοι όλοι εσείς
Ελπίζω να μην έχετε τόσα πολλά βάσανα όσα εγώ.

Γιάννης Λειβαδάς: In Memoriam Harold Norse (1916-2009) - Εφημερίδα Ελευθεροτυπία 17/7/2009


http://www.enet.gr/?i=news.el.texnes&id=64485

Dye Hard Press: WHO WAS SINCLAIR BEILES?


http://dyehard-press.blogspot.com
e-mail: dyehardpress@iafrica.com


edited by
Gary Cummiskey and Eva Kowalska

ISBN: 978-0-620-42792-0

In 1960, William Burroughs, Gregory Corso, Brion Gysin and Sinclair Beiles collaborated on the now legendary collection of cut-ups, Minutes To Go. Readers of Beat literature know of Burroughs, Corso and Gysin, but who was Sinclair Beiles?
Sinclair Beiles was a South African poet, born in Uganda in 1930. He moved to Paris during the 1950s, where for a time he was a resident at the Beat Hotel. He spent several years in Greece and his first poetry collection, Ashes of Experience, won the first Ingrid Jonker poetry prize in 1969. Many other collections followed, published either overseas or in South Africa, to where he returned in the late 1970s.
Beiles died, generally ignored by the mainstream South African poetry anthologies, in Johannesburg in 2000.
Who was Sinclair Beiles? brings together a collection of interviews, memoirs and essays about Sinclair Beiles and his work, by Gary Cummiskey, dawie malan, George Dillon Slater, Earle Holmes, Eva Kowalska, Alan Finlay and Fred de Vries.
The book includes previously unpublished photographs of Sinclair Beiles.

Contents of WHO WAS SINCLAIR BEILES?
Who was Sinclair Beiles? by Gary Cummiskey
An interview with Sinclair Beiles (1994) by Gary Cummiskey
the trouble with Sinclair Beiles by dawie malan
Interview with Sinclair Beiles (1994) by dawie malan
The Beat goes on: an interview with Sinclair Beiles by Earle Holmes
On Sinclair, the winged by George Dillon Slater
Excerpts from Sirroco: a memior by George Dillon Slater
Sinclair the Beat by Eva Kowalska
A review of the Beat Hotel Exhibition by Alan Finlay
In search of Beiles catatastrophes by Fred de Vries
The scarcity of Beiles by Gary Cummiskey
Bibliography of works of Sinclair Beiles by Eva Kowalska

Issued by Dye Hard Press, May 2009.

Ποιήματα του Sinclair Beiles έχει μεταφράσει στα ελληνικά ο ποιητής Γιάννης Λειβαδάς. Συμπεριλαμβάνονται μεταξύ άλλων στην "Ανθολογία Μπιτ Ποίησης" Ροές 2003 - Αθήνα.

YANNIS LIVADAS - (POEM) SHE' S OUT TO LUNCH

Who knows what
my dear prigs and ex-lovers
that you loved and censored
who knows what

dear families of this earth
i am standing but cannot stand anything
i study monotony

sodomize your prayers
for i love you so much

my sins are more innocent
than my good deeds

i had told you once:
Truth knows not

she's out to lunch.


10/7/2009

Yannis Livadas - Three Poems in english

http://www.greenbeardmag.com/page_tp.php

YANNIS LIVADAS - DIDIER PETIT / Poetry and Cello...



The poet is recording his voice reading his long poem "La Chope Daguerre" for a collaboration with the extraordinary musician Didier Petit... enregistre sa voix lisant sa longue poéme la «La Chope Daguerre» pour une collaboration avec le musicien extraordinaire Didier Petit…

Yannis Livadas: FOUR POEMS IN ENGLISH

APTERAL NIKE

(Part 1.)
Night from within night
We change hands like a coin
Modern elements
Our sprouted laughter
The movement of the gulls away
From the sea
Some waves reach perfection
The eye of the orphic raft
Is glancing eyeless and unsuited to the sinkage
I'm in a state of alert
I'm aware of my interest
Same as the night
I waste no minute
A cogwheel falls in the sink
I'm breaking down in front of the mirror with a
Creative annulment:
The oncoming man.
Sky threads sew me
Into the cavities of time
I'm the tree of the remedies
With roots in the western and the eastern poles
I'm the weather in the most fearful cities
A radio transistor in the shantytown a luster
Of bronze to the childless palace
A command forgotten
A map folded
The first apple of history
Ever learning from the venerable propagandas of the souls
In the buildings of intellection
I make fun
Stagger
Otherwise
I'm extending
I open.
Under certain circumstances
Beauty continues
The light the bombshells the balloons
But nothing from all these does not thrill as much as
The sun disks between the shopping
The statue of a liberty at the feet of some eros
I'm loaded with scandals that take form
Like mandalas
Upper and lower levels
Messages of life like tidewater
Iridescences that give you fear for seconds
Meanings with not even a poem
Thumps when you are absent on the door
Death in the roses under the cold
Lights in the flower shops of the night
The coal fire of a carefree visionary.
And lately
Something is heard of
Openhearted mouths,
Bonus,
To look out.
I cover the poem like
Grass covers the grave
Like devil covers the milk
The apathy of a gargoyle
That reveals
Lonesome internal crowds.
I find my place via words
Burried pillars that delay
The wave to the fire
We have big mouths ideas
Who dislodge from icebergs
And become headlines
The earth that echoes our shatter
Continents devastated by dreadful
Alphabets
In the bar I get drunk with a bottle of tears
It's beacause of the mucus of some enclosing phallanx
Variety of dimensions
An orchestration of ceased windmills
New fortunes of planets
The climax of the worship of modern verse
Leads to an attic of rats
The mob's shocking feeling of tedium
Since be spared of madness
My existence becomes a religion
From the unction of some tender injustice
Lust like diamonds plod.
I'm typing under the heaviest burden
The solidification of emptiness
Oneiromancy
As if there are no other elements
Like the lions race
Before enter our thought
Under the shadow of this
Bust of time.
Someone from the rudeness
Is spinning golden courses of words in the air
The evil
Spearmint
Whirling
Vulva of universes
Discord of characters
A page of expansion written
By the fashion of death
Spread wide open -
Pedagogics, the restructures
Of the libraries and the real heroes
With bad outcome -
I surmount the evil counting with whispers a
Greater magnitude
I grasp life with my hands and is warm
The future is manning in the papers of the poet
With the tangible and the unreal
With the ivy and the wall
With the mouth of the nightingale in the blast of the storm
The temporary gives birth to
The everlasting.
Death is
Ripe bananas
The worst
I could think
Doves at midnight driving a police car
And I for no reason
No reason I kiss you
Put my signature
I cut a loaf of emptiness
And I lie esteemingly on
Nothing solid in the marvelous
We bind the sun with a wire
For half an hour
We trumpet it around
Printed letters
Letters big letters small
We drink them
We laught at them
We grind them for dust
Darn it!
Even if the sun is made of cashmere
And comes out from the attic window of our belly
When nightbirds guard our oblivion
In inflammable forests.
A wooden statue with cheap offerings
Is unexplicable raised outside the house
And inside yes all the forms of the crushing chronology;
To connect you must be connected
Think on the basis of anatomy
Think of the brothers who lay in absolute indolence
Think nothing
Except the fact that a poem may someday
Be absent
May be everywhere written
Its natural origin means something
It's an invitation
For Parthenon to find a place
On Himalayas
With the gold of the american bank to
Make shoes or sweet nothings
To bury everything into a dwarfish earth.
Albatros emerge from the earth.
At dawn the star of my prayer
Got shored up
All that happens in the world is minor
Pompously washed up obscurities
Inside the thought of an inconceivable reflection
Dusts
Flaming of the voices
Pulleys and counterweights
Secrets of the movement of life
Wholeness powerless fairly worn
Use
Of the lexicons
The wild nature
The whirls of declination
The walled glare -
Pain is a rock
That crumbles into my blood creating
Chasms.
Signal before the eclipse
Of the tones and the sequence of the routes
Wishes on postcards that don't represent
Anything
Ancestral skulls debase and roll
To philanthropy -
From under you do not understand much.
More unrefined points
Tissues clapping and be clapped
Into continuities of posterior darkness
For denigration and evident estimation.
What carpe diem restrains you away.
Pose in the gallery of meat.
You have such tremors, while you see me drinking
The fuel of the immaculate camellia like water.
We are of the plurals.
We curse the destination
We are also immobile
Presences less and less recognizable
Like remnants with a slant look.
There is no meaning anymore.
Say their names -
Classicism, oligarchies to the dissimilar.
We are the grand-grandchildern of some strangers
We don't surrender the soul
We leave a message a riddle of explicity
Two three steps away
You are alone:
The incident of birth
The signs of the times,
The trails of life the meditation of activity
The lights are out at dawn
Someone unseen
Has passed.
In darkness the so many ways of light,
Force is the female of life
The temptations of Saint Anthony
The gallop of the Remington
The tail of the whale
At the beach umbrelas striped
War and profit
You pay you get paid
The comunication of the masks -
Conceptions of the many simultaneously
We suffer
The extra large do not fit to us
It's a shame -
In the third decade of life
I revive from the preservation
Of an obscure rock-painting
Where everybody reads
His half-extinct
Line with difficulty.
The joy and sorrow of the idols,
But yet the thought that some day
Man will make it through -
We say over and over
Not that some day. but now
The whole being at the spectacles
Pencil-beatings
Ball-pen bruising
In the name of some wretched ontology
But I prefer a drink from golden hands
And outside the sleet to look like ribbons.
Dressed in the whole atmosphere
In every breath.
That's how they call them: circumstances of the currents.
They know us all over the universe by
Our proper name
So you are aware of the perception why
I exploit harshly my existence
With gentleness,
That depends on you.
Together we put
Fire in the storehouse -
Moistend grains of salt and moon-twigs:
The way a decoy
With the decency of a suit
Becomes a sport a hobby of tomorrow.
Unregistered junctions of individualisms:
An enormous value misconcieved
Like a mystical religion -
I am one of the Symbols.
Inaccessible then
The fields of the blossoms the turnings of times
The sword of the signature of poet
My page however
Is a beauty solid
Organic
Spot
Dangerous to read -
The pictures are no longer count
Veramente
Wild instincts
This is the new poem
Contrapunto
A prologue
Apteral Nike
Of one.



WHAT I' M ABOUT TO DO

Than the rain that falls like steel
I have briefer fortime
Now I am myself
Just now
I live in the smallest room
I do not tidy up
I stare at the hairs of my feet
Play with the shadow mislead the light
Listen to the street
I get started from where
Things finish
To begin -
If you only knew
What I'm about to do.


ANTAGONISTICOTIS

I feel like the dust in the corners -
The woven hairs on the floor
Yours and mine.
The syncope of the moment that
Lassos a hunted life.
It's about a point of time
Unknown to readers and critics.
I'm trying to surpass it
Writing with cigarettes
Monk
Lentils and whiskey.



BASTARD ELEGIES

I.
After so many manuscripts
I like most my fat aunties
Who say I' m gentle
Whatever passes through me passes through death
My fat aunties are heralds
Speak to unknown flowers who deepen
Sonnets recall their music
Fabulous eggs of existence break
In the karmic antechamber mouth of the viper
Into an anaesthetic world I deepen
With my bagpipe dialect
The pulse meter of a new fantasy
Can fit into my paper suitcase
If soul wishes the soul to set on fire
I have a quick thought though slow
A foreboding vision of language
Writing in the after-the-rain past
Everything is a terrible truth
The night after.

II.
Sun sounds its rust
Spreading like a bloody palm
Uneasy wrinkled and curved
Immense presentiment clandestine
Although slow
Bellies and guts glitter
On the sundials
I' m standing for a while
I could be a painted
Pheasant
Humanity could watch
My canvas and wonder
With half-closed eyes
About the natural light
That flickers behind
My miraculous tail.

III.
Tracer with second hand books
I deny the microwaves of new poetry's
Ovens,
My removal from the cross is a matter of mood -
Copper birds are pushed by the dynasty
Of the wind
The world empire
Composes the only conspiracy_
I am an aspirant of a sarcophagus
Who gapes every midnight
Foresaying an unusual future
Groaning sibylinely
Pressing its bawly breasts
Between the uneven photographic gates
Of my visionary pagoda.

IV.
Skull skull I call you
Opening of blossom at the hour of death
Human is one accident
Two contrary saxophones
Three drunken moons
Four extinct animals
Five cheap feelings
Six mythical monsters
Seven sacred paths
Eight basic verbs
Nine tragic visions
Ten carving the unmarked
Tombstone.

Γιάννης Λειβαδάς: ΑΤΗ (Μέρος πρώτο).

Ι.
Σου λέω δεν έχω τη γνώση που σώζει,
μα την άλλη:
αναρωτιέμαι κι επισκέπτομαι
το κοιμισμένο σώμα μου σε κάποιο δωμάτιο μισθωμένο
που η μητρότητα του δρόμου αδυνατίζει
και γυρίζω για ένα λεπτό να μιλήσω
για της ζωής το παράξενο όνειρο
ενάντια στον άνθρωπο.
Ενός διάκενου η μάστιξ, το ον διαχωρίστηκε και λάμπει,
όπως στη βρώμα της παρόδου μεσαιωνικά κράνη
αντανακλούν σειρές δρυμών ακόμη.
Δυσοίωνη φιλική σκιά με αναζητάς κάπως άτσαλα
αυτές οι δουλειές δεν γίνονται μονομιάς
δεν ξέρω αν έχω αναποδογυρίσει ίσια
δεν ξέρω αν υπάρχουν πια ολοκληρωμένα βιβλία -
αν υπάρχει αναγνώστης γι’ αυτό το ποίημα.

Καμιά φορά παρατηρείς απρόσμενα τα πάντα
κάπως να μοιάζουν σαν αλλιώτικα
απελπισμένος από απαίσιο πράγμα:
μήπως και κουραστείς απ’ τη ρευστότητα.
Κεσάτια.
Ωραίο ν’ ακούς τα βάσανα μιας σκέψης
που έχει τις ρίζες της χωμένες στο σκοτάδι
όπου ξυπνήσαμε όλοι
κι ανάθεμα τη σκοταδιά το μάρμαρο το ξόδι
γιατί είμαστε όλοι ανήλιαγα σε πέτρα λαξεμένοι.
Τα νέα φτάνουν με καθυστέρηση,
πρέπει -
η τέχνη είναι εξίσου ηλίθια με τη μνήμη,
ο τρόμος προηγείται της λέξης,
η ώρα είναι τρεις,
ώρα να καθίσουμε ήσυχοι.
Γεννάμε ένα ακόμα σκουλήκι
Που θα χορτάσει μ’ ό,τι έχουμε νιώσει.
Δημόσιοι ποιητές για αποκούμπι.
Και ο soleil (όχι ο ήλιος) σαν πλανόδιος έμπορος
ξαποσταίνει σ’ έναν κόσμο παλαιών λουλουδιών
μακριά από προτομές και μίση.

Θέλω να σου μιλάω μόνο σαν τα ‘χεις παίξει.
Η εποχή που μιλούσαμε δυσνόητα πέρασε.
Μονάχα οι αρουραίοι δεν έπαψαν.
Εξαιτίας του βάρους ενός ποιήματος
έκανες την ερημιά κρεμάλα
και το στριφτό τσιγάρο μια χάλκινη οχιά•
τα νύχια που σκάβουν τον λάκκο τους ανήκουν
σε δάχτυλα που σχηματίζουν το σήμα της νίκης.
Άνθρωπος είναι μια επιστήμη που μελετά τον άνθρωπο.
Θα σε κάνω να γελάσεις
αν κάνω τον πίθηκο,
κι αυτή η ωραία βόλτα στα μαγαζιά
μες στην πυκνή κυκλοφορία θα συνεχιστεί.
Πάει να βραδιάσει,
νέα βιβλία στις βιτρίνες,
νέες ριπές στη βροχή,
είμαστε γεμάτοι τρύπες μα
δεν κάνουμε για κουμπιά,
είμαι στην είσοδο ενός μυαλού ξενοδοχείου
και έρχομαι από παντού.

Γιάννης Λειβαδάς: ΑΝΑΛΥΣΗ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥ

Ένα ποίημα για το πόσο βαριέμαι
Ή βαριέμαι.
Συνήθως δεν ανταποδίδω μα αν το κάνω
Δεν ρίχνω ούτε δεξιές ούτε αριστερές γροθιές.
Δεν συνδικαλίζεται η κεφαλή μου.

Σήμερα στην ελλάδα υπάρχουν μόνο δύο ποιητές.
Στον παγκόσμιο χάρτη προσθέτουν νησιά και νησίδες
Ξέρες.

Μη λέμε ξανά τα ίδια.
Τρίγωνα κάλαντα ρομφαίες.
Πολιτικές αποστολές.
Βγαίνεις από ‘κει που μπήκες.

Τα ρήματα χρειάζονται επιφοίτηση
Και τα κορδόνια τρύπες.

Γιάννης Λειβαδάς : ΜΠΟΕΜΑ

Πρέπει να μείνω μ’ αυτό το χαμένο πράγμα
Σ’ αυτό το δυνατό ζωντανό σώμα

Αφήνεις την αγάπη για την ζωή
Δίχως αγάπη
Μποέμα Μποέμα

Αφήνεις τη ζωή της αγάπης για ένα κασκόλ
Τυλιγμένο γύρω από τον μακρύ λαιμό σου
Μποέμα

Το είχα δει πρώτος γι’ αυτό και μίλησα
Και πήγα σε εκείνη την ψηλή γέφυρα
Μ’ αυτό το δυνατό σώμα
Μέσα σ’ αυτό το χαμένο πράγμα

Γίνονται σίγουρα όλες οι σοφίες κουρέλια
Αυτή είναι η μόνη σοφία

Ένα χαμένο πράγμα
Σ’ ένα δυνατό σώμα.

Γιάννης Λειβαδάς: PRIMEUR ή BEN TROVATO

Η καρδιά πεντόβολα
Το κλάμα μιας παστρικιάς
Επιδοτείται η έρευνα
Αναζητούνται μεγάλα έργα
Η ποίηση για κάποιους τελείωσε
Ο χρόνος μες στον οποίο κρίνεις
Είναι ένα παιδί λάστιχο
Ένα σκαστό γέλιο
Και άλλα
Πιο πολύ απ’ όσο οι λέξεις κινούνται
Καρφώνει μια παραμάνα.

Γιάννης Λειβαδάς : ΑΝ ΕΧΩ ΧΑΣΕΙ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΓΙΑ ΚΑΤΙ ΠΙΟ ΕΝΔΟΞΟ

1.
Αν έχω χάσει το μυαλό για κάτι πιο ένδοξο:
η αλήθεια ακολουθεί τον ήλιο για να ξεχαστεί
μέσα στα εκατομμύρια των ειδών της,
πίσω απ’ αυτούς που τρέμουν ιριδίζοντες που λεν
ξερή ραγισμένη η ορμή των•
διαφεύγουν σώψυχα σαν ξιπασμένη βουρδουλιά.
Χάνω όχι οπωσδήποτε από νόημα
μα σαν παλιά παρατήρηση γλαφυρού ημεροδείκτη.
Αυτό που τώρα κάνω είναι
σβώλοι αξόδευτης συνείδησης και κάποιο άλλο
ρεύμα βεβαιότητας για των πραγμάτων την βεβαιότητα
που έχει αγνοηθεί μέσω βεβαιοτήτων
που πρωτοαντήχησαν συντρίμματα
απ’ τα οστά που
κάποιοι σαν παιχνίδια μεταχειρίστηκαν.
Είμαι στον βρόντο.
Δεν πρέπει να με εμπιστεύεσαι.
Είμαι από άλλο βιβλίο.
Κάθε ανέφικτο.
Ζω το αίμα άγρυπνων ρεαλισμών.
Σου λέω να έχεις όλες τις βάρδιες.
Επιμένεις στην συγχώρεση.
Δεν έχω τίποτα που να μην ξεματώνει.
Δεν σου χρειάζεται ποίηση.

2.
Από κοινού τίποτα
Ποίημα η τελευταία κενή εξέδρα
Γλώσσα ανέστια.

Παραμένει
Σαν όλα αυτά που σκέφτομαι.
Να αφαιρέσω όλα τα ρήματα.
Εμένα.

Όσα γράφω δεν είναι για αναγνώστη.
Για μάχαιρα.

10 μικρά και μεγάλα σημεία από το Mic.gr

Γιάννης Λειβαδάς: 10 μικρά και μεγάλα σημεία

10 μικρά σημεία

Τι είναι τα δέκα μπροστά στα τόσα της ζωής μου... μα μπορώ να μιλήσω ανοιχτά τουλάχιστον για δέκα από αυτά.

Το πιο επιδραστικό πεζογράφημα, το "Περιπλανήσεις" του Μπλεζ Σαντράρ.
Το πιο επιδραστικό ποίημα, "Η Πρόζα του Υπερσιβηρικού" του Μπλεζ Σαντράρ.
Ο πιο επιδραστικός μουσικός, ο Άντονυ Μπράξτον.
Ο πιο επιδραστικός ζωγράφος, ο Βίλλεμ Ντε Κούνινγκ.
Ο πιο επιδραστικός γλύπτης, ο Τζακομέττι.
Ο πιο επιδραστικός αμερικανός, ο Ουόλτ Ουίτμαν.
Ο πιο επιδραστικός έλληνας, εγώ.
Οι πιο επιδραστικοί εξ ανατολών, ο Ματσούο Μπασό και ο Λι Πο.
Η πιο επιδραστική ανοησία, τα Επτά Θανάσιμα Αμαρτήματα.
Ο πιο επιδραστικός φίλος, ο Θάνατος.

10 μεγάλα σημεία

Τι είναι τα δέκα μπροστά στα τόσα της ζωής μου... μα μπορώ να μιλήσω ανοιχτά τουλάχιστον για δέκα από αυτά.

Το λιγότερο επιδραστικό πεζογράφημα, η Αγία Γραφή.
Το λιγότερο επιδραστικό ποίημα, ο Εθνικός ύμνος.
Ο λιγότερο επιδραστικός μουσικός, ο οποισδήποτε εκτός της Τζαζ.
Ο λιγότερο επιδραστικός ζωγράφος, αυτός που πιστεύει πως η ζωγραφική γίνεται με το μάτι.
Ο λιγότερο επιδραστικός γλύπτης, αυτός που πιστεύει πως η γλυπτική γίνεται με το μάτι.
Ο λιγότερο επιδραστικός αμερικανός, ο Πρόεδρος.
Ο λιγότερο επιδραστικός έλληνας, εγώ.
Οι λιγότερο επιδραστικοί εξ ανατολών, οι Κομμουνιστές.
Η λιγότερο επιδραστική ανοησία, το Μίσος.
Ο λιγότερο επιδραστικός φίλος, ο Άλλος.
___

http://www.mic.gr/favorites.asp?id=16737

ΓΙΑΝΝΗΣ ΛΕΙΒΑΔΑΣ «ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΑΝΑΧΩΡΗΣΗ» (Ανέκδοτο ποιητικό σημείωμα από ταξιδιωτικό ημερολόγιο)

Καταιγίδα καρφώνεται στο χώμα.
Θεωρείται πολύ φυσικό
Όπως ένα καθαρό πουκάμισο
Να μασάει κανείς λόγια
Να νυχτώνει μέσα σ’
Αυτό απ’ το οποίο δεν έχει μείνει
Ούτε τόσο
Στο τέρμα
Του εκεί.

Εδώ άνθισε η μανία ενός Νέλσον
Το χέρι που του έκοψαν
Τ ε ν ε ρ ί φ η
Και κάποιοι λεν πως κάποτε τραβήχτηκε
Η θάλασσα.
Τα αναβράζοντα
Hφαίστειο σε μπουκάλι
Ο καπνός
Λέξεις που έρχονται
Ξανά από άλλη νύχτα.
Παιδεμός.
Και των δεύτερων υλών.
Η νήσος υπάρχει μόνο στο σκοτάδι.
Και είναι νύχτα
Που ξοδεύονται διαγνώσεις.
Τόπος απορροφημένος
Όπου σταματούν τα πλοία
Όπως μια στιγμιαία αλήθεια.

Το μοναδικό σύννεφο είναι παραπάνω
Από πολύπλοκο
Μα ο ίσκιος του πάνω στο ηφαίστειο
Είναι τέσσερα δάχτυλα που το γαντζώνουν
Σαν ματαιοδοξία.
Το σκοτάδι κάπου έχει ακουμπήσει
Μας λερώνει με γαλάζιο
Κι όμως η ώρα είναι τρεις και μισή
Ωκεάνια ώρα που σταματά κάθε τι.
Αυτή η νύχτα είναι η απορία ενός
Ψιθύρου στο μελαψό σου αυτί γυναίκα.
Τενερίφη σημαίνει δέντρο
Που φύτρωσε νύχτα στην θάλλασα
Και γεννάει βροχή αλμυρή.
Αυτό επαναλαμβάνεται όχι σαν
Επανάληψη γιατί η νύχτα μέσα
Στις σταγόνες της βροχής είναι μόνιμη.
Οι στάλες πάνω στο πλοίο από τέχνη.

Ο Σεπτέμβρης γαλήνη
Σαν μόνη extra premium quality.
Ακουμπώ με τους αγκώνες στην πρύμνη
Σ’ αυτό το πλοίο που απόψε γιορτάζει.
Η σκέψη μου μια εποχή.
Η καταιγίδα σουβενίρ.
Τα λόγια δεν καταλαβαίνουν
Από ανθρώπους.
Ακούγομαι ξεμακραίνω
Το νησί πίσω μου γίνεται μια καφετιά
Εσάρπα που επιπλέει και
Ο λαιμός της σταδιακά χάνεται.
Ο αφρός της προπέλας
Μονίμως εκεί
Που η νύχτα είναι χθεσινό
Ψωμί.

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Αναζήτηση στην αρχειοθήκη του ιστολογίου

Yannis Livadas: The Margins Of A Central Man

Yannis Livadas: The Margins Of A Central Man
Graffiti Kolkata, India (May 2010)