Αυτός που διαβάζει με όρους ανοχής μπορεί να με διαβάσει, αυτός που διαβάζει με όρους συμμετοχής όχι.
Γ.Λ.

The one that reads with terms of tolerance can read me, the one that reads with terms of attendance can not.

Y.L.

"Poetry is the only adventure that's worthwhile outside itself"
- Yannis Livadas


"Άτη" - Σκόρπια Ποιήματα 2001-2009.

"Άτη" - Σκόρπια Ποιήματα 2001-2009.
Κέδρος (Μάρτιος 2011) Κυκλοφορεί

.

.

Γιάννης Λειβαδάς - Όπως σείστηκε ο νεκρός / Βιβλιοθήκη της Ελευθεροτυπίας 25/9/09

http://www.enet.gr/?i=news.el.texnes&id=85842

Στις δεκαπέντε Αυγούστου γιόρταζε το γάλα της συκιάς. Σαν να λέμε: έχουμε γνώση. Κατέχουμε εκτενώς. Σε αντίθεση με τα κιτάπια. Τα αίματα.

Κοίτα να δεις που έχουμε επίσης γνώση καλή γύρω από την επικράτεια της αυτοκρατορίας της Μεγάλης Βρετανίας ώς την Ινδία, μα τίποτε για την πιο προηγμένη κουλτούρα των ινδικών βασιλείων που τη βάστηξαν.

Μα δεν συντρέχει λόγος να τα χάσει κανείς, αυτή η συντήρηση καταγράφεται με εξαιρετική συνέπεια. Τα ιδρύματα φωτογραφίζουν το κολίβριον και αρρωσταίνουν από τη χάρη. Ρεκλάμες ανθρωπιάς χωρίς ανθρώπους μέσα.

Σπάταλη ακόμη κι αυτή η ερημιά. Αναρωτιέται ο άνθρωπος του πνεύματος, Δεκαπενταύγουστο στην Αθήνα ή στην ιδιωτική του πρωτεύουσα. Πόσο καλά του τα έχουν παραδώσει όλα. Νερό και αλάτι = θάλασσα.

Γύρω στο '14 του περασμένου αιώνα, ο Pound έχανε τον χρόνο του μεταφράζοντας λατινικά επιγράμματα και συντονίζοντας την αισθητική των ασμάτων του, την ώρα που ο Cendrars είχε ήδη ολοκληρώσει το «Πάσχα στη Νέα Υόρκη» και την «Πρόζα του Υπερσιβηρικού». Μα και αργότερα, όταν άρχισαν τα επίσημα αποκαλυπτήρια, κάποιοι άλλοι κατέθεταν κεφαλές στον ντορβά.

Οψόμεθα λοιπόν, ή πολλές Παναγίες ή καμία. Ή λογοτεχνία ή λάφυρα.

Οι τίτλοι αυτού του φιλμ θα πέσουν, κάποια στιγμή. Η πόλη έχει αδειάσει αλλά δεν είναι ήσυχη - ποτέ δεν ησυχάζει η πόλη. Βραδιάζει δίχως αντίδραση. Τα σπουργίτια δημιουργούν σμήνη και σπεύδουν για το άλσος που επέζησε χάρη στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών.

Φυσάει μόνο για τις κουρτίνες με τον τρόπο που δεν διαβάζω πια ελληνική ποίηση. Το αντίθετο της μακρηγορίας δεν είναι η συντόμευση. Η μίμηση ενός αδελφάτου κατευνάζει τις ζωντοχήρες. Τη βυζανιά στο έλεος της παραχάραξης του καιρού, της εποχής, της διαμέλισης.

Είτε θα πηδήξω απ' αυτήν είτε θα την περάσω, τη γέφυρα την έχω ερωτευτεί. Αλίμονο στην πατριδογνωσία, η πρωτεύουσα δεν έχει ποτάμια. Εχουμε γνώση. Η νύχτα θα πέσει με νύχτα, όχι με μηνύματα. Κουλούρες τα φίδια πάνω στη συκιά.

Κάθομαι με τον τρόπο που σκέφτομαι σε μια ψάθινη καρέκλα. Το μόνο πράγμα που απαγορεύεται στα μέρη μου είναι η σιχαμιά. Η καλτσοδέτα της δημοκρατίας. Η αλήθεια μάς στέλνει αδιάβαστους.

Η αγάπη μόνο με εσώρουχα. Η μέρα στου ρολογιού τη λησμονιά. Πόσοι θεοί στο ταμείο ανεργίας. Η νύχτα κάνει αυλακιές, ουλές, και ανοίγει παραπόρτια. Κάποιοι βγαίνουν από 'κεί μέσα και έρχονται προς τα μένα. Το μπαλκόνι βαραίνει επικίνδυνα.

Μελάνι έχει ακόμη και η σουπιά: όσοι βαριούνται το μέσα τους γράφουν εξυπνάδες για υποστύλωμα. Πάνω στην αντάρα τρέχουν να κρυφτούν στο «παράλληλο» διαπίστευμα. Πόσες δουλειές ξέρει να κάνει ο καθένας; Ή μόνο μία ή καμία.

Αν έχεις ζαλάδα, αδερφέ, ζητάς τα φάρμακα. Εδώ ολόκληρη πόλη κόρωσε και αποζήτησε λίγη μοναξιά. Δεκαπέντε ογδόου, του Μεταμοντερνισμού ανήμερα. Ο μήνας που πέρασε.

Ξέρεις καλά. Μη σε πάρουν απ' τους άλλους, να δείξεις βαρβάτη αυτοπάθεια. Μια καλύτερη μέρα βρίσκεται πάντοτε κοντά.

Στα χέρια μου καπνίζουν πολλά τσιγάρα. Το μπαλκόνι σήκωσε πανιά, μα μες στη σελίδα έριξα την άγκυρα.
Γιάννης Λειβαδάς

Flamber

Δεν κατέχω τίποτα
Κατέχουν μια ιδέα.
Έχουν χώρα
Έχω χώρο.
Και χορό.
Προσποιούνται πως γράφουν
Προσποιούμαι πως δεν γράφω.
Είναι.
Δεν είμαι.

Να χαιρετάς.

Γιάννης Λειβαδάς - 23 Σεπτέμβρη

Κόκκινοι εμετοί και πίνω νερό από τον τρούλο
Της Σακρέ Κερ.
Μα έχω ορκιστεί από πολύ πιο πριν.
Ξαναλέω ο άνεμος να φυσάει πριν το αύριο.
Εκεί θα ‘μαι θαμμένος και τα μαλλιά μου
Θα συνεχίζουν να μακραίνουν.

Έχω ευκαιρία ακόμη και στο μίσος:
Δες πώς μου χαϊδεύουν την αγάπη τ’ απογεύματα.

Η αλήθεια είναι πως ντρέπομαι κάπως
Τη σπιτονοικοκυρά μου.
Και οι βραζιλιάνοι πρέπει να γίνουν βουδδιστές.

Οι σκέψεις αγαπητέ δημιουργέ του κόσμου
Είναι για πέταμα: Στρεβλώνουν.

Δευτέρα 21 Σεπτεμβρίου 2009

Δεν υπάρχει πιο χαρακτηριστική μαλακία από το γεγονός πως οι "ποιητές" ξοδεύονται στην αντίθεση αλλά ουδέποτε υιοθετούν Θέση.

Yannis Livadas in "Le Zaporogue" Magazine [Six-2009]





Poems included:

"Apteral Nike (part1)"
"What i am about to do"
"Antagonisticotis"
"Bastard Elegies"

Urs Leimgruber - Barre Phillips - Jacques Demierre




http://soufflecontinu.free.fr/

Urs Leimgruber multiplie depuis de nombreuses années les rencontres avec des musiciens de toute la planète (Fritz Hauser, Joëlle Léandre, etc.) Jacques Demierre est plus rare mais non moins indispensable. On l’a vu en compagnie de Barry Guy et de Lucas Niggli ou encore lors de micro-solos (Mhère 2004). Quant à Barre Phillips, il est un musicien majeur du jazz improvisé européen en compagnie de John Surman, d’Evan Parker, en solo, etc. En son âme et coeur, cette musique est faite de subtilité, de modestie, de nuance et de concision. Un des choix du trio semble avoir été de prêter une attention particulière à la dynamique: Que l'activité physique de produire un son sur son instrument puisse devenir la musique elle-même. C'est à peine audible, mais extrêmement vivant si l'on y prête attention. En lieu et place d'un discours basé sur l'harmonie et la mélodie, ces trois musiciens communiquent par effleurements, grattages, notes brisées, respirations, souffles, grincements, caresses, morsures, sifflements, intervalles détendus. Ils effacent les lignes, compriment les gestes, condensent les mouvements. D’allusions furtives en figures affirmées, le jazz se dessine aux détours de ce trio comme un mirage au-dessus d’une route déserte. On n’est jamais vraiment sûr de l’avoir vu mais il était peut-être là…

Location: Souffle Continu

"Εαρινή Ισημερία" / Βιβλιοθήκη 18-09-2009

http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&s=ar8ro&c=vivlio&date=18/09/2009

"Η Νύχτα Σφυρίζει"




Καταστρέφω το αδιανόητο
Για να απομείνω με το αληθινό.


Λες να ήμουν εγώ.


16/9/2009

Προδημοσίευση από το ινδικό λογοτεχνικό περιοδικό "Another Eye"

http://graffiti-kolkata.blogspot.com/2009/09/talk-poetry-yannis-livadas-answers-back.html
Monday, September 14, 2009
Talk Poetry ## Yannis Livadas Answers Back
1. What sets your poems apart from other contemporary Greek poets?
: Poetry.

2. What are your main concerns as a poet?
: My life. My state of action. Poet is the organon of poetry therefore I must always be on the Wheel. Enjoying ever.

3. My FB friend Tim Hall an underground writer from US, whose piece from 1000th Monkey 'How To Be An Underground Lit Legend' I am translating now in Bangla, asked me a question which I want to repeat here to you...
Is there as much apathy towards outsider, unconventional or otherwise underground literature in Athens as there is here in Kolkata or USA? Is there a corporate-owned literary industry over there that controls access to serious writing and completely denies the existence of serious writers? Is there a movement against it?
: Yes, apathy there is, though I see no underground poetry here. I am also not quite a fan of it; I believe poetry must only be authentic, nothing else – it is well known that I am not interested in movements. And yes there is a “control” system in Athens, as anywhere. The only Greek literary movement I know is Mediocrity…


Three Poems Of Yannis Livadas


She's Out To Lunch


Who knows what
my dear prigs and ex-lovers
that you loved and censored
who knows what

dear families of this earth
i am standing but cannot stand anything
i study monotony

sodomize your prayers
for i love you so much

my sins are more innocent
than my good deeds

i had told you once:
Truth knows not

she's out to lunch.


Under The Hokusai Wave


God remains more powerful
Than man.
Beauty is a hidden sun
Over the clouds
Of this heavy shower that turns sour.

Perhaps we don’t need
Poems?

We quarreled for the umbrella
Under the Hokusai
Wave.


Poets Mourn For The Immortal Poem


Poets mourn for the immortal poem
And is very relative with this
Dew drop at the edge of the sparrow’s bill.

The look your breasts give me
Is pure immortality
Just like the grasp of the sparrow’s
Little feet.

The sea is words
That comes out from the mouth of the coast
And we naked liquefy future
For one more candle.

***

Το πραγματικό ποιητικό έργο είναι ένα σώμα σε διαρκή αφύπνιση. Τα σώματα της γραφής που ξυπνούν μια στο τόσο ή τινάζονται στον ύπνο τους δεν είναι ποίηση. Είναι ποιητική έξαρση.

Subhankar Das - From The Bunker Of This Life



(Calcutta, India / Grafiti Printing 1992)

Get this great poem-pamphlet!

Ok

Μέσα μου είναι του ποιητή
Και ξέρεις καλά ότι μισώ το γράψιμο
Αλλά μ’ αρέσει η ποίηση.
Μέσα μου είσαι εσύ
Και κατά πως φαίνεται κι εσύ.
Κάποτε ίσως χρειαστεί να επιλέξω
Το αγαπημένο μου ζώο.
Κι αυτό μέσα μου είναι
Του ποιητή.


Inside me is the poet’s
And you know well that I hate writing
But I like poetry.
It is you inside me
And apparently you too.
Someday I may need to choose
My favorite animal.
It is also inside me
Of the poet.

Έρχομαι/I am coming

Στην Λένα

Είσαι ένα θαύμα σχεδόν ένα μέτρο και
Εβδομήντα εκατοστά που αρνείται
Κάθε εξήγηση

Μια πόζα του κενού που δεν μπορεί
Να γίνει εικόνα πάνω στο χαρτί
Που διαφεύγει

Μιλάς δυνατά σαν το κλάμα ενός μωρού
Που γνωρίζει τα πάντα και στέλνει
Ειδοποίηση

Το πανόραμα μιας ελπίδας αδιάθετης
Που έχει πετάξει
Της λογικής της τα ρούχα.

Έρχομαι.



For Lena

You are a miracle almost one meter and
Seventy cm that refuses
Any explanation

A pose of emptiness that can not
Be a picture on the paper
That escapes

You talk like the cry of a baby
Who knows everything and gives a
Warning

The panorama of an unemployed hope
That has scraped
The clothes of reason.

I am coming.

Οργή / Ire / Colère

Εμφανίζομαι μόνο στους χώρους των πραγμάτων
Άνθρωποι φωνάζουν για τους ανθρώπους
Μα είναι άνθρωποι
Τα πράγματα μπορούν να πάνε καλύτερα
Κι εγώ να μην εμφανίζομαι πια.


I appear only into the spaces of things
People cry out for people
But they are people
Things can get better
And me appearing lo longer.


Je fais mon apparition à la place des choses
Les hommes crient pour les hommes
Pourtant ils restent des hommes
Les choses peuvent avancer
Sans moi.

Malcolm Lowry / 100 χρόνια από τη γέννησή του (Ελευθεροτυπία)

http://www.enet.gr/?i=news.el.texnes&id=78890

Ο Malcolm Lowry κάτω από το ηφαίστειο

Εκατό χρόνια από τη γέννησή του

Και μόνο με εκείνο το απρόσμενο ποίημα, που έχει τίτλο «Ο διάολος ήταν τζέντλεμαν», τα καταλαβαίνει κανείς όλα. Αν θέλει να καταλάβει βέβαια, και όχι να προσαρτήσει τις σταματημένες μηχανές της ψυχής του σ' ένα δημιουργικό, μα εξίσου αόριστο και παθογόνο πλαίσιο, όπως ο αποκαλούμενος «μοντερνισμός».

Ενας από τους κορυφαίους αυτής της ιστορικής περιόδου ήταν και ο Μάλκολμ Λόουρυ. Με το μυθιστόρημά του «Κάτω από το ηφαίστειο» κατέστησε εμφανή τα όρια του μοντερνισμού, μα αποτέλεσε ταυτόχρονα και το ξεπέρασμά του.

Πολλά από τα χαρίσματα των έργων του, μα κυρίως ο τρόπος γραφής και επεξεργασίας του έργου του «Κάτω από το ηφαίστειο» προέκυψαν από την αγάπη του συγγραφέα για την τζαζ. Λεπτομέρειες σχετικά με την επίδρασή της στη ζωή και το έργο του μπορεί να αντλήσει κανείς από τη βιογραφία του και το αρχείο των επιστολών του. Το «Κάτω από το ηφαίστειο» ήταν το αποτέλεσμα που έφεραν το καλλιτεχνικό ρίσκο του συγγραφέα (η καταγραφή της ρευστότητας της συνείδησης) και η χρήση των μετρικών αναλογιών της τζαζ στην ανάπτυξη και τη δομή της εξιστόρησης.

Αναμφισβήτητα ένας συγγραφέας τέτοιου διαμετρήματος και βεληνεκούς, όπως ο Λόουρυ, δεν θα μπορούσε ποτέ να πατρονάρει τη γραφή του ακολουθώντας την όποια πρόσφορη αισθητική που θα υποστήριζε το έργο του. Ως εκ τούτου, τα στοιχεία της τζαζ, η τεχνική των παράλληλων πλοχμών έκφρασης (μοντερνισμός), αλλά και η αισθητική του έντονου αντικομφορμισμού δεν αποτελούν παρά την πλεκτάνη πάνω στην οποία έθεσε τη δράση των ιδεών του - θέτοντας σε μόνιμο κίνδυνο (η έκφραση υπηρετεί τη ροή και όχι την ολοκλήρωση) τόσο τη δυναμική του συγγραφέα όσο και του αναγνώστη. Ο δεύτερος, μάλιστα, ίσως χρειαστεί ακόμη και να λοιδορήσει όλα όσα συμβαίνουν «Κάτω από το ηφαίστειο», ώστε να καταφέρει μια ολοκληρωμένη ανάγνωση. Παντού και πάντοτε ο Λόουρυ υπήρξε εκφραστής ενός δαιμόνιου μανιχαϊσμού πολλαπλών αυτοπροβολών, οι οποίες συνέβησαν, λαμβάνοντας ποικίλες μορφές, και στην πραγματική του ζωή.

Την εποχή που γράφτηκε το «Κάτω από το ηφαίστειο» αλλά και για τις δεκαετίες που ακολούθησαν μπορεί να πει κανείς πως αποτέλεσε μία από τις καλύτερες αναλύσεις του φαινομένου της γενικότερης κρίσης που καθόρισε και καθήλωσε τον «μοντέρνο» κόσμο, τις πολιτικές και αισθητικές τάσεις που επικύρωσαν την παντελή αδυναμία των ανθρώπων τού -γεμάτου υπερβολικές προσδοκίες- 20ού αιώνα, να επιτύχει την πνευματική του ανανέωση. Ο «πρόξενος» ήταν μια εξαιρετική μεταφορά του υποτροπιασμού που υπέστη ο μοντέρνος άνθρωπος - σαν ήταν άνθρωπος.

Το ηφαίστειο μπορεί να περιμένει, ο φόβος του ανθρώπου, όχι.


Γιάννης Λειβαδάς

Προς τον κ. Ντίνο Σιώτη εκδότη του περιοδικού "Δέκατα"

Κάθε μου ανταπόκριση σε κείμενα και σχόλια αποτελεί μέρος της ποίησης. Ουδόλως με απασχόλησε ουσιαστικά η κρίση και η άποψη όσων δεν γνωρίζουν εκ των έσω την συνθήκη της. Μα το τραγικότερο όλων είναι εκείνη η έλλειψη χιούμορ και η ηθική φτώχεια που τους καταδικάζει.


Ανήμερα της Λυπητερής
Γιάννης Λειβαδάς

Blaise Cendrars - Bon Anniversaire!



Couchers de soleil

Tout le monde parle des couchers de soleil
Tous les voyageurs sont d’accord pour parler des cou-
chers de soleil dans les parages
Il y a plein de bouquins où l’on ne décrit que les couchers
de soleil
Les couchers de soleil des tropiques
Oui c’est vrai c’est splendide
Mais je préfère de beaucoup les levers de soleil
L’aube
Je n’en rate pas une
Je suis toujours sur le pont
A poils
Et je suis toujours le seul à les admirer
Mais je ne vais pas décrire les aubes
Je vais les garder pour moi seul

Αναζήτηση στην αρχειοθήκη του ιστολογίου

Yannis Livadas: The Margins Of A Central Man

Yannis Livadas: The Margins Of A Central Man
Graffiti Kolkata, India (May 2010)