Αυτός που διαβάζει με όρους ανοχής μπορεί να με διαβάσει, αυτός που διαβάζει με όρους συμμετοχής όχι.
Γ.Λ.

The one that reads with terms of tolerance can read me, the one that reads with terms of attendance can not.

Y.L.

"Poetry is the only adventure that's worthwhile outside itself"
- Yannis Livadas


"Άτη" - Σκόρπια Ποιήματα 2001-2009.

"Άτη" - Σκόρπια Ποιήματα 2001-2009.
Κέδρος (Μάρτιος 2011) Κυκλοφορεί

.

.

Γιάννης Λειβαδάς: Απόκομμα

Τόσο άσχημα που δεν λέγεται αλλά γράφεται;
Τον λυμαίνονται.
Πάμε να γράψουμε βλακείες.
Σάββατο 21 Νοεμβρίου στο Μετς η λιακάδα σαν από τσίγκο. Το στρογγυλό μαρμάρινο τραπέζι έχει πάνω του κάνα δυο κουτσουλιές από τα περιστέρια, που τώρα έχουν μετακομίσει λίγο πιο πάνω μέσα στο άλσος του νεκροταφείου.
Τα κανόνια της μελαγχολίας. Το δωμάτιο τιγκαρισμένο από τυπωμένες σελίδες, εισπνέουν την ελαφριά μυρωδιά των πεύκων απ’ έξω. Και μόνο η αίσθηση πως πρόκειται να περιγράψω το πώς και το πού βρίσκομαι μού φέρνει έναν προειδοποιητικό πονόκοιλο.
Πέρασα κι ένα κρύωμα, από τις νυχτερινές μου κραιπάλες πριν από λίγες μέρες στην Θεσσαλονίκη. Επέστρεψα με το νυχτερινό τρένο πίνοντας και καπνίζοντας παρανόμως μέσα στην βρομερή του τουαλέτα, στην διάρκεια του μισού ταξιδιού• βοηθούσε εκείνο το μονίμως ανοιχτό παράθυρο που έμοιαζε με φεγγίτη. Εδώ και δύο μέρες πίνω δίκταμο, μαντζουράνα, τσάι και καφέδες. Και δεν ξαναφήνω μουστάκι γιατί φυτρώνει η λέξη Μοναξιά πάνω απ’ το στόμα μου – και δεν έχω καμία όρεξη να κυκλοφορώ στους δρόμους μ’ αυτήν την λέξη σαν διαφημιστικό μου.
Ο ήλιος έχει γυρίσει λιγάκι και όλα παίρνουν την απόχρωση μιας εικόνας που έχει κανείς κοιτάζοντας μέσα από σκονισμένα τζάμια. Πάω να το στρίψω. Για άλλο ξεκίνησα να γράψω και αλλού καταλήγω, μα εφόσον λέμε πως σήμερα γράφουμε βλακείες, θα αποδείξω περίτρανα το πόσο πικραμένος είμαι: λέω να πάω στην Κροατία γιατί μόλις έλαβα ένα τεύχος του Poezija με κάμποσα ποιήματά μου μέσα. Ξεσηκώνομαι για τους ανθρώπους που μπορεί να γίνουν φίλοι. Τα πιο φοβερά τοπία, οι πιο τρελές περιηγήσεις, είναι οι ίδιοι οι άνθρωποι. Φίλοι. Εν δυνάμει. Και ίσως μακάριοι.
Τα σπουργίτια τσιμπούν επιλεκτικά τα ψίχουλα της αγάπης που δεν έχω, περνώντας φίνα στο μπαλκόνι… Μην αρχίσουμε τους κλασικισμούς, αντιθέτως, πάμε να πάρουμε κεφάλια. Και είναι γνωστό σε όλους πως δεν χωρούν δύο κεφάλια σε μια μασχάλη.
Έχω ξεχάσει κάτι πλυμένα ρούχα στο σύρμα και μου θυμίζουν. Ένα παντελόνι, ένα πουκάμισο, ένα… δεν γυρνώ προς τα πίσω, το πριν έρχεται στο σήμερα υπενθυμίζοντάς μου εκείνα τα αδυσώπητα κύματα μοναξιάς• και πάνω από την κορυφή των κυμάτων οι κορυφές των κυμάτων. Στέκομαι πίσω από την τζαμόπορτα και καπνίζω παρατηρώντας από πάρα πολύ κοντά κάποια δαχτυλικά αποτυπώματα πάνω στο αριστερό φύλο της πόρτας. Από τα δάχτυλα μιας χάρης που δεν υπάρχει τώρα. Δείκτης, παράμεσος, ένα μεγάλο κομμάτι της παλάμης κοντά στον καρπό, όλα τους λεπτά και σε μια ιδανική διάταξη. Η διάταξη του να θυμίζουν πάντα πως η καρδιά…
Για πρώτη φορά νιώθω περίεργα ξένος μέσα στο δωμάτιο όπου ζω, γράφω, επιστρέφω και απ’ όπου θα ξαναφύγω. Πάλι χαζεύω τα χέρια μου. Όταν ζορίζομαι χαζεύω τα χέρια μου. Θα ήταν θείο δώρο αν μπορούσαν να βγάλουν από μέσα μου την καρδιά μου, λέω από μέσα μου, αλλά δεν το πιστεύω. Γονατίζω, κυριολεκτικά, στην αντηλιά, καπνίζω από τη στάχτη της πυράς μου ενώ πρόσωπα, όχι, πτυχές ενός ανείδωτου προσώπου που με περιπαίζει, περιστρέφονται γύρω μου και είναι χαλκομανίες των πιο σκοτεινών παράδρομων της συνείδησής μου. Πρέπει να μπορείς να γελάς. Να γυρίζεις πλευρό και να βασίζεσαι στο αύριο.
Το φως λοιπόν ίδιο και απαράλλακτο όπως στον σταθμό του Μπερσύ όταν το τρένο σου γυαλίζει έτοιμο να ξεκινήσει σε λίγα λεπτά, κι εσύ, δηλαδή εγώ, κατεβαίνω σχεδόν τρεμάμενος από συγκίνηση τέσσερις-πέντε φορές μέσα σε μόλις πενήντα δευτερόλεπτα, από το τρένο και χαζεύω τον σταθμό και όσα αφήνω πίσω μου, ο σιδηροδρομικός που κοιτάζει το ρολόι του είναι σίγουρος πως μου έχει στρίψει, ή τέλος πάντων δεν έχω αποφασίσει αν θέλω πράγματι να φύγω ή να μείνω – αλλά πετάω το τσιγάρο και κάθομαι στην θέση μου, το τρένο ξεκινά και ώρα μου καλή, με το ίδιο αυτό φως ώρα αφόρητη και καμένη που ακρωτηριάζω αυτές τις φράσεις πάνω στο χαρτί. Τα τρένα είναι κάτι παραπάνω για μένα: ο δρόμοι τους είναι φτιαγμένοι μόνο γι’ αυτά.
Ποτέ επαναλήψεις. Σεκάνς. Επαναφορές. Δοξασμένο το όνομα του αύριο, γιατί σήμερα πεθαίνω.

Γιάννης Λειβαδάς - "Ποίημα Έντεκα Μήνες Μετά"

Θα μπορούσα να σε πω με τ’ όνομά σου
Καταστροφή του Αμαζονίου
Ήσουν αυτή που έπρεπε να ήσουν
Θυμάμαι καλά το δεξί δακρυσμένο σου μάτι
Όταν είπα στον σερβιτόρο: «l'addition s'il vous plait!»
Καρχαρίες στον Σηκουάνα
Μετά κοιτούσαμε πέρα
Κοιταχτήκαμε οι δυο μας
Ξέραμε
Ήταν η μοναδική φορά που είχαμε
Κάτι κοινό με τον κόσμο.


(ανασύρθηκε από ταξιδιωτικό σημειωματάριο)

Γιάννης Λειβαδάς - "Taragoto"

Taragoto

Η γραφή δεν μου έκανε
Ποτέ ούτε μια ερώτηση
Πολύ θα ήθελα να είχα την τύχη
Κάποιου τυχερού πράγματος
Που εξασθενεί
Από τη χαρά της σύλληψης.

Προσκαλώ ανοιχτά.
Όλα τα περιζήτητα.

Γιάννης Λειβαδάς: Δυόμιση μέρες στην Θεσσαλονίκη και ο "Τύπος του Βιβλίου" (ένα χαρούμενο απόσπασμα)

Έχω επιστρέψει από την Θεσσαλονίκη, πίνω καφέδες για να φύγει απ’ το κεφάλι μου ο νυχτερινός ύπνος του τρένου. Τελευταία για πολλοστή φορά• μ’ εκείνη την δροσιά μέσα στο στήθος που ανταριάζει. Μπορώ να το αφήσω να περάσει, αλλά προτιμώ να γράψω κάτι.
Χειλάκια των κοριτσιών φτιαγμένα απ’ τον Φα Πρέστο ή κάποιον που τον μιμείται περίφημα. Η πόλη ορθωνόταν μέσα από μαλλιά που κάποτε χάιδεψα. Οι καπνοί και η σιγανές κουβέντες στο ξενοδοχείο Πέλλα. Όπου δεν ξαναπήγα.
Είναι να αναρωτιέσαι για πράγματα αλλά και να μην αναρωτιέσαι. Όμορφα ποτήρια που διακοσμούνται από τα απομεινάρια του αφρού. Τα χέρια μου βαριά σαν ένα τάνκερ που προσεγγίζει του Μαγγελάνου το Πέρασμα. Συγκλίνοντες αποδεκατισμοί, γεροντότεροι και νεότεροι ποιητές.
Τα ξεχασμένα έχουν παραγίνει: όλες οι πέτρες κείτονται εκτός από ‘κείνες που παρατηρεί ο σκύλος να εκτοξεύονται από τα χέρια του αφεντικού του. Ο σκύλος δεν μπορεί να πετάξει πέτρες. Γίνονται τόσες πλάκες αλλά συμμετέχω μόνο στις ταφόπλακες.
Η ποίηση είναι δικαίωμα όλων, αλλά δεν υπάρχουν πια άνθρωποι με δικαιώματα. Αχανές ορνιθοτροφείο.
Είμαστε η αφίσα του χρόνου. Και ψεύδομαι ασύστολα που χρησιμοποιώ πληθυντικό. Καταλαβαίνεις φίλε μου; Η απουσία είναι έγκλημα που δεν θα συγχωρεθεί ποτέ: είναι σαν αυτό: η απουσία του Τσάρλι Πάρκερ στα εργοστάσια που κατασκευάζουν σαξόφωνα.
Το μήνυμα προς την Αθήνα για κάτι ακολουθεί λίγο πιο κάτω,: Είναι να είσαι συκοφάντης όσων σε καθιστούν μικρό και βγαίνεις μπροστά να τα πλασάρεις με μια υπογραφή που αξίζει όσο μια σβουνιά από ένα Γιάκ στα Ιμαλάια. Μιλήστε λοιπόν, μιλήστε και ευφραίνεστε με όλη την αυτοπάθεια του καθρέφτη και της άγνοιας που σας διακατέχει.
Στην Θεσσαλονίκη συνάντησα ανθρώπους που και μόνο η ανταύγεια του κεριού της ψυχής τους θα μπορούσε να φωτίσει μια ολόκληρη συνοικία.
Στην εκδήλωση για την Άπτερο Νίκη έγινε ακριβώς αυτό χρειαζόταν. Παροξυσμοί μηδέν. Είδα ανθρώπους που θα μπορούν να σέβονται και αν το θελήσουν να καταστραφούν δίχως να διατυμπανίσουν ένα κλαψιάρικο ξεφωνητό. Ξέρουν να υποφέρουν γιατί υποφέρουν κυρίως για τους άλλους.
Στο βιβλιοπωλείο Σαιξπηρικόν που καθόμουν εμφανίστηκε και μια φυλλάδα της αθηναϊκής υποκουλτούρας με ένα αφιέρωμα στους Μπιτ, «Γιατί να τους διαβάζουμε σήμερα», αλλά προς θεού, γράφουμε μια ανοησία να περάσει η ώρα, από αύριο ξανά στα καθ’ ημάς... Και ως κορωνίδα ένα αστείο κείμενο γραμμένο από ένα δύσμοιρο πόδι που έχασε για πάντα το όνειρό του να κάνει την πιρουέτα «ψαλίδι» σ’ ένα γαλλικό καν-καν… Έρχεται η αστική αντίδραση μιας νέας αριστεράς που έχει ως σπορ να συντηρεί την παραλογοτεχνία, και ανοίγει το στόμα της για να μας πείσει πως εκφράζει και κάτι παραπάνω από δευτερεύουσες σημασίες. Επί χάρτου όμως, και επί θεσμών: το μηδέν και ο έλεγχος.
Σήμερα έχω πέσει με τα μούτρα στο διάβασμα ενός δοκιμίου που έγραψε ο φούρναρης της γειτονιάς μου για την για τη μορφολογικές συνιστώσες των αξιακών διαμελισμών στην σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία. Κατέχει από πρώτο χέρι. Βέβαια κλέβει πάντοτε στο ζύγι και υποστηρίζει πως κατέχει καλά ακόμη και τις λύσεις για τα δεινά της κοινωνίας. «Οι συγγραφείς που μας πλασάρουν τα λαμόγια, έχουν πικρίσει ως και το ψωμί.»
Ευτυχώς που η Θεσσαλονίκη δεν φαίνεται να υποφέρει τόσο.
Πρέπει να ξέρεις mademoiselle πως εσύ έχεις ανάγκη την κουλτούρα, η κουλτούρα δεν έχει ανάγκη εσένα.
Είδα και ανθρώπους να γυρίζουν ηφαίστεια ανάποδα σαν ποτήρια και να καταπίνουν την λάβα.

Yannis Livadas / "Apteral Nike" at Graffiti Kolkata


http://networkedblogs.com/p15149205

The first part of the poem in english

Aπόσπασμα από τα "Οράματα του Κόντυ" του Τζακ Κέρουακ (υπό έκδοση Ηριδανός 2010)

ΑΚΟΛΟΥΘΩ ΤΟΝ ΛΗ ΚΟΝΙΤΖ τον διάσημο σαξοφωνίστα που παίζει άλτο και δεν γνωρίζω καν για ποιον λόγο – στην αρχή τον είδα σ’ εκείνο το μπαρ στην βορειο-ανατολική γωνία της 49ης Οδού και Έκτης Λεωφόρου που βρίσκεται σ’ ένα πραγματικά παλαιό κτήριο το οποίο δεν παρατηρεί ποτέ κανείς γιατί φαίνεται σαν μια μικροσκοπική ψείρα μπροστά στο θεόρατο κτήριο της Αρ Σι Έι – Εγώ το πήρα χαμπάρι μόλις τις προάλλες καθώς στεκόμουν έξω από το μαγαζί του Χάουαρντ Τζόνσον και έτρωγα παγωτό χωνάκι, ή μάλλον είχε πάρα πολύ κόσμο για να καταφέρω να πάρω ένα χωνάκι και απλώς στεκόμουν εκεί πέρα και σκεφτόμουν «Η Νέα Υόρκη είναι τόσο απέραντη που κανείς δεν δίνει δυάρα για το αν αυτό το κτήριο υπάρχει και είναι τόσο παλαιό» - Ο Λη, που δεν θα μου μιλούσε ακόμη κι αν με γνώριζε, ήταν μέσα στο μπαρ (από το οποίο έκανα πολλά τηλεφωνήματα) και περίμενε με τα μεγάλα του μάτια να εμφανιστεί ο φίλος του ο οποίος έφτασε και ήταν ο Άρνολντ Φίσκιν ο μπασίστας του Λέννυ Τριστάνο –

ATH (υπό έδοση 2010)


"Ποίημα είναι ο θόρυβος
της αποσύνθεσης του πνεύματος..."

Αμερικανική ποίηση στα ελληνικά:















ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ
ΑΛΛΕΝ ΓΚΙΝΣΜΠΕΡΓΚ - ΟΥΡΛΙΑΧΤΟ (δίγλωσση έκδοση)
ΤZΑΚ ΚΕΡΟΥΑΚ - MEXICO CITY BLUES
ΤΑΖΚ ΚΕΡΟΥΑΚ - ΠΟΙΗΜΑΤΑ
ΤΣΑΡΛΣ ΜΠΟΥΚΟΒΣΚΙ - ΠΟΙΗΜΑΤΑ
ΟΥ. Κ . ΟΥΪΛΛΙΑΜΣ - ΠΟΙΗΜΑΤΑ
Ε. Ε. ΚΑΜΜΙΝΓΚΣ - ΠΟΙΗΜΑΤΑ
ΝΤΕΝΙΣ ΛΕΒΕΡΤΟΦ - ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Αναζήτηση στην αρχειοθήκη του ιστολογίου

Yannis Livadas: The Margins Of A Central Man

Yannis Livadas: The Margins Of A Central Man
Graffiti Kolkata, India (May 2010)