Αυτός που διαβάζει με όρους ανοχής μπορεί να με διαβάσει, αυτός που διαβάζει με όρους συμμετοχής όχι.
Γ.Λ.

The one that reads with terms of tolerance can read me, the one that reads with terms of attendance can not.

Y.L.

"Poetry is the only adventure that's worthwhile outside itself"
- Yannis Livadas


"Άτη" - Σκόρπια Ποιήματα 2001-2009.

"Άτη" - Σκόρπια Ποιήματα 2001-2009.
Κέδρος (Μάρτιος 2011) Κυκλοφορεί

.

.

Γιάννης Λειβαδάς: Πλεκτάνες (Βιβλιοθήκη της Ελευθεροτυπίας 5/02)

http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=05/02/2010&id=128722

Πλεκτάνες

Οι παλάμες του είναι ανοιχτές σαν αστέρια από κρέας, καθώς εκείνος κάθεται ακίνητος και χαζεύει τη θέση των πραγματικών αστεριών μέσα στον σκοτεινό ουρανό της Αθήνας.

Συνδιαλέγεται με τη θέση του.

Η ώρα αυτή του θυμίζει τα απογεύματα που περνούσε σ' ένα cafe στην Place des Vosges, και όλα τα σουλάτσα στο κέντρο και ώς 16η συνοικία, όπου αυτήν τη στιγμή όντας στο Μετς μυρίζει το χιόνι στη λεωφόρο Μότσαρτ και τον λαιμό της και τα κρυστάλλινα δάκρυά της και τα παστίς μέσα στον απελπισμένο συλλογισμό μιας ακόμη πρωτόγνωρης αλλαγής, εδώ εκεί και παντού.

Πουλιά που χαμηλώνουν απότομα πάνω από ποτάμια. Και για αστέρια, οι ανοιχτές παλάμες. Τα λόγια θα μπορούσαν να φαίνονταν μέσα στο κρύο όπως τα χνότα. Το εντελώς αντίθετο από τις πάμπολλες προσκλήσεις του become a fan κάποιου που σου ζητά να γίνεις θαυμαστής του. Γιατί αυτός δεν συνδιαλέγεται με τη θέση του. Πόσω μάλλον με την αντίθεσή του.

Ο λαιμός της ήταν όλες οι πάροδοι του Παρισιού και τα λαμπιόνια των εορτών ήταν κρεμασμένα στ' αυτιά της που άκουγαν μονάχα τον βόμβο από το βλέμμα της που ήταν πεσμένο κάτω από τα πόδια της. Και δύο σειρές από πατημασιές στο χιόνι. Και δύο χιόνια που έπεφταν το ένα μέσα στο άλλο, πάνω στην άσφαλτο που περπατούσαν όλοι. Αυτό που ερχόταν το ακουμπούσαμε κάθε λίγο πάνω στα παραπέτα του ποταμού και το πρώτο βήμα σε κάθε γέφυρα.

Σε παίρνω από την καρδιά. Από το κέντρισμα στο στομάχι όταν συλλαμβάνεις την καρδιά να σου μιλά ακατάληπτα. Με κάθε λεπτομέρεια για τα μαζεμένα.

Ο χειμώνας κάνει κάποιους να σαστίζουν -είναι η έλλειψη ενός ήλιου, ένας φως για να καλοβλέπουν πού θα μπορούσαν να κατευθυνθούν. Γιατί απλώς παραμένουν. Υπάρχουν θέσεις που πρέπει να καλυφθούν, να παραμένουν καλυμμένες από κάποιους. Αυτούς. Become a fan. Τι δουλειά έχουν όλα αυτά. Τη δουλειά που έχουν όλα αυτά με αυτό που συμβαίνει. Ο λαιμός σου καίει. Και θα καεί. Και θα κάψει.

Οι δρόμοι είναι κάτω από το χιόνι, και να η διασταύρωση. Λέμε, αυτό μοιάζει με μπρούντζινο, αλλά είναι η καπνιά που το κάνει να μοιάζει. Η δημοφιλία της πραγματικότητας, μια ψυχολογική καθώς λένε ατμόσφαιρα που συγκλονίζει ολόγυρα, ακόμη και στα βαθιά νερά. Μα η ζωή τρώγεται, και μάλιστα με τα χέρια. Ξεκοκάλισμα. Σε μείζονα συμφωνία με τα ρολόγια που γυρίζουν με τη φυσικότητα των γυναικείων ποδιών. Με το άνοιγμα των ποδιών στη γυριστή φυσικότητα. Του γυρισμού φυσικώς.

Η ανανδρία του fan. Κόβεις βόλτες γύρω από τη μαρκίζα που ακτινοβολεί το σύνθημα, εκείνο για το οποίο έχεις μάθει το εικόνισμα. Να κοιτάζεις μπροστά σου καλύτερα, όχι ψηλά. Στα ρεύματα.

Περνάς από διαλείμματα σε διαλύματα. Κάποτε σ' άρπαξα. Σε κοιτάζω που εξακολουθείς να παριστάνεις πως περιμένεις να περάσει ένα θαύμα. Να νιώσεις ιδανικά σαν κουραστείς για να κατακτήσεις αυτό που έβαλες στο μάτι. Τόσο σκυθρωπά. Τόσο απ' αυτό που σε τρώει αλλιώτικα. Δες για λίγο τις γραμμές πάνω στην παλάμη. Τις πλεκτάνες. Γύρω απ' τη μαρκίζα. Τα ρεύματα.

Φοβάσαι πως πρόκειται για ανοσιούργημα. Γι' αυτό δεν αντέχεις κανέναν. Και το χιόνι πριν μαυρίσει πάνω στους δρόμους είναι ένα παγωμένο σύννεφο από θάνατο. Υπάρχει και η πλάτη, και τη γυρνάς. Κοιτάζεις πέρα προς την Concorde. Την ώρα που το Μετς είναι αυτό που έμεινε απ' το κερί. Η αγάπη όπως αγαπιέται και ο καιρός όπως υποδύεται. Κοίταξα πίσω μου.

Είμαι στο σημείο που αύριο θα καθίσω να γράψω όλα αυτά που γράφω.


Αρχειοθήκη ιστολογίου

Αναζήτηση στην αρχειοθήκη του ιστολογίου

Yannis Livadas: The Margins Of A Central Man

Yannis Livadas: The Margins Of A Central Man
Graffiti Kolkata, India (May 2010)