Αυτός που διαβάζει με όρους ανοχής μπορεί να με διαβάσει, αυτός που διαβάζει με όρους συμμετοχής όχι.
Γ.Λ.

The one that reads with terms of tolerance can read me, the one that reads with terms of attendance can not.

Y.L.

"Poetry is the only adventure that's worthwhile outside itself"
- Yannis Livadas


"Άτη" - Σκόρπια Ποιήματα 2001-2009.

"Άτη" - Σκόρπια Ποιήματα 2001-2009.
Κέδρος (Μάρτιος 2011) Κυκλοφορεί

.

.

Γιάννης Λειβαδάς - Να καταστρώνεις χωρίς καπέλο [Βιβλιοθήκη της Ελευθεροτυπίας 12/3/2010]

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=140297

Ναι, είναι αλήθεια ότι το πρώτο βιβλίο που διάβασα μετά μανίας ήταν ο «Φύλακας στη Σίκαλη» του Σάλιντζερ. Το πρώτο βιβλίο που διάβασα για τα πραγματικά του λόγια. Οχι τα άλλα.

Τα καλοκαίρια είχα μπροστά απ' τα μάτια μου ανοιχτούς αγρούς. Με πήγαιναν στην εξοχή χωρίς να πηγαίνουμε όλοι μαζί. Εκεί που μαύριζαν σαν ξεροκαμένα τα σκιάχτρα όταν έσπαζε τον κρόκο του κάποιο χρυσό ηλιοβασίλεμα. Γυάλιζε και το εξώφυλλο του βιβλίου σαν την επιθυμία. Για όλα.

Υστερα από τόσα πολλά χρόνια, ξυπνάς τα πρωινά σαν ζωόμορφο ξεφούσκωτο σωσίβιο. Και άντε φύσα για να φουσκώσεις. Αλλά φουσκώνεις μέχρι σκασμού. Και ξεφουσκώνεις. Αλλά σάμπως να κάνεις λάθος για το σωσίβιο. Πρόκειται για άλλο πράγμα.

Οταν ήμουν δώδεκα χρόνων είχα τη δύναμη των δώδεκα χρόνων και αυτό σήμαινε σίκαλη, φεύγουμε για καλοκαίρι, τα πρώτα τσιγάρα και όλα να γίνονται μετά μανίας. Η παιδική ηλικία όμως είναι για πέταμα, και η εφηβεία, και τα μετά και τα ύστερα. Εκεί αρχίζουν άλλα ανοίγματα, άλλοι αγροί και ορίζοντες που τρίζουν σαν ενάντια μέταλλα.

Από εδώ και στο εξής, διαβάζεσαι. Γράφεσαι. Αφήνεις τον εαυτό σου να προχωρήσει γιατί κάποιος πρέπει να προχωρήσει· με τον ίδιο τρόπο που κάποιος πρέπει να ντρέπεται πού και πού, αφού κανείς δεν ντρέπεται και κανείς δεν αφήνεται.

Οι άνθρωποι που βρίσκονται, είναι σίγουροι μ' αυτό που βρίσκεται. Η δυνατότητα του θηλαστικού. Τα φίδια που ζώνουν. Σ' αυτό το σημείο γράφω γέλια.

Οταν, παιδί ακόμα, ανοίγεις το βιβλίο αφήνεις πίσω σου κάτι απ' αυτά που γνωρίζεις. Αρκεί να είναι βιβλίο. Γιατί υπάρχουν βιβλία μόνο από χαρτί και μελάνι που είναι μόνο για να θηλάζεις. Μοιάζει με το «μου αρέσει». Μ' αυτό που δεν έχει καμιά σημασία. Γιατί στο ναι και στο όχι μπορείς να συμφωνείς για λόγους διαφορετικούς, όπως και να διαφωνείς για διαφορετικούς λόγους. Το «μου αρέσει» το εντάσσω σε μια μόνιμη παιδική ηλικία. Στην ηλικία που είτε δυσκολεύεσαι είτε αδυνατείς παντελώς να παθαίνεις από μια ολόδική σου πρωτοβουλία. Να τρίζουν τα δικά σου μέταλλα, ο δικός σου ορίζοντας. Να ξέρεις να ξεπερνάς τα βιβλία. Τα σκιάχτρα και του ήλιου τα χτυπημένα αβγά.

Εξέχοντά μου λοιπόν, πάρε από νωρίς την απόφαση. Γιατί ποτέ δεν είναι πολύ νωρίς. Και το ζωόμορφο σωσίβιο δεν ήταν μόνο ένα σχήμα λόγου. Εδώ διασταυρώνονται πράγματα που δεν θέλουν να διασταυρωθούν.

Απ' ό,τι φαίνεται, έχεις πολλούς μπελάδες και δεν ξέρεις τι να τους κάνεις. Στοιχηματίζεις καμιά φορά για να νιώσεις άσχημα; Πνευματικός κόσμος μονάχα από φόβο; Λέρωσε λίγο τα χείλια σου λέγοντας πως δεν αξίζεις ούτε μια δεκάρα. Λέγοντας πως μια δεκάρα ηχεί πιο ευχάριστα απ' όσο το στόμα σου. Πράττεις μόνο παθητικά. Τι να σε κάνω. Γνωρίζεις από χορό όταν οι άλλοι κοιμούνται; Εχεις συμπόνια για την ηλεκτρική καρέκλα; Ανεβαίνεις σαν ανοιχτή λεωφόρος στο καράβι; Μετράς ή μετριέσαι; Ερωτήσεις που αναγκάστηκαν. Τώρα τις αφήνω ελεύθερες. Κι ελπίζω να μην τις ξαναχρειαστώ.

Υπόσταση και κενό μάς κάνει υποφαινόμενα. Δίχως ένα από τα δύο γινόμαστε κινηματογραφική ταινία. Φουσκωμένα σωσίβια, και ξεφούσκωτα. Η γνώση είναι αυτό που δεν ξέρεις καθώς και όλα τα υπόλοιπα. Γι' αυτό προχώρα.

Η υπόκλιση καλή, αλλά αν έχεις καπέλο βγάλ' το. Θα φτάσεις σε αναγκαστική σιωπή και δεν το θέλεις. Αγκάλιαζε σφιχτά το πρώτο πρόσωπο γιατί σε αποχαιρετά.

Να μπουχτίζεις - που σημαίνει: να καταστρώνεις.

Αναζήτηση στην αρχειοθήκη του ιστολογίου

Yannis Livadas: The Margins Of A Central Man

Yannis Livadas: The Margins Of A Central Man
Graffiti Kolkata, India (May 2010)