Αυτός που διαβάζει με όρους ανοχής μπορεί να με διαβάσει, αυτός που διαβάζει με όρους συμμετοχής όχι.
Γ.Λ.

The one that reads with terms of tolerance can read me, the one that reads with terms of attendance can not.

Y.L.

"Poetry is the only adventure that's worthwhile outside itself"
- Yannis Livadas


"Άτη" - Σκόρπια Ποιήματα 2001-2009.

"Άτη" - Σκόρπια Ποιήματα 2001-2009.
Κέδρος (Μάρτιος 2011) Κυκλοφορεί

.

.

Γ. Λειβαδάς: Η εκ γενετής παραίσθηση της συνείδησης (Βιβλιοθήκη της Ελευθεροτυπίας 23/4/2010)

http://www.enet.gr/?i=news.el.texnes&id=154673

Σιωπούν ακόμη και τα τζιτζίκια. Η βρύση έπαψε να στάζει μέσα στο παρατημένο κολονάτο ποτήρι. Ο άνεμος μέσα στην πόλη χάσκει. Η ζέστη κρέμεται απ' τις μαρκίζες, απ' τα σηκωμένα μανίκια, από τα πρωτοσέλιδα που μπαγιατεύουν μέσα στον καύσωνα ακόμη πιο γρήγορα. Οι σκύλοι βγάζουν γλώσσα. Κατακαλόκαιρο.
Μα επί το έργον του μυαλού τα πιεστήρια. Ανακατεύω μέσα στο κρασί τα παγάκια, βάζω στο στόμα το χτεσινό πούρο και μένω ακίνητος αντίκρυ στο γραφείο όπου γράφω. Σαν σε ενέδρα. Δυο μύγες πλέκουν κουβάρια στον αέρα, συγκρούονται, ξεμακραίνουν και στο τέλος μοιράζονται μια δυσδιάκριτη βρομιά πάνω στο πάτωμα.
Εχω επιστρέψει μόλις ενάμιση μήνα και ετοιμάζομαι να πάρω πόδι ξανά, σε ενάμιση μήνα από σήμερα. Εγώ στο κενό και οι μύγες στο καθαρό συναίσθημα.
Αποφεύγω τη δημιουργία κάθε ατμόσφαιρας. Αρκεί που κάθε λίγο δεν φυσάει και η κάψα σού παίρνει το κεφάλι. Πρώτα ζεις και μετά διατυπώνεις - ακόμη και με διαφορά λίγων δευτερολέπτων. Ακόμη και πάνω στη ράχη της διαφοράς.
Ο,τι έλαβα με το ταχυδρομείο όσο έλειπα, βρίσκεται στοιβαγμένο πίσω ακριβώς από την εξώπορτα: τέσσερις ποιητικές συλλογές αγνώστων, ληγμένοι λογαριασμένοι, δύο τεύχη λογοτεχνικών περιοδικών όπου δεν είμαι συνδρομητής, μία ερωτική επιστολή, γράμματα φίλων από μακριά.
Τα παγάκια μέσα στο κρασί έλιωσαν πριν καν το πάρω είδηση. Οπως όλα. Και η γεύση που έχει χαθεί αναζητώντας δροσιά. Αδειάζω το ποτήρι και σβήνω μέσα το υπόλειμμα του πούρου. Μου 'ρχεται να το πιω κι αυτό, μα με διαβεβαιώνω ταχύτατα πως δεν είναι όλα «όπως όλα». Φυλαγόμαστε. Και φυλάμε. Αυτό το συνδυάζουμε και με το «φιλάμε» ή «φιλιόμαστε» ή «φιλιώνουμε». Οι μύγες χωρίζουν και δεν ξανασυναντιούνται. Οι τίτλοι στις ράχες των βιβλίων που γεμίζουν τους τοίχους τριγύρω μοιάζουν με προβλέψεις. Τα προγνωστικά, παιγμένα στοιχήματα.
Εγκολπώθηκα τους Τσιγγάνους του Ρατζαστάν. Το πλάγιο αλλά και τεθλασμένο βλέμμα των σερβιτόρων στην Ταγγέρη. Πιάνω τον εαυτό μου να δονείται με τον σφυγμό της θάλασσας. Είναι να βρίσκεις ανθρώπους. Και υπάρχουν άνθρωποι που εξακολουθούν να με αναμένουν σε διάφορα μέρη του κόσμου.
Τώρα τα τζιτζίκια κάνουν μια σημαντική προσπάθεια. Κοιτάζω το ψηφιακό ημερολόγιο και κάνω υπολογισμούς που τους κρατώ μακριά απ' τα βιβλία. Μακριά από οτιδήποτε. Η διάκριση του θανατερού πάνω απ' όλα.
Κοντεύει τέσσερις το απόγευμα, αυτήν την ώρα ο φίλος μου ο Τάκης στην Καλαμάτα θα φτιάχνει χειροποίητη καραμέλα, θα κάνει μάτσα τα αποξηραμένα βότανα. Ο Ζαν Μπατίστ στην Μπιγιανκούρ θα τρέχει να τα φέρει βόλτα μ' εκείνη την οικογένεια. Ο Αντάμ θα μετράει τα πλευρά του ξανά και ξανά. Στο Αλγκεθίρας θα φορτώνουν το πλοίο γι' άλλη μια φορά. Οι γυναίκες που με αγάπησαν με αγάπησαν. Η ζέστη είναι μια πανοπλία που δεν με χώρεσε μέσα. Καθώς και η χώρα ετούτη που σβήνει από χωρατά, από την απόλυτη συνέπεια στην έρευνα της επιδερμίδας. Από το καμάρι που της μεταδίδει η ορμή στα σχολιανά. Η απόκρυψη του ιδρώτα. Ειδικά στα δύσκολα σημεία.
Παθαίνω απανωτές επιγνώσεις, μα δεν δίνω δυάρα, το βράδυ θα ακολουθήσουν τα κουνούπια. Η συνείδηση σε πουλάει, και σε αγοράζει.
Η χώρα καραδοκεί για κάποιο κουφάρι, ο ήλιος δεν γνωρίζει από ζέστη, αλλά μας καίει. Και θα μας κάψει. Μα από χαρά μεγάλη, όχι από μίσος ή λύπη. Αυτός είναι ο ήλιος μας. Τα χρέη μου είναι υπέρογκα. Εχω και τους Στύλους του Ολυμπίου Διός δυο βήματα παραπέρα, που μου τα θυμίζουν με το πρώτο φως κάθε μέρας. Λέω να ζητήσω αύξηση για τα κείμενα που δίνω στην εφημερίδα. Λέω: αναζητούμαι ασταμάτητα. Αλλά δεν έχω να ζητήσω κάτι από μένα.
Γυρίζω τον ανεμιστήρα στα πόδια. Και ξεκινώ να γράφω ένα ποίημα για τα κοιμητήρια.
Δεν έχω να εξηγήσω τίποτα, αλλά έχω να εξηγηθώ με κάποια πράγματα ακόμα.

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Αναζήτηση στην αρχειοθήκη του ιστολογίου

Yannis Livadas: The Margins Of A Central Man

Yannis Livadas: The Margins Of A Central Man
Graffiti Kolkata, India (May 2010)