Αυτός που διαβάζει με όρους ανοχής μπορεί να με διαβάσει, αυτός που διαβάζει με όρους συμμετοχής όχι.
Γ.Λ.

The one that reads with terms of tolerance can read me, the one that reads with terms of attendance can not.

Y.L.

"Poetry is the only adventure that's worthwhile outside itself"
- Yannis Livadas


"Άτη" - Σκόρπια Ποιήματα 2001-2009.

"Άτη" - Σκόρπια Ποιήματα 2001-2009.
Κέδρος (Μάρτιος 2011) Κυκλοφορεί

.

.

Yannis Livadas - étoilé

Les sourires de mes amis sont des phares à mon trajet. 
Le voyage tarde qu'il termine. 
Et lorsqu'il termine parfois, 
les phares éclaireront ma mémoire.






A considerable response to Thomas Millroth’s “Feelings And Melody” (on Peter Brötzmann):



“Internal Rotation”, in all its fulfillments is the landmark statement of the New Man. I say, his music is taking all place; so he is mostly tomorrow, more than now. Past and –isms are destroyed by the gentle force of precise creativity. His music is inseparable from the artist and the artist is taking all place. You can’t say he is just genius because he just Is. Peter Brötzmann is the name, and is real music.”

-Yannis Livadas



Γ.Λειβαδάς: Από το σημειωματάριο 2008 / "68."

68.
Αποτίνω.
Εδώ είμαι λοιπόν
Σ’ αυτά τα δυο δωμάτια
Με σηκωμένα τα μανίκια
Γράφω και σου γράφω
Πως έχω πάψει πια να διαβάζω
Μια στο τόσο
Ταξιδεύω
Για αυτό και το μέρος εκείνο
Και τούτο.
Φίλοι και εχθροί πάνε κι έρχονται
Μα οι περισσότεροι θα γίνουν φίλοι

Générique

Σ’ αυτή την επικράτεια
Όπου απολύομαι
Εκατοντάδες σκέτα
Αυγά τηγανισμένα. 



Γ. Λειβαδάς: In Memoriam: Πίτερ Ορλόφσκι ("Βιβλιοθήκη" της Ελευθεροτυπίας, 11/6/2010)

In Memoriam: Πίτερ Ορλόφσκι (1933-2010)

«Η βιογραφία μου ξεκινά με τη γέννησή μου, στις 8 Ιουλίου του 1933, στο Λόουερ Ιστ Σάιντ της Νέας Υόρκης. Μεγάλωσα ξυπόλητος, μέσα στα γέλια». Παρ' όλη την παράνοια και τις δυσκολίες της ζωής, τα γέλια συνεχίστηκαν και δεν έπαψαν παρά στις 11.30 το πρωί της 30ής Μαΐου του 2010.
Ο ποιητής Πίτερ Ορλόφσκι μας άφησε χρόνους. Για παραπάνω από 30 χρόνια ήταν σύντροφος του Αλεν Γκίνσμπεργκ. Συμμετείχε ενεργά στα δρώμενα της γενιάς των Μπιτ, έγραψε και εξέδωσε ποιήματα. Τα ποιήματα με τη χειρότερη σύνταξη και ανορθογραφία που ίσως κυκλοφόρησαν ποτέ έντυπα στην ιστορία της αμερικανικής λογοτεχνίας.
Οι γονείς του είχαν μεταναστεύσει στις ΗΠΑ από τη Ρωσία. Ολάκερη η οικογένεια έζησε ανέκαθεν σε απόλυτη φτώχεια. Ο ίδιος ο ποιητής χρειάστηκε να παρατήσει το σχολείο για να συνδράμει. Το 1953 στρατολογήθηκε άθελά του για τον πόλεμο της Κορέας, όπου κατάφερε, με τη βοήθεια των ψυχιάτρων, να σταλεί στα μετόπισθεν και να εργαστεί ως νοσηλευτής σε ένα νοσοκομείο του Σαν Φρανσίσκο. Το 1954 γνώρισε τον Γκίνσμπεργκ ενώ εργαζόταν ως μοντέλο για τον ζωγράφο Ρόμπερτ ΛαΒίν.
Με την προτροπή του Γκίνσμπεργκ ο Ορλόφσκι ξεκίνησε το 1957 να γράφει ποίηση στη διάρκεια της παραμονής τους στο Παρίσι. Στη συνέχεια ακολούθησαν πολλά ακόμη ταξίδια, στη Μέση Ανατολή, στην Ασία, στη Βόρειο Αφρική και στην Ευρώπη.
Το 1974 ξεκίνησε να «διδάσκει» ποίηση στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο Τεχνών Ναρόπα, στο Μπόλντερ του Κολοράντο, και συνέπεια αυτών ήταν, προς έκπληξη όλων, να δεχθεί το ποσόν των 10.000 δολαρίων από το Εθνικό Ιδρυμα Τεχνών για να συνεχίσει τις δημιουργικές του προσπάθειες - οι οποίες παρεμπιπτόντως τον είχαν φέρει στις επάλξεις του αμερικανικού μεταμοντερνισμού.
Τα τελευταία τριάντα χρόνια προσπάθησε να ζήσει σαν αγρότης. Τα βιβλία που εξέδωσε είναι ελάχιστα. Η επιρροή τους όμως θεωρείται ήδη δεδομένη από αρκετούς, έγκριτους, λογοτεχνικούς κύκλους.
Το Μάιο του 2010 έγινε γνωστό πως ο Πίτερ Ορλόφσκι πάλευε με τον καρκίνο του πνεύμονα για μήνες. Μεταφέρθηκε από το σπίτι του στο Σεντ Τζόνσμπερι του Βερμόντ σε ειδικευμένο νοσοκομείο, όπου, δυστυχώς, κατέληξε το ξημέρωμα της προηγούμενης Κυριακής, στα χέρια στενών φίλων και βουδιστών μοναχών.
Ο κύκλος των αμερικανών ηρώων του 20ού αιώνα έχει κλείσει, ο Ορλόφσκι ήταν ένας ακόμη ανάμεσα στους τρεις-τέσσερις εναπομείναντες δημιουργούς της γενιάς του.
Τι να πει κανείς. Κοιτάζουμε μπροστά. Ακόμη και αν ρίχνουμε κλεφτές ματιές πίσω μας: «Ασυνάρτητες μνήμες /πάνω από ψηλά βουνά με μεταφέρουν μακριά στη γη /των νομάδων/ όπου η ανάσα δεν είναι παρά αναστεναγμός / σε κάποιο χαμένο όνειρο που πέρα μακριά απ' τα μάτια μου εξελίσσεται /Η βροχή και το χιόνι ρολόι στο παράθυρό μου /Τι ωφελεί που το δωμάτιό μου να χωρέσει δεν μπορεί /της γης όλους τους ανθρώπους /και που οι καρέκλες είναι μόνες γιατί φτιαγμένες είναι για έναν μόνο; /Σου λέω οι νέοι ζητούν κάτι περισσότερο /από αυτόν τον κόσμο που μας άφησαν οι πρόγονοί μας /Ενας καθρέφτης μάς κάνει δύο /κι αυτό είναι ευλογία /Να τρίζω τα δόντια γιατί μου λείπει η αγάπη /μπαίνοντας στον καθεδρικό /είναι σαν να εισέρχομαι σε μια κρύα σόμπα /σε ένα παγωμένο γάντι /Ξέρω πως ο άγγελος πίσω απ' την πόρτα /θα μου φέρει ωραίους πίνακες σε λίγο /Ολοι οι άγγελοι μαζεύονται πάνω στης γης την καμπύλη /και δημιουργούν μια γραμμή /που γίνεται γέφυρα προς τον ήλιο...». 

Peter Brötzmann, Steve Noble, John Edwards @ Cafe Oto, London. 30.01.10

http://www.youtube.com/watch?v=1eonmD8sNIU&feature=related

Ο τυπογράφος του "The Margins Of A Central Man" στην Καλκούτα, Ranajit Jan.


Άτιτλο

Θα ήθελα να δημοσιεύσω τα γράμματα που έλαβα τελευταία, μα δεν είναι εφικτό. Ένα όμως θα πω: με λυπεί ιδιαίτερα που τα νέα παιδιά αντί να ασχολούνται επισταμένως με τη γραφή και τη δημιουργική τους ιδιώτευση, τρέχουν να εμφανιστούν σε "ποιητικές εκδηλώσεις", τρέχουν να εκδοθούν, και γίνονται βορά των επαϊόντων και των περιοδικάριων που λυμαίνονται τον τόπο.

Γ. Λειβαδάς: "Ακαριαίως αιώνιο" (Βιβλιοθήκη της Ελευθεροτυπίας 3/6/2010)

Παλαιές ειδήσεις. Και μάλιστα σε μια εποχή που τανύζεται λες και σβήνει ο κόσμος. Οι ιμάντες βαστούν ακόμα τα πράγματα που ανέκαθεν βαστούσαν. Τα πράγματα απλώς συνοφρυώνονται λίγο, αλλάζουν γκριμάτσα και (δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας, πίστεψέ με) σύντομα θα επανέλθουν στον αγαπημένο τους μορφασμό.
Εχεις βλάψει, συνεχίζεις να βλάπτεις, πώς λοιπόν να φωνάξεις; Πες καλύτερα ένα τραγούδι. Το «tico tico» αρμόζει.
Να αλλάξει το σύστημα. Μα είναι αδύνατο, γιατί το σύστημα είναι η γέννα των ανθρώπων που το συντηρούν. Ακόμη και όταν πιστεύουν πως μιλούν αλλιώς. Πως αντιστέκονται. Ολη αυτή η πολιτική στη μέση έχει χωρίσει το σώμα στα δύο και δεν γνωρίζει τι του γίνεται. Μα θέλει τόσο πολύ να γνωρίζει, κυρίως να γνωρίζεται σαν αλλαγή. Σαν αντίθεση.
Για να απαλλάξεις το σύστημα από το περιεχόμενό του πρέπει να αλλάξεις περιεχόμενο εσύ. Γι' αυτό σου λέω να το βουλώσεις. Αυτό που δημιούργησες σε ξεπέρασε. Σε καθιστά κακομοίρη. Πού πήγε τώρα εκείνη η ταυτότητα που είχες; Είσαι ένα από τα ψήγματα του γραφίτη που απαρτίζουν εκείνη τη γραμμένη λέξη. Στην αράδα με τις λέξεις που απαρτίζουν εκείνη την πρόταση. Το όνομά σου ανήκει στη στίξη. Η καρδιά σου χτυπά στης σελίδας την αρίθμηση.
Γνωρίζω πως από την ώρα που θα μάθεις ότι σε λυπάμαι θα με αντιπαθήσεις. Παρ' όλα αυτά σε λυπάμαι. Σε κοιτάζω να συστρέφεσαι και αηδιάζω. Δεν ξέρεις ούτε να πεθαίνεις. Γιατί δεν ήξερες ποτέ σου πώς να ζήσεις.
Σε κλαίω με μάτια στεγνά. Είσαι ακόμη ένας παρανοημένος κυνικός. Κάπως απρόσμενα αποκαλύπτεται η συγγένειά σου με το τρωκτικό. Εχεις δικαιώματα, λοιπόν, καθώς και διεκδικήσεις. Δεν γίνεται να είσαι τίποτα παραπάνω από άξιος της μοίρας σου. Υστερα από εκείνο το τρανταχτό πρόσχημα παίζεις τον ρόλο του λιπάσματος.
Ο,τι δημιουργείς και το πασάρεις για άξιο λόγου δεν είναι τίποτε άλλο από τη ρεύση σου. Κουβάδες, τόνοι, επικυριαρχίες. Ερχεται και κάποιο ίδρυμα, κάποιο σωματείο, καμιά παρέα, να επικυρώσει αυτό που έκανες. Αυτό είναι αυτό που έκανες. Σε αφομοιώνουν κι εσύ πιστεύεις πως είναι επιτυχία. Ο ανασκολοπισμός είναι η ενηλικίωση για σένα. Οι πραγματικοί σου εχθροί είναι οι ανθρωπιστές. Ειδικά εκείνοι που δεν αντέχεις. Ή ξαφνικά, παραγνωρίζοντας, τους πετάς ένα φύλλο δάφνης.
Δεν μπορείς να δίνεις ό,τι καλύτερο έχεις, ούτε το καλύτερο να λαμβάνεις. Αναρωτιέμαι τι ρόλο παίζεις. Για το καλό πρέπει πρώτα να γνωρίζεις το κακό, για να φτιάξει κάτι πρέπει προηγουμένως να έχει χαλάσει. Θέλεις να με κάνεις να μετανιώσω που σε γνώρισα, που κάθομαι και γράφω, δήθεν, όλα αυτά για σένα.
Η κοινωνία, καθώς και οι ποιητές μας, διατηρούν στο προσκήνιο μονάχα εκείνο που έμαθαν να αντιμετωπίζουν καλύτερα. Μια λύση επιφανείας. Ισοφαρίζεις με μια νόρμα. Κάθε μέρα της Οσίας Αδυναμίας.
Ξεγράψτε με· κι αυτό γιατί αγαπώ τον άνθρωπο. Και μόνο αυτόν. Με τον άνθρωπο και μόνο.
Ο Απρίλιος τελειώνει και ανθίζει η αδειοσύνη. Μα υπάρχουν άνθη που μόλις τώρα ξεκινούν να καταγράφουν οι πραγματικοί ειδικοί. Ανθη που θα καταγραφούν στο αύριο, όταν ο Απρίλιος θα τελειώνει σαν ανθεί η αυτοσύνη. Κάθομαι εδώ λοιπόν και καπνίζω ανάσκελα έχοντας ρίξει όλες τις επαναστάσεις στο καλάθι των αχρήστων. Γιατί μαζί μ' αυτές έριξα και όλα τα συστήματα. 

The master poet Andrey Voznesensky died on June 1 in Moscow.

Andrey Andreyevich Voznesensky (Russian: Андре́й Андре́евич Вознесе́нский) (May 12, 1933, Moscow, USSR – June 1, 2010, Moscow, Russia)
 
 

Αναζήτηση στην αρχειοθήκη του ιστολογίου

Yannis Livadas: The Margins Of A Central Man

Yannis Livadas: The Margins Of A Central Man
Graffiti Kolkata, India (May 2010)