Αυτός που διαβάζει με όρους ανοχής μπορεί να με διαβάσει, αυτός που διαβάζει με όρους συμμετοχής όχι.
Γ.Λ.

The one that reads with terms of tolerance can read me, the one that reads with terms of attendance can not.

Y.L.

"Poetry is the only adventure that's worthwhile outside itself"
- Yannis Livadas


"Άτη" - Σκόρπια Ποιήματα 2001-2009.

"Άτη" - Σκόρπια Ποιήματα 2001-2009.
Κέδρος (Μάρτιος 2011) Κυκλοφορεί

.

.

Γ. Λειβαδάς: "Αλλοπαίδεια" / Βιβλιοθήκη της Ελευθεροτυπίας 3/7/2010

http://www.enet.gr/?i=news.el.texnes&id=178811

Αλλοπαίδεια. Με ό,τι μπορεί να της αποδοθεί, μα κυρίως με όλες εκείνες τις ευγενείς παρεκκλίσεις, που παρ' όλα τα επικίνδυνα κενά που αφήνουν, είναι στην πραγματικότητα εκείνες οι αρδεύσεις που οδηγούν στο δημιουργικό επέκεινα. Τι τρέμει πρώτο, σαν έρχεται ο τρόμος, στο σώμα; Οχι τα πόδια. Αλλά ο θόλος, εκεί πάνω. 

Η διαδεδομένη λογική είναι η πλέον επιτυχημένη παραφροσύνη. 

Η γνώση συνδικαλίζεται προς όφελος εκείνων που έχουν για γνώση τον εαυτό τους. Μακάβριοι πτωχοί τω πνεύματι.

Πηγαίνεις για κάτι στη Δήλο και το τοπίο υποχρεώνεται σε μια τόση δα λευκή εκκλησία που ποζάρει για μπουμπούκα. Του αγίου πολέμου, κι ας τη λέν' αγία ειρήνη.
Η αλλοπαίδεια λοιπόν είναι μια προτεραιότητα ανάγκης για την εποχή μας. Αν έχουμε εποχή και όχι «η εποχή απαιτούσε».
Διαβάζω το «Σίμορ, Συστατικά Στοιχεία» του Σάλιντζερ και με κάθε γύρισμα της σελίδας αναγνωρίζω τον τρόπο και το τροπάριο που, οριακά πάντα, το δάμασμά τους διακορεύει τις μεγάλες ελπίδες με τις οποίες φορτώνουν τις ανθρώπινες -όπως κατά κόρον της ημεδαπής μας- μάζες. Τις μάζες που φέρνουν στον άνθρωπο και συνδικάλισαν το είναι τους για μία απαίτηση ταρίχευσης χρόνου, που έχουν πια απεμπολήσει κάθε μοναδικότητα και κάθε πρωτοτυπία.
Εδώ όμως προτιμάμε για κάτι άλλο να μιλήσουμε και σφιγγόμαστε λατρευτικά με κάποια πρόσωπα, αναμεταξύ τους πάντα διάφορα και διαφορετικά, εκείνα που η καρδιά τους χτυπά και συσπάται ασύστολα, όχι σαν μυς αλλά σαν ρόπτρο στην πύλη του αληθέστερου.
Ο Σάλιντζερ, από τούτο το δειλινό, είναι για μένα ο συγγραφέας τού «Σίμορ, Συστατικά Στοιχεία». Δεν ακολούθησε, αποτέλεσε μέρος του προϊόντος της ίδιας της γραφής, και δεν πέτυχε, αποτέλεσε την ίδια την επιτυχία: μέσα από τα καταναλωμένα σωθικά της.
Αδιαφορία για τα ντελίρια, κυρίως προς το ντελίριο του πάμφωτου μέλλοντος. Βελτιώνεις, μα καταλήγεις ξανά να στρίβεις το πόμολο της πόρτας από την οποία μπήκες κάποτε σε τούτο το παιχνίδι. Ενδιάμεσα θα έχεις σίγουρα παραγγείλει και κάνα σωτήρα. Βλέπεις, η αταξία τέτοιων συστατικών στοιχείων θα σε οδηγούσε αμέσως στον ηρωισμό της αταξίας. Κι όμως έχεις πελαγώσει στην επικράτεια της ραστώνης, ασκώντας ανά περιόδους και την αντίδραση του θηλαστικού.
Βγαίνουμε τώρα από το βιβλίο, ή μάλλον έχουμε ήδη βγει από το βιβλίο και πηγαίνουμε. Πατάσσοντας όλη την αισιοδοξία· και κυρίως την παιδικότητα κάθε ιδεολογίας, κάθε θεολογίας, πατάσσοντας την ιδεολογία και τη θεολογία - και οι δυο μαζί ανήκουν στην Υστατη Πολυλογία. Με ακούς, αλλά δεν πρόκειται να κάνεις βήμα. Μονάχα διάβημα.
Εχω αρχίσει να σε λυπάμαι εδώ και αιώνες. Ετούτη η λύπη, για πολλοστή φορά αναθρεμμένη σαν τέκνο εντός μου, ξεπερνά την αγάπη που τρέφω για σένα. Την αγάπη που μπορούσα μόνο για σένα να τρέφω, άνθρωπε. Τρέφουμε εκείνο που μας ενώνει: τη διαφορά μας μέσα στο ίδιο πράγμα.
Η ζωή δεν είναι ίδρυμα. Μα αν θες να τη μεταβάλλεις οριστικά σε κάτι τέτοιο, θα γίνει ένα ίδρυμα ανιάτων. Θες να σφάξεις τον κόκορα σε τούτα τα θεμέλια που δίχως αυτά είσαι ένας τελειωμένος. Πάνω στο κύρος της πρωτοβουλίας σου να χτίσεις εκείνη την Ιερουσαλήμ πέφτει ο πάταγος μιας απτέρου νίκης άλλου αίματος:
«... Το γέλιο του είναι τρανταχτό. / Δοκιμάζει την απελπισία των λέξεων. / Εχει ξεκολλήσει και κρέμεται. / Εχει ξεράσει την κυριότητα κάθε νοήματος. / Με το λεπτεπίλεπτον ευφραίνεται / με πάθος σπάνιο επιθυμεί απ' την ανυπαρξία ποτέ να μην απουσιάσει. / Δεν είναι από ζωή / Από θάνατο είναι». 



Γ. Λειβαδάς: "Κέφια" (Από ταξιδιωτικό σημειωματάριο)


Ταξιδεύοντας με το Beni Ansar
έχω στο νου μου πράγματα
που ταξιδεύουν
πιο εύκολα από μένα
είμαι κόκαλο και ζωγραφίζω
φράσεις πάνω στο κατάστρωμα
συνεχίζω σκίζω
πάμε λέω
αυτά τα πλοία είναι και κάτι
άλλο σαν
καταφέρνουν να χωρέσουν
μια σκέψη που κάνω
πως κάνω
(την ίδια στιγμή:)
μια μικρούλα σουλουπώνει
το σουτιέν της
από μέσα η σβούρα του στήθους της
και πιο μέσα ένας
καθεδρικός του ονείρου
μας σπρώχνουν
στο Μαρόκο
πορεία με κρανίο ανάποδα
με τραβάει ένας γλάρος
από το μανίκι
αυτό δεν θα γίνει
πιστευτό από κανέναν
όλα από κάπου βγήκαν
του άλλου
του παράλλου
και μόνο που το σκέφτεσαι
το χαλάς
άνθρωπέ μου.




Αναζήτηση στην αρχειοθήκη του ιστολογίου

Yannis Livadas: The Margins Of A Central Man

Yannis Livadas: The Margins Of A Central Man
Graffiti Kolkata, India (May 2010)