Αυτός που διαβάζει με όρους ανοχής μπορεί να με διαβάσει, αυτός που διαβάζει με όρους συμμετοχής όχι.
Γ.Λ.

The one that reads with terms of tolerance can read me, the one that reads with terms of attendance can not.

Y.L.

"Poetry is the only adventure that's worthwhile outside itself"
- Yannis Livadas


"Άτη" - Σκόρπια Ποιήματα 2001-2009.

"Άτη" - Σκόρπια Ποιήματα 2001-2009.
Κέδρος (Μάρτιος 2011) Κυκλοφορεί

.

.

Γ. Λειβαδάς: Κάλλιστη Αλλοίωση (Βιβλιοθήκη Ελευθεροτυπίας 29/01/2011)



Πριν από καιρό, επιστρέφοντας εν πλω από το πέρασμα του Γιβραλτάρ, είχα σημειώσει πως «ο μέγιστος ανθρωπισμός είναι να τρέφουμε εκείνο που μας ενώνει: τη διαφορά μας μέσα στο ίδιο πράγμα.
Η διαφυγή ή απλώς η απομάκρυνση γίνεται προς τα μέσα». Ελάχιστες μετακινήσεις, που όμως καλύπτουν τεράστια χάσματα. Το χέρι γράφει την κουβέντα για να την εκθέσει στα φώτα της ανθρώπινης ράμπας.
Είμαι στο υπόγειο και ακούω το κομπρεσέρ από πάνω να χωρίζει τον πεζόδρομο στα δυο. Ακούγεται περισσότερο σαν βόμβος παρά σαν θηριώδης τρυπανισμός.
Συμμαζεύω διάφορα πράγματα προς τακτοποίηση. Συμμαζεύω ξανά, γιατί ξανά φεύγω.
Κυρίως πράγματα για πέταμα. Η παραμορφωμένη μορφή μου πάνω στο τζάμι δεν κινείται σπιθαμή και είναι κάπως μουτρωμένη. Βάζω κάτι γέλια. Εκείνη καπνίζει ασάλευτη.
Μοιάζει να μπαίνει φθινόπωρο, αλλά ίσως ξεγελάει. Πάντως για μεσημέρι έχει δροσιά. Βοηθά και στην τακτοποίηση. Στη βιογραφική μέθη. Στην κάλλιστη αλλοίωση. Απανωτές και ζορισμένες κινήσεις, δίχως μια σταγόνα ιδρώτα. Μετακινώ τις βιβλιοθήκες και από κάτω βρίσκω κουβάρια από γυναικείες τρίχες. Βρίσκω τέσσερα μικρά κέρματα. Ένα κομμάτι από κάποιο ερωτικό σημείωμα που τη συγγραφέα του είχα ξεχάσει. Πατάω ξυπόλητος πάνω στη συγκεντρωμένη σκόνη από το νταμάρι της πάλης τόσων σωμάτων. Αυτή η άλως όμως γύρω από τον εαυτό μου, που πάει να μοιάσει με σαχλή κορνίζα, είναι πλεγμένη από τα υλικά μιας φάρσας που παραλλάσσεται σαν ακαταμάχητη φρασεολογία.
Τα γέλια που μ' έπιασαν. Το κομπρεσέρ τα δίνει όλα, ρημάζει, κατατροπώνει και εργάζεται άψογα. Τα λεφτά του τα αξίζει - αξίζει τον θόρυβό του. Τα σωθικά της αλέας και του πεζόδρομου συμπιέζουν το μικρό μου δωμάτιο λες και θα το χωνέψουν. Ανοίγω το ένα παράθυρο στον ακάλυπτο και βλέπω πως φυσάει και απέναντι στα ανοιχτά τζάμια του κλιμακοστάσιου, με την παλιά μαρμάρινη σκάλα, δυο κοριτσίστικα γλυπτά πόδια να κατεβαίνουν, να κάνουν στάση, το δεξί πόδι στο πάνω σκαλί και το αριστερό στο κάτω, και μετά να πατούν και τα δυο στο ίδιο, και ύστερα τα πόδια σιγά σιγά τελειώνουν και βλέπω τμηματικά να κατέρχεται το σώμα ολόκληρο, μα ποτέ το κεφάλι, λόγω της διάταξης και των αναλογιών μεταξύ των ανοιγμάτων και της κλίσης και της περιστροφής της σκάλας, που αντηχεί των δύο κοριτσίστικων ποδιών την απομάκρυνση. Γυρίζω λίγα εκατοστά το κεφάλι μου και βλέπω την Τενερίφη.
Αφήνω ετούτη την αντιδιαστολή να κάνει τη δουλειά της.
Κάποιος που κάθεται ξανά και γράφει πάνω σ' ένα καράβι πράγματα που ο λόγος για τον οποίο τα γράφει τού είναι άγνωστος, γιατί είναι σίγουρος πως ο ίδιος τα γράφει; - κι αυτός είναι κάποιας βαθιάς αφαίρεσης ο καταποντισμός; ή μια διερώτηση στα ρίγη της αποκάλυψης ενός ερωτήματος; «Τι θα απογίνω αν καταφέρω μια μέρα να γίνω άνθρωπος;». Διακρίνει διττά τα επερχόμενα καταπώς βλέπει μέσα του. Δίχως νύξη για το είδωλό του, που δεν είναι παρά η μυωπία σου.
Επιτακτική, αν θα σε συμβούλευε ποτέ, θα ονόμαζε (ο άλλος σου) την ανάγκη σου για έναν βιωματικό φακό - αυτό που διαθέτεις δεν θα το ονομάσει περιεχόμενο γιατί είναι υπερβολικά περιορισμένο, μια λαϊκο-δημοκρατική διάθλαση επαγγελματιών αστέρων της νύχτας των τεθλιμμένων. Κάτι σαν ανώριμη και ανώφελη ομοζυγία, που κατάγεται από τις αναπηρίες του κλασικισμού.
Αυτός εκεί που γράφει παραδίπλα, βρίσκεται σε άλλη ετοιμότητα. Δεν τον απασχολούν οι διαφορές, οι μετακινήσεις, τα κουβάρια από τις γυναικείες τρίχες, οι μορφές πάνω στα τζάμια και τα κλιμακοστάσια, οι στάσεις της ανθρωπότητας κατά όποια έννοια, τα κυματογραφήματα.
Έχει γείρει για τα καλά πάνω στο θέμα, έχει πλησιάσει το αντικείμενο ριψοκίνδυνα. Εκθέτει τώρα της αλήθειας το νευρικό σύστημα. Γράφεται. Τρύπες εμφανίζονται απ' όπου μπορείς να δεις στην άλλη πλευρά. Δεν τρέχουν, παρ' όλα αυτά, αίματα, τρέχουν άλλα πράγματα. Μέσα από μια πραγματικότητα που η πολεμική των ημερών την ονομάζει λανθάνουσα. Οι μέρες ετούτες λοιπόν ομιλούν τη λανθάνουσα, όχι μόνο στην κατάστασή τους αλλά και στην idiotική τους διεργασία.
Οι αλληλουχίες φαντάζουν συσκοτισμένες. Ας καταγινόσουν και αλλιώτικα, άνθρωπε. Σου λέω πως η ποίηση πέρα από όλα τ' άλλα είναι κι ένας έπαινος στην επικίνδυνη ζωή. Ας γινόταν και διαφορετικά, άνθρωπε. Η φαντασία του πρωτόγονου υπερέχει της φαντασίας του τωρινού. Ευτυχώς οι πεποιθήσεις διαθέτουν βρόγχους. Ζωή από ζωή και λέξεις από λέξεις. Είναι που η ποίηση καθιστά τη ζωή πιο σπουδαία από τον εαυτό της.
Αυτός εκεί κάθεται και γράφει. Έχει τα δικά μου χέρια.



Αναζήτηση στην αρχειοθήκη του ιστολογίου

Yannis Livadas: The Margins Of A Central Man

Yannis Livadas: The Margins Of A Central Man
Graffiti Kolkata, India (May 2010)