Αυτός που διαβάζει με όρους ανοχής μπορεί να με διαβάσει, αυτός που διαβάζει με όρους συμμετοχής όχι.
Γ.Λ.

The one that reads with terms of tolerance can read me, the one that reads with terms of attendance can not.

Y.L.

"Poetry is the only adventure that's worthwhile outside itself"
- Yannis Livadas


"Άτη" - Σκόρπια Ποιήματα 2001-2009.

"Άτη" - Σκόρπια Ποιήματα 2001-2009.
Κέδρος (Μάρτιος 2011) Κυκλοφορεί

.

.

Γ. Λειβαδάς: Σημειώματα εν εξελίξει 2. [Βιβλιοθήκη, Ελευθεροτυπία, 30/08/2011]


http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.article&id=297294


αρ. 14
Η διαστρέβλωση στην οποία υπόκειται κάθε πρωτοπορία προκειμένου να πέσει στη συνεσταλμένη αγκαλιά της κοινωνικής αποδοχής είναι δεδομένη. Για να γίνει κάτι «μύθος», οφείλει ουσιαστικά να έχει υποστεί προηγουμένως ορισμένη έκπτωση. Οι πτυχές της, εκείνες που την οδήγησαν στα ανοιχτά, θα ξεπέσουν στην αναγκαία αισθητική διαστρέβλωση, ώστε να οδηγηθούν αναίμακτα στα ρηχά νερά της ανήσυχης κοινωνίας.
Ισως θα σκεφτόταν κανείς πως οδηγούμαστε σε επικίνδυνη ρήξη, σε κάποιον σκόπιμο ελιτισμό. Μα, όχι· εκείνο που φταίει είναι η οδηγία που απορρέει από την έλλειψη ενότητας, η πνευματική συστολή που καθημερινά προβαίνει από την απόλυτη δυσκοιλιότητα της διάνοιας στην ευκοιλιότητα της έκφρασης.
Σύνθετες, ούτως ειπείν, ιδέες ή ιδιαίτερα διευρυμένες πνευματικές, καλλιτεχνικές προτάσεις, συμπυκνώνονται σε ένα σύνθημα ή σε ένα ανηλεώς υπερφορτισμένο motto, ώστε να αγγίξουν επιτέλους κάποιες χορδές κατανόησης. Τι πιο δυσάρεστο από τη μαζική αποδοχή, όταν η ουσία έχει πολτοποιηθεί από το έλλειμμα της γνώσης και της γλώσσας. Την απόλυτη «συμφωνία» που προκύπτει όταν οι σημασίες και οι έννοιες αντιμετωπίζονται σαν απόνερα. Ο μύθος, λοιπόν, ενισχύει αυτό το πρόβλημα.
Και ο μύθος (απευθυνόμενος τώρα ειδικά στις νεότερες γενιές) μπορεί να είναι, και είναι, η αδυναμία δημιουργίας ενός μύθου που θα έρθει να αντικαταστήσει τον μύθο που και δεν είναι σε θέση να αναπληρώσει, να ανακαινίσει τον εαυτό του· μα και δεν υπάρχει πλέον (και ευτυχώς) τρόπος να μεταφερθεί με τις πολυποίκιλτες φιάλες των αγαπημένων παρελθόντων μας, διότι είναι πια όλες τους σπασμένες, θρύμματα από τις δυνάμεις μιας υπαρκτής, μα ανίδωτης ακόμη νεωτερικότητας.
αρ. 21
Η τιμή των φίλων σε ισορροπία με την τιμή των εχθρών. Αν και οι εχθροί δεν χωρούν παρά μόνο μέσα σε εισαγωγικά.
Είναι τιμή μεγαλύτερη να λείπεις. Η ωραιότητα του να δοκιμάζεσαι μόνο με τους αληθινούς, ειδικά όταν διαφωνείς μαζί τους.
Οι παλινωδίες των speculatori φέρνουν στη βρομιά που μαζεύουν τα νύχια. Κάποτε θα καθαρίσουν.
Εφόσον «αυτό που είναι δικό σου δεν γίνεται ποτέ να το χάσεις, αυτό που δεν είναι δικό σου δεν πρόκειται ποτέ να το κερδίσεις».
αρ. 24
Αυτή η έφεση προς το μέτριο δημιουργεί μια αίσθηση ασφάλειας· επιτρέπει στον αναγνώστη να στρογγυλοκάθεται σε παρατεταμένο χρόνο μέσα στον κλωβό, στην κοιλιά που συσπάται κάθε τόσο για να τον βγάλει στον αληθινό κόσμο. Ο αναγνώστης προτιμά τα κείμενα που υποθάλπουν, με τον πλέον πειστικό και έντεχνο τρόπο, την «ηρωική» του παραμονή μέσα στην προστατευτική σάρκα.
αρ. 29
Οταν είναι νέος κανείς, τόσο νέος που το μυαλό του είναι κυρίως απασχολημένο με τους ερανισμούς των πληροφοριών με τις οποίες πιστεύει πως θα θέσει σε περιστροφή τη σβούρα που γράφει πάνω τ' όνομά του:
Αυτήν την προσωρινή «βιβλιοθήκη» δεν πρέπει μόνο να τη θέσει σε άγριες δοκιμασίες, αλλά πρέπει, κυρίως, να την κρατήσει μυστική, ώστε τίποτε να μη διαφεύγει προς τα έξω με κίνδυνο να του επιστραφεί παραγνωρισμένη από επεμβάσεις άλλες.
Και οφείλει, για το καλό της σβούρας, να μάθει να περιμένει. Το πρώτο φως πάνω από τις πρόχειρες στοίβες όλων εκείνων των ανεπαρκών στοιχείων, τις οποίες θα κάψει ολοκληρωτικά. Καίγοντας ολοκληρωτικά και τον ίδιο. Τον νέο. Για να γίνει.
Η διασπορά, η οποία δεν μπορεί παρά να είναι εσκεμμένη, αυτής της βαθιά εκπαιδευτικής διαδικασίας, αποκαλύπτει όχι έναν παθιασμένο καλλιτέχνη, μα έναν μασκοφόρο που αναζητεί μανιωδώς τα φώτα της ράμπας. Για τα οποία μάλιστα υποχρεώνεται στην ίδια του την αμβλύνοια και στις χειραγωγίες των διευθυντών προγραμμάτων να παράγει θέαμα. Και στο θέαμα θα προσπαθήσει να σαρώσει κάθε διάκριση, φορώντας ανά περίπτωση το κοστούμι του γνώστη, του σώφρονα, του μπροστάρη, του καταραμένου· και οπωσδήποτε θα εφεύρει κι άλλους ρόλους.
Ο εν λόγω, «νέος», ένας περίφημος αντιδραστικός. Φτύνει πάνω σ' αυτό που έχουν φτύσει τόσοι, δίχως να γνωρίζει τι υπήρχε από κάτω. Η πρωτοβουλία του όμως έχει καταγραφεί, κι αυτό φτάνει.
Με την πρώτη κλαγγή του θανάτου, σαν αναλάβει το ελάχιστο, και βγει από τα μαρμαρωμένα σίελα, θα αντικρίσει τις μακρινές πλάτες όσων νοερώς πίστευε πως ακολουθούσε. Θα έχουν τα πρόσωπά τους στραμμένα σε αδιανόητο φως.


Αναζήτηση στην αρχειοθήκη του ιστολογίου

Yannis Livadas: The Margins Of A Central Man

Yannis Livadas: The Margins Of A Central Man
Graffiti Kolkata, India (May 2010)