Αυτός που διαβάζει με όρους ανοχής μπορεί να με διαβάσει, αυτός που διαβάζει με όρους συμμετοχής όχι.
Γ.Λ.

The one that reads with terms of tolerance can read me, the one that reads with terms of attendance can not.

Y.L.

"Poetry is the only adventure that's worthwhile outside itself"
- Yannis Livadas


"Άτη" - Σκόρπια Ποιήματα 2001-2009.

"Άτη" - Σκόρπια Ποιήματα 2001-2009.
Κέδρος (Μάρτιος 2011) Κυκλοφορεί

.

.

Σημείμα εν εξελίξει 3. [Βιβλιοθήκη/Ελευθεροτυπία/6-08-2011]


αρ. 33
Τα αναλαμβάνουν όλα και δεν αφήνουν στην ποίηση τίποτα. Γράφουν αμοίραστα. Οταν γράφουν δεν είναι δύο, είναι ένας. Δηλαδή, απλώς γράφουν, δεν δημιουργούν ποίημα. Για το ποίημα προϋποτίθεται κάποια ποίηση. Το δύο. Οχι το ένα. Η σύζευξη. Που γεννάει τη διαφορά.
Όταν λοιπόν κανείς δημιουργεί ποίημα δεν είναι μόνος· όσο και αν αυτό τον βολεύει σαν σκέψη. Οπως συμβαίνει με το δέντρο και το άνθισμα. Ή με το σώμα και το κρασί. Με τον τύπο και την ουσία, με τη γνώση και το κενό της.
Εκείνη η ανάρμοστη σχάση που διατηρεί συγγένειες με τον Ρομαντισμό, όχι τον Ρομαντισμό που συγχωνεύει, μα τον Ρομαντισμό που διαχωρίζει (ώστε να πετύχει ένωση), αυτόν που σε κρατάει σφιχτά από σημείο που ακινητοποιεί.
Προσηκόντως: σε πείσμα των χαριτωμένων βασιλίσκων, που διατυμπανίζουν πως η ποίηση είναι αυτό που πρέπει να γραφτεί, λέω πως η ποίηση είναι αυτό που πρέπει να δημιουργηθεί.
Από το συντηρημένο επέκεινα ερχόμαστε στο σήμερα. Με μια διάθεση χαρωπή και χαρμόσυνη γιατί καταφέρνουμε να υποστούμε τα δικά μας καζάντια και να μην υποκύψουμε στων άλλων. Μα δεν υπάρχουν άλλοι, αφού δεν γίναμε εμείς. Ισως να μην υπάρχουμε καν όπως νομίζουμε. Σιωπές ποικίλες προσπαθούν να σημαδέψουν τις λέξεις. Για φαντάσου, παραπάνω από μία φορά τη φορά, να υπάρχουν λόγοι για κάτι τέτοιο.
Όπου απλώσω το χέρι μου αγγίζω αντίκες. Ο,τι περνά από το μυαλό μου έχει προηγουμένως περάσει από αλλού.
Όπως εδώ, ας πούμε, αφήνουμε εσκεμμένα κάποιο κενό, μια λευκή αράδα ανάμεσα στα γραμμένα. Εχει χρειαστεί όμως μια σύζευξη, δεν πρόκειται απλώς για μια τακτική. Η κενή αράδα αρμόζει στις λέξεις. Αρδεύονται από κοινού με το χάρισμα μιας διαστολής, όχι μιας ταυτοποίησης. Ειδικά εφόσον υπάρχουν και πράγματα που γράφονται και κατόπιν, από μόνα τους, ξεγράφονται.
Αυτά που δεν ξεγράφονται ποτέ είναι εκείνα που ξεγράφτηκαν μια κι έξω με τον εγκλιματισμό τους εντός του ποιήματος. Αυτό είναι το ποίημα που δεν ξεγράφεται, το ποίημα των ξεγραμμένων. Η επαλήθευση της ποιητικής πράξης.
Αφού ο χαμός και ο σάρακας τον έχουν επιλέξει
Να πει της άλλης χίμαιρας την τελευταία λέξη. 


Αναζήτηση στην αρχειοθήκη του ιστολογίου

Yannis Livadas: The Margins Of A Central Man

Yannis Livadas: The Margins Of A Central Man
Graffiti Kolkata, India (May 2010)