Αυτός που διαβάζει με όρους ανοχής μπορεί να με διαβάσει, αυτός που διαβάζει με όρους συμμετοχής όχι.
Γ.Λ.

The one that reads with terms of tolerance can read me, the one that reads with terms of attendance can not.

Y.L.

"Poetry is the only adventure that's worthwhile outside itself"
- Yannis Livadas


"Άτη" - Σκόρπια Ποιήματα 2001-2009.

"Άτη" - Σκόρπια Ποιήματα 2001-2009.
Κέδρος (Μάρτιος 2011) Κυκλοφορεί

.

.

Γ. Λειβαδάς: Γράμμα στον Jean Baptiste Gilou [από την "Άτη", Κέδρος, Μάρτιος 2011]


Γράμμα στον Jean Baptiste Gilou

Στο λέω.
Σε ασπάζομαι, σαν πυρσός.
Χειρότερος κι από ιαπωνικό λεξικό τσέπης
συμμαζεύω τα χαρτιά μου, κάτι άλλο πρέπει να γίνει.
Ο Μάρτης έφαγε τα ψωμιά του κι εγώ
τα τελευταία ψίχουλα της καρδιάς.
Ο Απρίλης 180 μοίρες.
Ζω τη ζωή που με κρατά στη ζωή.
Έχω σπάσει κι έχω ανοίξει εκεί που δίνει την αίσθηση
Παρ’ ολίγον αγάπης.
Όλα κάνουν φτερά.
Το πρόσωπο μιας γυναίκας ξεκινά από τα χέρια.
Γονατίζω στο μνημείο του στόματος ενός παλιάτσου.
Είναι πολύ αργά
τώρα
για να μην αντέξω.
Και.




Ρίο / 30 Μαρτίου 2011


Από τη μισάνοιχτη πόρτα, το αμώνι του σιδερά, των πουλιών τα εκατοντάδες δονούμενα λαρύγγια.




Γιάννης Λειβαδάς: "Τι 30, τι 40, τι 50 (τι 60)"

Εδώ και κάνα δυο μέρες εισρέουν μηνύματα διαφόρων νεαρών ποιητών και ποιητριών στο κυτίο του ηλεκτρονικής μου διεύθυνσης. Το θέμα κοινό: η νέα ανθολογία που τιτλοφορείται «30 έως 30». Πολλά παράπονα, καταγγελτικά σχόλια, αντιπροτάσεις. Κυρίως από ποιητές και ποιήτριες που ανήκουν ηλικιακά στην ίδια γενιά.
Να πούμε λοιπόν δυο κουβέντες από καρδιάς. Πρώτα και πάνω απ’ όλα η επιλογή των προσώπων έγινε από δύο ερανιστές· οι εν λόγω ερανιστές αυτό θεωρούν ποιητικό σώμα από 30 έως 30, όχι άλλο. Για να βρίσκονταν άλλα ονόματα στη λίστα χρειαζόταν να είναι άλλοι και οι ερανιστές. Καθένας δρομολογεί από το δρομολόγιο που ο ίδιος έχει πάρει.
Για το πόσο αντικειμενικά μπορούν να είναι τα κριτήρια μιας τέτοιας απόπειρας, μπορεί κανείς να σχολιάζει ακατάπαυστα για αιώνες. Κάποια ονόματα καλώς περιέχονται κάποια άλλα κακώς. Και στον δικό μου κύκλο επικοινωνίας και επαφών όμως, είναι γεγονός ότι αυτή η λίστα δεν ικανοποιεί. Αλλά και αυτή δεν είναι παρά άλλη μία υποκειμενικότητα. Όλες οι ανθολογίες υπόκεινται σε αυτήν την πολύ σχετική πραγματικότητα. Δεν γίνεται διαφορετικά.
Προσωπικά όμως ας μου επιτραπεί να εστιάσω σε άλλο σημείο: οι ποιήτριες και οι ποιητές από 30 έως 30 δεν θα έπρεπε να έχουν λόγους να ανησυχούν. Πολλές φορές, για να μην πω τις περισσότερες, είναι προτιμότερο και πιο αγαθό να μην συμμετέχει κανείς σε ανάλογες ανθολογίες. Το ζήτημα του «πού πότε και γιατί» κυκλοφορεί ένα όνομα δεν αφορά υποχρεωτικά την τέχνη της γραφής.
Ο ποιητής εξάλλου ασχολείται με άλλους ορίζοντες, αυτή είναι η δουλειά του. Να δημιουργεί, και όχι, οπωσδήποτε, να δημοσιεύεται.
Στο τέλος, όταν κοπάσουν οι επιδημίες που διέπουν τον θηλαστικό κόσμο, δηλαδή τον κόσμο στον οποίο αντιπαρατάσσονται οι ποιητές, οι πραγματικότητες που αναπαράγουν ανάλογα έργα θα χαθούν σαν την σκόνη που λιγοστεύοντας αποκαλύπτει το σκάλισμα πάνω στον βράχο. 



Γιάννης Λειβαδάς: Σημείωμα εν εξελίξει αρ. 11 (υπό έκδοση)


Ναι, δεν υπάρχει τίποτα νέο κάτω από τον ήλιο· γιατί ο άνθρωπος βρίσκεται από πάνω. Κάτωθεν του ηλίου βρίσκονται οι τυφλωμένοι θιασώτες.
Συνήθως οι μεγάλες κουβέντες μας κάνουν στενάχωρους. Να χωράμε όπως τα χέρια μες στις τσέπες.
Η ποίηση όμως δεν είναι κάτι, είναι αλήθεια. Και όταν μιλάς την αλήθεια έχεις τον τρόπο της αλήθειας.
Εάν έχεις λοιπόν απλώς «έναν» τρόπο και «κάποια» αλήθεια δεν μιλάς παρά μόνον για κάτι. Εναντιώνεσαι στην αλήθεια, απομακρύνεσαι εντελώς από τη δυνατότητα και το πνεύμα της δημιουργίας.
Αυτό το κάτι κοινωνείται μέσω των αναλόγων ομοιοτήτων. Καταναγκάζει τον άνθρωπο στην ομοιογένεια και την αισθητική (ηθική) παραίτηση. Εξοστρακίζεται η διαφορά, δηλαδή, όχι απλά ο υποκινητής μα και η κινητήριος δύναμη της αλήθειας. Της ποίησης.
Αυτό το εξάμβλωμα «κάτι», που καταχωρίζεται και αξιολογείται βάση όλων των παραπάνω αδυναμιών, βρίσκει έδαφος, κάποιαν αποδοχή, λόγω της κατά συνθήκη διαστρέβλωσης· η οποία αποτελεί την πλέον αντιπροσωπευτική, σε σχέση με την άμβλυνση της γλώσσας και του νοήματος,  έκπτωση.
Η ποίηση δεν αγγίζει χορδές κατανόησης, είναι η κατανόηση. Το αντίβαρο της πραγματικότητας, η οποία είναι να μπορείς με ανοιχτά μα και με κλειστά μάτια. Η πραγματικότητα όμως υστερεί πάντοτε σε αλήθεια· γιατί η αλήθεια είναι τίποτα, σε αντίθεση με το κάτι που υποφέρει ως εαυτόν η πραγματικότητα.
Η νύχτα γυρίζει σελίδα ενώ γράφω καπνίζοντας με ουίσκι και αμύγδαλα.
Αυτό δεν έχει πλάκα· είναι πλάκα. Και κανείς δεν μπορεί να κάνει διαφορετικά.

01/03/201ο

Γ. Λειβαδάς: Αρτίστας [από την συλλογή "Άτη", Κέδρος 2011]


Αστειεύομαι.
Σκιτσάρω τις λέξεις που ποζάρουν
Δίχως να έχουν ιδέα.

Διαθέτουν το γράσο
Του τρόμου.

Τεχνολογίες που σέρνονται
Ανάμεσα στων σημασιών τις τρίχες.

Έχουν χωριστεί σε ανωμαλίες
Που ονομάζουν οικογένειες.

Καν.




JOHN THE REVELATOR / Roots Blues Gospel and More

JOHN THE REVELATOR
web radio: clipartradio.gr
Κάθε Τρίτη βράδυ, 8-10.
Roots Blues Gospel and More


Ποίημα από την "Άτη" (Κέδρος 2011)

 

Roller Needle Point

 

Η διαφορά ανάμεσα σ’ αυτό που ξέρει ο ποιητής
κι αυτό που ξέρει ο αναγνώστης
είναι κοινή.






Γιάννης Λειβαδάς: 21 Μαρτίου 2011

Ο ποιητής· στη ζωή του. Στο διάβα του. Του κενού ανήμερα, εσαεί, μακριά από επιφάσεις, λαμπιόνια και φιέστες. Μακριά από επικληρώσεις και αποκληρώσεις.
Ο ποιητής την εποχή της αναβάθμισης των μετρίων, των τιτλούχων, απουσιάζει. Αδιαφορεί· ώστε να αποσώσει το πραγματικό, την επίδοση και την δημιουργική ζωή. Ο ποιητής δεν. Και δεν. Η γιορτή της ποίησης στα χνώτα του κάθε μέρα.
Όλα γίνονται. Το παιδί σπρώχνει με τα πόδια του την κοιλιά από μέσα. Ο ποιητής παντού, χαμογελά διαρρηγνύοντας τη σκοτεινιά. Το αποτύπωμα μιας ανταριασμένης αιμοφλόγας. Η γιορτή του ανθρώπου.

Ζεστά χέρια.





Γιάννης Λειβαδάς: Συνέντευξη στη Μίνα Ξηρογιάννη

http://varelaki.blogspot.com/2011/03/blog-post_5226.html

ΓΙΑΝΝΗΣ ΛΕΙΒΑΔΑΣ-Συνέντευξη στην Μίνα Ξηρογιάννη

....Στα πλαίσια της στήλης THE ARTMANIACS και εν οψει της Παγκόσμιας Ημέρας Ποίησης ,21 Μαρτίου 2011,το varelaki φιλοξενεί τον Γιάννη Λειβαδά!!!


Μ.ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ: Τι σε οδήγησε στην Ποίηση;

Γ.ΛΕΙΒΑΔΑΣ: Η αναπάντεχη επιβεβαίωση του περάσματος στον θάνατο. Κάποια ορμητική αίσθηση της θνητότητας, υποθέτω, καθώς και η ίδια η συγκίνηση της ζωής. Υπό δύο, τουλάχιστον, έννοιες πάντοτε: της εισόδου και της εξόδου, οι οποίες ανασυσταίνονται διαρκώς. Είναι αστείο. Ποτέ δεν οδηγήθηκα στην ποίηση.

Μ.ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Έχεις ασχοληθεί ποτέ με την Πολιτική; Έχει ποτέ αυτή επηρεάσει την γραφή σου;

Γ.ΛΕΙΒΑΔΑΣ: Με την πολιτική όχι, δεν υπήρξε τέτοια ανάγκη. Εξάλλου δεν υφίσταται, αυτό που ονομάζουμε πολιτική είναι πλέον άρρηκτα συνδεδεμένο με τις ιδεολογίες.
Κάποιες αβάσταχτες έγνοιες που είχα σχετικά για την ανθρωπότητα σε πολύ νεαρή ηλικία με είχαν προσανατολίσει ιδεολογικά, δηλαδή εντελώς λανθασμένα, μα τώρα πια δεν με αφορά. Επέλεξα την ηθική του ανθρωπισμού στην οποία δεν χωρά καμία πολιτική θέση. Ο ανθρωπισμός είναι κάτι. Λίγο, αλλά είναι. Όπως και η ποίηση.
Τώρα, στα σαράντα δύο μου πλέον, ζω και εργάζομαι υπό την σκέπη μιας ιερής αδιαφορίας.

Μ.ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ: Έχεις ελληνικές ποιητικές επιρροές;

Γ.ΛΕΙΒΑΔΑΣ: Σε τι ακριβώς; Είμαι Έλληνας, πράγμα που σημαίνει ότι δεν μου παρέδωσαν την ελληνική γλώσσα, όπως συνέβη με τους εκφραστές της αστειότητας, την κέρδισα, την κατέκτησα. Ζώντας την ολοκληρωτικά.
Από μία άλλη πλευρά, επιρροή αποτελεί και η απόρριψη, ειδικά η αμετάκλητη, συνεπώς με έχουν επηρεάσει κάποιοι προγενέστεροι. Υπάρχουν πράγματα τα οποία ούτε έγραψα μα ούτε και θα γράψω ποτέ, κι αυτό είναι μία συνειδητή επιλογή. Μια επιλογή ζωτική γιατί δεν είμαι υπέρ του ανθρώπου, είμαι με τον άνθρωπο.

Μ.ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ: Πιστεύεις σε κάποιον θεό;

Γ.ΛΕΙΒΑΔΑΣ: Ασφαλώς. Θεός είναι το Ιερό. Και τα ποιήματα είναι οι γραφές του. Είμαστε χαμένοι από χέρι κι αυτό προϋποθέτει την ύπαρξη μίας δέσμευσης σε κάτι που αδυνατούμε να ελέγξουμε. Για κάποιον αυτό αποτελεί συμφορά. Για τον ποιητή αποτελεί ύψιστη τιμή και εκστατική δύναμη.

Μ.ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ: Ζούμε σε εποχή θάμβους, αντιφάσεων και παραλογισμών. Ποιά η θέση της ποίησης και των ποιητών μέσα σε αυτήν την εποχή;

Γ.ΛΕΙΒΑΔΑΣ: Οι εποχές είναι όλες σχεδόν ίδιες. Διαφέρουν μεταξύ τους ελάχιστα. Οι άνθρωποι συνηθίζουν να τανύζονται στις λεπτομέρειες. Το πρόβλημα είναι το πώς εισέρχεται ή εξέρχεται κανείς, το ανέφερα και παραπάνω, ή το αν ανήκει κανείς σε ορισμένη εποχή. Ο ποιητής δεν ανήκει σε καμιά. Η θέση της ποίησης είναι ανέκαθεν μία. Η φυσική της θέση, η μόνιμη παρουσία μιας άλλης ικανοποίησης που αφορά τη ζωή. Η
ποίηση υπάρχει μόνο για να προσφέρει, ο άνθρωπος είναι που χρειάζεται να προστρέξει σ’ αυτήν. Όπως χρειάζεται έναν καλό λογιστή, έναν καλό γιατρό, χρειάζεται κι έναν καλό ποιητή. Χρειάζεται μια καταστροφή ολική την οποία από μόνος του δεν μπορεί να κατορθώσει. Χρειάζεται έναν χαλαστή.

Μ.ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ: Δώσε μου έναν ορισμό για την ποίηση.

Γ.ΛΕΙΒΑΔΑΣ: Δεν υπάρχουν ορισμοί. Έχω αναφέρει διαφόρους ανά καιρούς, προς χάρη μιας κουβέντας ή μίας συνέντευξης. Υπάρχει η δυνατότητα να καταθέσεις ένα φαινομενικά ισχυρό ευφυολόγημα, μα κατ’ ουσία πρόκειται για αποτυχία. Ο μοναδικός ορισμός της είναι η ίδια της η έκφραση. Όπως ο ορισμός αυτής της συνέντευξης είναι η ίδια η συνέντευξη. Δεν γλιτώνει κανείς. (Γέλιο).

Μ.ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ: Ποιά άλλη μορφή τέχνης αγαπάς;

Γ.ΛΕΙΒΑΔΑΣ: Όλες οι λεγόμενες καλές μα και οι κακές τέχνες μού ταιριάζουν μια χαρά. Η ζωή όμως βρίσκεται υπεράνω όλων, γιατί η ποίηση την καθιστά πιο σημαντική από τον εαυτό της. Το έχω γράψει και σ’ ένα ποίημα. Όπως και κάθε ποίημα είναι μία μορφή τέχνης.

Μ.ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ: Mίλησέ μου για τα ποιήματα που κυκλοφόρησαν πρόσφατα…

Γ.ΛΕΙΒΑΔΑΣ: Είναι μία συγκεντρωτική έκδοση των σκόρπιων ποιημάτων τα οποία γράφτηκαν από το 2001 έως το 2009. Κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Κέδρος. Εκεί πρωτοστατεί και το ποίημα «Άτη» απ’ όπου προήλθε και ο τίτλος της συλλογής. Οτιδήποτε έγραψα και δεν ανήκε σε κάποια ποιητική σύνθεση, όπως λόγου χάρη το «Άπτερος Νίκη/Μπίζνες/Σφιγξ» (Ηριδανός 2008). Είναι δείγματα των μεταστροφών που υπέστη η ποίηση.

Μ.ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ: Ένα μήνυμα για την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης που πλησιάζει...;

Γ.ΛΕΙΒΑΔΑΣ: Ζήτω η παγκόσμια ημέρα ποίησης που πάντα θα πλησιάζει.

Μ.ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ: Eυχαριστώ θερμά!




Γιάννης Λειβαδάς: Σημείωμα εν εξελίξει αρ. 9 (υπό έκδοση)


Γράφω σημαίνει ίσταμαι. Γιατί ο γράφων δεν αναρωτιέται εάν. Αυτός που αναρωτιέται, δεν μπορεί να γράψει· με τον ίδιο τρόπο που τίποτα φυσικό μες στη ζωή δεν προσπαθεί να αποκαταστήσει τον εαυτό του. Ίσταμαι, δηλαδή τεκμηριώνω τη συνθήκη της ενότητάς μου εισερχόμενος εθελοντικά στο μικρό σχήμα για να το διαρρήξω, να το διασπάσω. Όντας η κινητικότητά μου αυτή η μοναδική πράξη απόδειξης της οργανικής φύσης του Όλου το οποίο αναταράσσεται διαρκώς από την αδυναμία του να ολοκληρώσει την ενότητά του. Από τούτο και οι διαδράσεις με κορυφαία την ποίηση.
Υπάρχει και το μη-ίσταμαι, παντελώς διαχωρισμένο, σαφώς, από τον λειτουργικό αρνητισμό του ζεν (το οποίο λανθασμένα εκτιμούν ορισμένοι ως αποκατάσταση). Το μη-ίσταμαι, που υποδηλώνει και συντελεί στο απόλυτό του την απουσία εμβόλιμης συνθήκης, είναι εκείνο που δεν γράφει, γιατί δεν είναι φτιαγμένο να γράφει. Είναι φτιαγμένο να νομίζει· έως την ώρα και τη στιγμή που θα κατορθώσει να αποκαλυφθεί.
Η καταγραφή των όσων έως της ώρας και της στιγμής εκείνης, δεν αποτελούν λογοτεχνικό σώμα. Δεν καθίστανται έργο. Καθίστανται βεβαίως αντικείμενα εμπορικής ταυτότητας, αναλώσιμα κάποιας υποκουλτούρας.
Όταν ο Νίτσε σημείωνε πως «Οι χειρότεροι αναγνώστες είναι αυτοί που προχωρούν με τον τρόπο των στρατιωτών που λεηλατούν: μαζεύουν λίγα πράγματα που χρησιμοποιούν, μολύνουν και ανακατώνουν τα υπόλοιπα και τα βλασφημούν όλα μαζί», προανήγγειλε, ίσως μάλιστα προγραμματισμένα, πως οι χειρότεροι αναγνώστες, σε σχέση πάντοτε με την απουσία αυτοπροσδιορισμού και την έλλειψη παιδείας, ταυτίζονται απόλυτα με τους, χειρότερους, λογοτέχνες.
Εδώ έρχονται να ταυτιστούν όλα τα πολιτικά ορθώς και τα μη ορθώς· τα πανδαιμόνια των τραγικών και υψηλόφρονων, δήθεν, «εκ των έσω», τα οποία δεν είναι άλλο από φοβικές δερματίτιδες. Το ποιητικό υποκείμενο, πάντοτε τουλάχιστον υπό δύο έννοιες, και ποτέ υπό μία, καταχωρίζεται δεν καταχωρίζει. Μιλάει τον εαυτό του με τη δική του μοναδική γλώσσα, δεν υποθάλπει, δεν προνοεί, και δεν περιγράφει. Πόσο μάλλον, δεν διακειμενίζει, εννοώντας ότι δεν μπορεί να δανείσει και δεν μπορεί να δανειστεί.
Μπορεί ίσως να υποστεί εγκλήματα, εκτοπισμούς και άλλα. Μα αυτά συμπεριλαμβάνονται στο ατελές παιχνίδι του  γράφω σημαίνει ίσταμαι.  

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Αναζήτηση στην αρχειοθήκη του ιστολογίου

Yannis Livadas: The Margins Of A Central Man

Yannis Livadas: The Margins Of A Central Man
Graffiti Kolkata, India (May 2010)